Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2011

πώς παρουσιάζονται ορισμένες ευκαιρίες επιτυχίας σήμερα

Έχω την ευκαιρία να εκδώσω ένα βιβλίο με έναν εκδοτικό οίκο. Ένι χρειάζεται να γράψω λεπτομέρειες.

Οι συνθήκες όμως είναι τέτοιες, που μπορώ μεν να το εκδώσω, όμως αυτό θα συνεπάγεται ότι θα "πατήσω επί πτωμάτων".

Όχι. Δυστυχώς, ή ευτυχώς, θα πω όχι. Αννεν έτσι που εκδίδουνται τα βιβλία τζιαι πιάννει κάποιος πόντους μες το CV, για να πιάσει δουλειά στην ακαδημία, ευχαριστώ δεν θα πάρω. Προτιμώ την ελευθερία τζιαι την συνείδηση μου ήσυχη.

Δεν θα πατήσω επί πτωμάτων. Έχει διπλό νόημα. Είτε τα πτώματα είναι ήδη τζιαμαί, ως ένας περίγυρος αδαών κοιμισμένων, όπου πετάσσεται ένας λίγο πιο "ξύπνιος" (εξυπνόβλακας, όπως θέλετε πέτε το) και εκμεταλλεύεται την ευκαιρία, αφήνοντας τους άλλους να κοιμούνται. Είτε τα πτώματα κάμνει τα ο ίδιος, ο οποίος στην προσπάθεια να κάμει κάτι, "εξοντώνει" τους άλλους. Θενξ. Όι εν θέλω να εκδώσω έτσι σκέδιον.

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2011

Καθημερινότητα

Καθημερινότητα, αυτές τες μέρες, στο Αμβούργο, πάει να πει:


-Ξυπνώ πολλά πρωί.
-Καφέ, εφημερίδες, φέισμπουκ.
-Χάιντεγγερ και Αριστοτέλη: σημειώσεις. Διάβασμα, κατανόηση, σκέψη.
-Πρόγευμα.
-Μάθημα γερμανικών κάμποσες ώρες.
-Τηλεφώνημα με τα στενότερα άτομα (καθημερινώς, ανελλιπώς).
-Απάντηση emails (όσα προλάβουμε, αν και ορισμένες μέρες δεν είναι τόσα πολλά, μην νομίζετε. Αλλά ορισμένες είναι πολλά).
-Ανάγνωση και ανάλυση άλλων κειμένων, που συνήθως μου στέλνουν άλλοι, είτε συνάδελφοι είτε φίλοι.
-Εξάσκηση κιθάρας.
-2 ή 3 μπύρες.
-Δείπνο.
-Μία σειρά ή μια ταινία στον υπολογιστή.
-Ενδιαμέσως όλων, κάμποση σκέψη.
-'Υπνος.


Υ.Γ. Ξαναδιαβάζω πρόσφατα περί προχειρότητας στον Αριστοτέλη. Έμπνευση αυτού ήταν παλιά και η δημιουργία του υφιστάμενου ιστολογίου. Μιά μέρα -το ξαναείπα- θα γράψω για αυτό. Αλλά πρώτα, πριν από όλα, σε σχέση με τη δουλειά του Φάνου, ο οποίος προσφάτως τεντώνει την έννοια, και την πρακτική, στα άκρα της (όταν κάτι της καθημερινότητας ανταμώνει την τέχνη, σημαίνει ότι μάλλον ανταμώνει τα όριά του).

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2011

Ήχος ως ανάμνηση

Κάτι δεκάλεπτα πολύ περίεργα, με συμπυκνωμένα απερίγπρατρα συναισθήματα, αλλόκοτα. Σκορπισμένα (μα εξαιρετικά σπάνια) σε τριάντα ολόκληρα χρόνια. Το μόνο που θυμάμαι είναι να είμαι μόνος σε ένα καλοκαιρινό υπνοδωμάτιο, και να θορώ με υποτονικό, στιγμιοτυπικά νηφάλιο, εντυπωσιασμό, τες χαραμάδες της φτερωτής επιφάνειας του άσπρου ξύλινου ερμαριού. Μάλλον γεμάτου ρούχα.










Σάββατο, 20 Αυγούστου 2011

Ππουστοτουρίστες

Εμάχουμουν εψές ούλλη νύχτα στο όνειρο μου να γράψω έναν ποίημα, μες στο φάισμπουκ στάτους μου (!), αλλά εδιακόπταν με ούλλην την ώρα κάτι τουρίστες. Εν πράμα;

Ππουστοτουρίστες

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2011

Κύριε Ελέησον

Επειδή πέρσι δεν...

Επειδή πέρσι δεν γράφτηκαν παραπάνω που 6 μαθητές, για να μπορέσει το καλοκαιρινό μάθημα να υλοποιηθεί, φέτος έκαμα αντιπρόταση να αλλάξουμε τον τίτλο λλίο, αντί να είναι Εισαγωγή στη Φαινομενολογία, να είναι Εισαγωγή στον Υπαρξισμό και Φαινομενολογία. Το επιδερμικό σκεπτικό αρχικά ήταν να εγκολπωθούν κάποιοι πιο "αγαπητοί" (στους "undergraduates") φιλόσοφοι, ούτως ώστε να έχει απήχηση το μάθημα του χρόνου και να εγγραφούν αρκετοί φοιτητές. Το χρήμα, βλέπετε, με εξανάγκαζε να βάλω στην ταπέλλα του μαχαζιού τον Σαρτρ τζιαι το Νίτσιε. Όι πως υποτιμώ το Νίτσιε, ήντα αφορμήν έθελα να έβρω ευκαιρία να τον διδάξω. Ο Σαρτρ φακκά μου νάκκον. Πε τζιαι να πεις όμως, τελικά εννά με βοηθήσει πολλά για να ξεκαθαρίσω κάποια πράματα μέσα μου, τούτη η αναπροσαρμογή τζιαι η σύζευξη φαινομενολογίας τζιαι υπαρξισμού που έννα κάμω (η οποία υπήρξε ήδη δηλαδή, έννεν δική μου εφεύρεση). Υάρχει όμως ένας κίνδυνος, που ήδη φαίνεται που τες δυσκολίες που αντιμετωπίζω στην επιλογή κειμένων. Το δύσκολο εγχείρημα είναι να διατηρήσω τες διακρίσεις μεταξύ φαινομενολογίας τζιαι υπαρξισμού: να μεν τα σμίξω εντελώς. Τούτον εν το πιο δύσκολο που ούλλα, φαίνεσται μου.

Ακούτε πώς επέλεξα να το σχεδιάσω το μάθημα (στα εγγλέζικα εννοείται, αλλά δαμαί γράφω ελληνικά): Αρκέφκουμεν με το θέμα Νόμου και Ατόμου: "Αντιγόνη" του Σοφοκλή, "Η Δίκη" του Κάφκα (απόσπασμα), "Ο Σοφοκλής και η κάφκα του η Αντιγόνη στο απόσπασμα" του Μάρτυρ Χάινεκεν, Η Δύναμη του Νόμου (;;; Force of Law, ένιξέρω ίνταλως εμεταφράστηκε στα ελληνικά) του Ντεριντά, τέσπα τζιαι κάτι άλλα αποσπάσματα Χάιντεγγερ (για την Αντιγόνη). Μετά πάμε σε Κίρκεγκορ για το άτομο, αποσπάσματα από το Fear and Trembling, καθώς επίσης και Αλεξάντερ Κοζεβ για τη διαλεκτική του "μάστρου τζιαι του σκλάβου", ξανα Ντεριντά αποδόμηση του Χέγκελ (στο Glas), τζιαι μετά Νίτσε. Κάμποσο Νίτσε (ρε παιθκιά βαρκούμαι να τα γράψω αναλυτικά, εβαρέθηκα τον τούντο ποστ σαν έγραφα). Τζιαι μετά Χούσσερλ, Χάιντεγγερ, Λεβινάς, Μερλο-Ποντυ τζιαι Σάρτρ. Έννα αφαιρέσω τον Γκάνταμερ που την προηγούμενη Ύλη.

Άτε κανεί, εκουράστηκα σήμερα, μαθαίνω θκυό γλώσσες την ίδιαν ώραν, γερμανικά τζιαι κιθάρα, 5 ώρες την ημέρα γερμανικά, 1-2 ώρες κιθάρα, 2-3 δουλειά, έκαμα μια κκελλέ καζάνι, τζιαι αύριο πάλε τα ίδια...

Υ.Γ. Όποιος εν αυθάδης, κακεντρεχής, κακός, στα σχόλια του, έννα τα αφαιρώ, τζιαι κανεί, βαρκούμαι να συζητώ πελλάρες, ούτε να διώ λοαρκασμό σε τζείνους που μου τρων την ώραν μου.

Υ.Γ2: Στη φωτογραφία του ιστολογίου είμαι η σκιά στα δεξιά. Μπροστά εν η καλλύττερη μου φίλη. Η φωτογραφία εφκήκε στο Βερολίνο, μια νύχτα, η ώρα 3-4 το πρωί. Κατ'ακρίβειαν, η καλλύττερη μου φίλη δενν νεν τζιαμέ. Δεν είναι παρούσα στο ίδιο δωμάτιο με μένα: είναι μαγνητοσκοπημένη προβολή στον τοίχο.

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2011

Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2011

Γκούττεν Μόργκεν

Έχει περίπου...εεμμμ...δύο χρόνια να γράψω μες τούντο μπλογκ.

Τί άλλαξεν που τότε; Α. Σχεδόν ούλλα, εχτός που τες σεξουαλικές μου προτιμήσεις.


Τολοιπόν:

1. Εγόρασα ένα τσιακκούι. (Ο κάθε οικολόγος που σέβεται τον εαυτόν του, κουβαλά πάντα πάνω του ένα τσιακκούι Βικτορίνοξ).

2. Είμαι σε ένα δωμάτιο στο Αμβούργο. Είμαι δαμαί για τους επόμενους 2 μήνες, για εντατικά μαθήματα γλώσσας. Πκιερώννει μου τα η γερμανική κυβέρνηση.

3. Γενικά μηνίσκω Βερολίνο. Είμαι επισκέπτης ερευνητής στο Φράιε Πανεπιστήμιο Βερολίνου.

4. Έπιασα 2 υποτροφίες, έννα τελειώσω το διδακτορικό που δαμαί. (Ε ξέρω, είπα να πιάσω υποτροφίες τζιαι έπιασα. Έτσι είμαι, των άκρων).

5. Έγινα χορτοφάγος.

6. Έγινα οικολόγος.

7. Έγινα πιο αριστερός.

8. Εψήλωσα (πλαγίως) 3-4 πόντους.

9. Έγινα πιο ήρεμος, ώριμος κλπ κλπ

10. Έιμαι στα τελευταία στάδια του διδακτορικού.

11. Είμαι σε σχέση, έσιει κανένα χρόνο.

12. Άρκεψα κιθάρα.

13. Ξυπνώ πολλά πρωί.

14. Εγόρασα Μακ-μπουκ.

15.Εμείωσα τους φίλους μου στο φέισμπουκ, από πάνω από χίλιους-εκατό σε καμιά τετρακοσιά. Με οικολογικό τρόπο: μόνον όσοι είναι ενεργά στο περιβάλλον μου, ή εγώ ενεργά στο περιβάλλον τους, μένουν. Ειδεμή, πρόκειται για τεχνολογική ομηρία, εκ μέρους μου εμένα προς τους άλλους, και εκ μέρους των άλλων προς εμένα.

16. Στο Βερολίνο μηνίσκω με έναν ΠΕΛΛΟΝ φίλο μου γλύπτη, τζιαι το "Φανούι", έναν φίκον ωραίον, κοσμογυρισμένον.


Τωρά πρέπει να σαστώ να πάω...σχολείο.

Γκούττεν Μόργκεν.

Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2010

Αυτο-διόρθωση

(Που τούτα που έννα γράψω δαμαί, εξηγείται τζιαι γιατί εκτιμώ τόσον πολλά τη φιλοσοφία του Χέγκελ, που έθεσε τες βάσεις για την ανάπτυξη της κριτικής ως διαλεκτικής αυτοκριτικής. Ούλλα ξεκινούν που μιαν στοιχειώδη τζιαι κορυφαία ικανότητα της συνείδησης: να αναγνωρίζει που μόνη της τα λάθη της, να αυτο-διορθώνεται τζιαι να αναβαθμίζεται. Τα κριτήρια του σωστού τζιαι το λάθους εν ήδη κτήμαν της).


Τες τελευταίες θκυό εφτομάδες εσυνειδητοποίησα ότι η κρίση μου για κάποια συγκεκριμένα πράγματα ήταν λάθος. Έππεσα έξω στην κρίση μου, με επακόλουθο τες λανθασμένες πράξεις μου, με κάποια άτομα. Πρόκειται για τρεις-τέσσερεις γυναίκες.
Μετά που ανάλυση υποσεινήδητην, η οποία έγινεν χωρίς να το καταλάβω, εξύπνησα ένα πρωί τζιαι είχα που μέσα μου κ α τ α λ ά β ε ι τα λάθη μου. Αλλά, δεν είχα καταλάβει τα λάθη μου μόνον, ως ανεξάρτητα συμβάντα, αλλά εκατάλαβα τζιαι τη συστηματική σύνδεσήν τους, δια της αντανάκλασης. Τζιαι εκατάλαβα ότι το πρόβλημα ήταν ολόκληρος ο τρόπος που επροσέγγιζα τζιαι αντιλαμβάννουμουν τες γυναίκες σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο. Ήταν ολόκληρος λάθος.


Τωρά που το εσυνηδειτοποίησα, εχάρηκα κάπως (παρόλον που νιώθω τζιαι λλίες τύψεις) τζιαι προσπαθώ να το διορθώσω.

Εν κατακλέιδι: Εμείς οι άντρες, άμαν μας αρέσκει μια γυναίκα τζιαι θέλουμε απλά να τη γαμήσουμε (ενδιαφερόμαστε εμφανισιακά για λλόου της, επιφανειακά ερωτικά), αλλά ένιξέρουμε πολλά πράματα για τζείντη γυναίκα, τείνουμε να προβάλλουμε χαρακτηριστικά πάνω τους που στην πραγματικότητα εν υπάρχουν.

Αυτά. Εν θα σας πω τίποτε παραπάνω διότι πρώτον βαρκούμαι τζιαι δεύτερον εν απρεπές.

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2010

Τρεις μέρες κλινήρης

...να οικουρώ. Ππουστοαρρώστια γαμώτο, επέλλανε με. Ούλλα τα παλιοσυμπτώματα με τη σειρά: κόκκαλα, πονοκέφαλος, πυρετός, μύξες, λαιμός.

Εκόψαν πίσω οι δουλειές μας. Άτε τωρά βουρ να τες προλάβουμεν.

Έσιει τζιαι καλόν τζιαιρό έξω τα γέρημα...

Είδα τζιαι κάτι περιέργα φοητσιάρικα όνειρα παναγία μου.

Είδα έναν ότι έκαμνα σίξτυνάιν με μια γκόμενα. Σαν το εκάμναμεν η γκόμενα εμεταμορφώθηκεν σε κουφήν: εκαταβρόχθησεν το πουλλί μου, εδάκκασεν τη βάση του τζιαι έχυσε μου δηλητήριο, ενώ η ουρά της ετυλίετουν γυρόν που το λαιμό μου τζιαι έπνιεν με.

Ε ναι, εσκότωσεν με.

(Νομίζω επέθανα ενώ εκσπερμάτωνα).

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2010

Άρδην

Που τα σήμμερα αλλάσσει άρδην ο τρόπος ζωής μου.

Μόνον τζιαι μόνον που ένα λόγο: εβάωσα το φέισμπουκ.

Στο φέισμπουκ έχω 796 φίλους (μετρημένους). Σχεδόν ούλλους ξέρω τους. Με τον κόσμο κρατώ επαφή, είμαι λαλίστατος. Το φέισμπουκ χρησιμοποιώ το πολλά. Κρατώ επαφή με φίλους [έχω πολλούς φίλους ανά το παγκόσμιο, αφού έζησα σε διάφορους τόπους τζιαι χώρες], αλληλογραφώ, αστειέφκω, βάλλω άρθρα, θκιεβάζω άρθρα, και λοιπά και λοιπά.


Αλλά που τα σήμμερα αλλάξαν τα πράματα.

Πλέον η ζωή μου θα περιστρέφεται γύρω που τον φυσικό τόπο που βρίσκουμαι. Το ίδιον τζιαι οι κοινωνικές μου ανάγκες. Θα ικανοποιούνται δαμαί. Εν κάτι που εξίασα ίνταλως γίνεται. Έννα το θυμηθώ σύντομα. Θα το επανακτήσω.

Ε ν τ ο π ι ό τ η τ α. Η πολυπόθητη.


Πρέπει κανείς να απελευθερωθεί προς αυτήν. Έτσι θέλω να κάμω.




Όπως ο Thoreau επήε μες στο δάσος. Έτσι τζιαι εγώ εβάωσα το φέισμπουκ τζιαι προσγειώννουμαι καλλύττερα στον τόπον που είμαι.

Τζιαι θα δώκω της έρευνας με τα φκια τα πέτσενα (όπως λαλεί τζιαι ο τζύρης μου).

Οι αλλαγές εν μεγάλες, τζιαι έχουν πολλά νοήματα τζιαι προσωπικό βάρος, αλλά βαρκούμαι να τα αναλύσω τωρά. Πάντως, οι φίλοι μου τωρά τζιαι να πάει εννάν παραπάνω συνάδελφοι φιλόσοφοι, καθηγητές, διδακτορικοί κλπ...τούτης της κλίκκας τελοσπάντων, εκαταλάβετε...γυαλλακοπίμπιλλοι.

Μπορεί να βαώσω τζιαι τα μπλογκς. Τώρα να δούμεν.

Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2010

Μεν το πάρεις προσωπικά μίσιη μου

Εμείς οι μπλόγκερς εγίναμεν σατσίν του κάθενου που έσιει απωθημένα.

Όποιος έσιει απωθημένα τζιαι θέλει να ξιτιμάσει κάποιον χωρίς να τες φάει, ξιτιμάζει μας εμάς.

Όποιος εν αγάμητος για τρία χρόνια, όποιον τον απέρριψεν η γκόμενα του, όποιος έκοψεν την κάφκαν του να γαμιέται με άλλον, όποιου εν του διούν σημασία στη δουλειά, όποιος εν ανυπολόγιστος, όποιος εν αντροπιάρης, όποιος εν σκατόπουττος, και λοιπά και λοιπά, πετάσσεται τζιαι ξιμιτάζει μας εμάς τους μπλόγκερς. Ανώνυμα.

Τζιαι μετά σύρνει σου τζιαι έναν: ΜΕΝ ΤΟ ΠΑΡΕΙΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ!


Τάχα εντάξει. Άμαν πεις του άλλου "ΜΕΝ ΤΟ ΠΑΡΕΙΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ" εξιμπέρτεψες. Αν σε κόψει τζείνος που εσσιηλλοξιτίμασες μες στο δρόμον εν θα σε δέρει, επειδή είπες του να ΜΕΝ ΤΟ ΠΑΡΕΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ τάχα!

Ε ΚΑΛΑ ΡΕ ΔΙΚΕ ΜΟΥ! ΗΝΤΑΛΩΣ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΠΑΡΩ ΔΗΛΑΔΗ;;;

Αν δεν το πάρω προσωπικά, μόνον μια εναλλακτική λύση υπάρχει: ΝΑ ΤΟ ΠΑΡΩ ΣΑΝ ΟΜΑΔΑ!!!

Ωραία λοιπόν. Πες ότι ξιτιμάζεις με, τζιαι λαλείς μου να "μεν το πάρω προσωπικά".

ΟΚ. ΕΝ ΤΟ ΠΑΙΡΝΩ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ.

ΠΑΙΡΝΩ ΤΟ ΣΑΝ ΟΜΑΔΑ.

Αλλά, άτε τζιαι επήρα το σαν ομάδα. Προκύπτει άλλον πρόβλημα μετά. ΠΟΙΟΣ Ο ΡΟΛΟΣ ΜΟΥ ΜΕΣ ΤΟΥΝΤΗΝ ΟΜΑΔΑ, λαλέις μου;

Αν ο ρόλος μου εν ηγετικός, σημαίνει ότι πρέπει να λαμβάνω τα πράματα προσωπικά! Σαν προσωπικό στοίχημα ένα πράγμα. Ειδεμή ήντα ηγέτης είμαι! Οπόταν, επιστρέφουμε στον ίδιο παρονομαστή!


Έτσι δεν λύνεται το πρόβλημα. Για να λυθεί το πρόβλημαν, έννα πρέπει να είμαι έναν απλόν μέλος τούντης ομάδας. Έναν αρνίν.

ΟΠΟΤΑΝ: ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΝ ΤΑ ΠΑΙΡΝΩ ΤΑ ΠΡΑΜΑΤΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΑ ΠΑΙΡΝΩ ΣΑΝ ΑΡΝΙ!

ΜΠΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!


(Ρε Ανώνυμε, ΜΕΝ ΤΟ ΠΑΡΕΙΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ Α!!!)

Προφέρω το όπως την κατσέλλα

Εσπάσαν τα νεύρα μου σιορ. Γίνεται να μεν ιμπορώ να προφέρω σωστά τη λέξη MOODS?

Εν το θέμα του διδακτορικού μου τα γέρημα τζιαι τα σκοτεινά. Λαλώ τούντη λέξη εκατό φορές την ημέραν.

Όποτε με αρωτήσουν για το θέμα μου απαντώ: "Heidegger and Moods".

Η αντίδραση πάντα η ίδια. "Heidegger and what?" τζιαι κάμνουν μια φάτσα σάννα τζιαι αντί να μιλήσω έσιεσα που το στόμα.

"MOOOODS" απαντώ όπως τον κάτσελλο.

"What?"


Ε άτε ασσιχτήρ!

ΠΠΟΥΣΤΟΛΕΞΗ ΓΑΜΩΤΟ. ΓΙΑΤΙ ΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΡΕ ΠΠΕΖΕΒΕΓΚΗ; ΤΟΣΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΤΗ ΛΑΛΩ;

Πρέπει να κάμω εξάσκηση να το πετύχω όπως θέλουν να το ακούουν οιππουστοεγγλέζοι. Εσπάσαν με.

Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010

Μια έκπληξη

Έχω πολλά να γράψω, αλλά εν μπορώ διότι έχω δουλειά.

Έννα σας γράψω μόνο για μιαν ευχάριστη έκπληξη που είχα.

Τον Αύγουστο επήα σε ένα συνέδριο στην Ουαλλία. Ευρωπαϊκής Φιλοσοφίας. Επαρουσίαζα τζιόλας. Τέσπα. Τη μια νύχτα, στο επίσημο δείπνο, έκατσα σε έναν τραπέζι με κάποιους που έν έξερα. Ο παρέας μου εν είσιεν πκιερώσει να έρτει οπόταν επήα μόνος μου.

Ενγώρισα πολλά άτομα. Στο τραπέζι μου, εκάθουνταν κάτι τ ρ ο μ ε ρ έ ς προσωπικότητες. Εγώ εν είχα ιδέαν ποιοί ήταν. Είσιεν διάφορες ηλικίες. Αλλά είσιεν ειδικά θκυό μεγάλους, έναν άντραν τζιαι μια γυεναίκαν, τζιαι οι θκυό γύρω στα πενήντα τους. Εγίναν αθθυμούμαι ΟΙ συζητήσεις τζιαμέ!

Ο άντρας, ένας πολλά περίεργος στη φάτσα, αλλά με τρόμερά χαρίσματα στην έκφραση τζιαι στο λόγο. Έμεινε μου στο νου πόσο εξωπραγματικά πληθωρική προσωπικότητα ήταν. Η οξυδέρκεια του, το χιούμορ του τζιαι η καλοσύνη του.

Εμιλήσαμεν αρκετά. Είπα του είχα κάμει το μάστερ μου στο Γουόρικ. Τζιαι αθθυμούμαι είπεν μου: α, ήμουν τζιια εγώ στο Γουόρικ παλιά.

Τολοιπόν. Σήμμερα ΤΥΧΑΙΑ ανακάλυψα ποιός ήταν τούτος ο τύπος! Δεν είχα ιδέα το όνομάν του τζείνη τη νύχτα, ούτε αρώτησα.

Όσοι ασχολείστε με φιλοσοφία τζιαι κοινωνικές επιστήμες, ένννα φύει η κκελλέ σας!

Andrew Benjamin

http://en.wikipedia.org/wiki/Andrew_Benjamin


τσσσσσσσσσσσσσ άλα τού!



(Πππε ήδη μπορώ να με φανταστώ να χουμίζουμαι στους παρέες μου, διηγούμενος: "εκάθουμουν που λαλείτε με τον Άντριου μιαν ημέραν τζιαι ετρώαμεν...")

Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010

Βαρκούμαι σε

Τη γυναίκα της ζωής μου ακόμα να την γνωρίσω.

Όσες γνώρισα μέχρι τώρα δεν με ενδιαφέρουν. Τούτη εν η άλλη όψη του νομίσματος. Του νομίσματος που με θέλει να φλερτάρω συχνά με διάφορες.

Δεν με συνέλαβε καμιά μέχρι τωρά.

Είμαι άγριος, είμαι ελεύθερος, είμαι διαφορετικός, είμαι κάτι άλλο που τζείνο που ενόμισε η κάθεμιά που με γνώρισε. Τζιαι που νομίζεις εσύ που με θκιεβάζεις τωρά, τζιαι νομίζεις "να ακόμα ένας που τούτους που γράφουν ότι εν τους εκατάλαβε κανένας, κκομπλεξικούς, μπλα μπλα".

"Εν εχώρεσα μέσα τους. Εν με αντέξασιν"

Αντέχεις; Να ζήσεις με μένα; Ξέρεις ποιός είμαι; Εν με ξέρεις.


Αντέχεις με να είμαι όπως είμαι; Εν άντεξες.


Μεν ψεύδεσαι. Μεν αυταπατάσαι. Είμαι ανεκδιήγητος.


Νομίζεις ότι με το να πεις στον εαυτό σου "όχι" στοχεύοντας εμένα, εξετέλεσες μια σημαντική ψυχική αποστολή.

Κατά βάθος ξέρεις ότι μάλλον βαρκούμαι σε. Υποψιάζεσαι το.

Καλά κάμνεις. Εν η αλήθκεια. Βαρκούμαι σε αλλά εν σου το λαλώ. Βαρκούμαι να το πω.

Νομίζεις μπορείς να με ξεγελάσεις.

Εγώ βαρκούμαι σε. Εσένα που νομίζεις ότι είμαι ακόμα ένας που τούτους που έχουν προβλέψιμη συμπεριφορά, μεγάλο εγωισμό, μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους κλπ κλπ. Ναι εσένα. Βαρκούμαι σε πολλά. Το καλλύττερο που έχω να σου ευχηθώ είναι να βαρεθείς τον εαυτό σου. Πέρκι καταλάβεις σε τι μαλακίες ρεμβάζεις.

Μιαν ημέραν που έννα με γνωρίσεις που κοντά, έννα καταλάβεις πόσο μακριά είμαι. Προς το παρόν, θώρε τα γραμματούθκια μου, τζιαι επαναπαύτου πίσω που την εξοικείωση που έσιεις με το αλφάβητο.

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2010

Κλικ

Κλικ

Σήμερα το πρωί ξύπνησα και βρήκα ένα γράμμα στο κομοδίνο μου.

Αναγνώρισα τα γράμματά μου. Είχε την υπογραφή μου. Καταγεγραμμένη ώρα: 4:30 π.μ.

Αναρωτήθηκα. Εκείνη την ώρα κοιμόμουν.

Διάβασα.

Ήταν γράμμα από το υποσυνείδητό μου.



Εδώ και μια βδομάδα παρακολουθώ στις ειδήσεις την καταστροφή στην Αϊτή. Η χειρότερη ανθρωπιστική κρίση εδώ και δεκάδες χρόνια, είπε ο Μπαν Κι Μουν.

Τους βλέπω από την καναπεδάρα μου, καθώς πίνω νέσκαφε, καθώς τρώω πίτσα, καθώς χαϊδεύω τα αρχίδια μου και αυνανίζομαι και χύνω στα χαρτομάντηλα με οργασμικές συσπάσεις. Τους βλέπω να ανασύρονται νεκροί κάτω από τα συντρίμμια, και να άλληλοσκοτώνονται για λίγο νερό λίγο φαΐ. Είδα τον Μπιλ Κλίντον να βγαίνει στον αέρα και να φωνάζει ότι η βοήθεια που λαμβάνουν δεν αρκεί. Και να φωνάζει σε εμάς τους τηλεορασάκηδες: PLEASE SEND MONEY. SEND MONEY. SEND MONEY. WE NEED MONEY.

Αλλά εγώ ξέρετε τι κάνω; Χι χι χι! Κάνω μια εξυπνάδα! Επινόησα μια εξυπνάδα για να ξεπμπερδεύω από τη συνείδησή μου, που μου ζητά επίμονα να βοηθήσω, πληρώνοντας ή κοπιάζοντας. Μια συνείδηση η οποία όταν παραμένω απραγής μου στέλνει Ερινύες και με ταλαιπωρούν!

Λοιπόν! Εγώ κάνω κλικ σε κάτι ιστοσελίδες και γίνομαι μέλος σε κάτι facebook groups. Που έχουν για τίτλο: «Κάθε κλικ βοηθά ένα παιδί στην Αϊτή», και «Για κάθε άτομο που γίνεται μέλος στο γκρουπ ο δημιουργός δίνει ένα σεντ σε παιδιά που πεινούν».

Κατά βάθος ξέρω πολύ καλά ότι όλα αυτά είναι ψέματα. Αλλά εδώ μου συμφέρει να το παίζω τάχα τεχνολογικά αδαής και αφελής. Τάχα δεν ξέρω ότι ο μόνος πραγματικός τρόπος να βοηθήσω είναι στέλνοντας τα λεφτά μου.

Αλλά ξεμπερδεύω έυκολα από τις απαιτήσεις της ενσυναίσθησης και της ανθρωπιστικής συμπάθειας.

Κάνω κλικ και βοηθώ! Και ζητώ και από άλλους να κάνουν κλικ! Κάνουμε όλοι κλικ μαζικά από τα κομπιούτερς μας! Ναι!

Κάνε κι εσύ κλικ. Ναι κάνε. Να για κοίτα! Ένας μαλάκας λέει ότι θα δώσει ένα σεντ αν κάνω κι εγώ κλικ στην ιστοσελίδα του. Κι εγώ κάνω κλικ. Με πάσα σοβαρότητα ε! Χωρίς να ρωτήσω: καλά ρε φίλε εσύ που δίνεις τα λεφτά για κάθε κλικ. Αν τα έχεις τα λεφτά ούτως ή άλλως, γιατί δεν τα δίνεις απευθείας να βοηθήσεις και περιμένεις να κάνω εγώ το κλικ; Αλλά δεν το ρωτώ αυτό. Και ξέρεις πολύ καλά γιατί. Διότι μου αρέσει να έχω την ψευδαίσθηση ότι τα λεφτά αυτά ΕΓΩ τα αποδεσμεύω. ΕΓΩ τα στέλνω ναι. Με ένα κλικ. Αν αυτός ο μαλάκας τα στείλει απευθείας τα λεφτά, τότε πώς θα έχω εγώ την ευκαιρία να συμμετάσχ και να βοηθήσω, και να ξεμπερδέψω από την υποχρέωση;

Κλικ! Μόλις έσωσα ένα μισοπεθαμένο παιδί.

Κλικ! Άλλο ένα!

Κλικ! Άλλο ένα!

Κλικ! Μόλις τάισα ένα μισοπεθαμένο μωρό!

Κλικ! Μόλις ανέσυρα μια γυναίκα από τα συντρίμμια!

Κλικ!

Κλικ!

Κλικ!

Κλικ! Μόλις πήρα συγχωροχάρτι για τη μαλακία που με δέρνει!

Κλικ! Μόλις πάτησα το τηλεκοντρόλ και άλλαξα το αναθεματισμένο το κανάλι που δείχνει συνέχεια ανθρώπους να υποφέρουν.

Τώρα θα δω το Sex and the City, να καβλώσω, να αυνανιστώ και να χαλαρώσω.




ΣΤΕΙΛΤΕ ΛΕΦΤΑ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗΔΕΣ ΚΑΙ ΚΟΨΤΕ ΤΑ ΚΛΙΚ

Χμμμμ

...έχω έναν πρόβλημα με το συνέδριο που οργανώνω, το οποίον πρέπει να λύσω με λεπτότητα τζιαι ευελιξία. Αφορά ανθρώπινες σχέσεις, που μπαίνουν εμπόδιο στη διοργάνωση. Εν τόσο λεπτό το θέμα που εν μπορώ να το συζητήσω με κανένα. Ένιξερω καν αν μπορώ να το γράψω δαμαί...

Το πρόβλημαν εν ότι επέλεξα έναν άτομο (συνάδελφο, ικανότατο) να με βοηθήσει στην οργάνωση. Αλλά τούντο άτομο -φιλικό άτομο- εν συνεργάζεται σωστά που την αρκή...κλείουμε ραντεβού τζιαι ακυρώνει τα συνέχεια, αναβάλλει μου τα, βάλλει με τζιαι πάω εγώ Λονδίνο (όπου μεινίσκει) για τες συναντήσεις μας (Ενώ, υπόψιν, το πανεπιστήμιο εν δαμαί που είμαι εγώ, όι τζει πάνω τζιει). Τούτον καθυστερεί πολλά την οργάνωση. Εν έχω έτσι πολυτέλεια.

Που την άλλη, εν έχω τον αέραν του ατόμου να τα πω κουτσιά καθαρισμένα, ότι δηλαδή μαλακίζεται τζιαι έτσι όπως μαλακίζεται υποσκάπτεται η ποιότητα της δουλειάς μας.

Έννα το παραμερίσω το άτομο, με τρόπο που να μεν θιχτεί η σχέση μου μαζίν του. Έννα επιλέξω ακόμα έναν άτομο να το εμπλέξω (ούτως ή άλλως χρειαζόμαστε ακόμα ένα συνάδελφο για τες αξιολογήσεις των papers που θα παρουσιαστούν) τζιαι να δημιουργηθεί μια οργανωτική ομάδα. Έτσι, έννα μπορέσω είτε να υποβάλω τον ρυθμό που πρέπει, είτε το άτομο που εν τραβά να παραμεριστεί εκ των πραγμάτων, χωρίς παρεξήγηση, αφού η οργανωτική ροή θα συνεχιστεί κανονικά με το τρίτο άτομο...


Χμμμμ.....

Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2010

St. Gervais, Mont Blanc









Χρειάζουμαι συμβουλή που μπλόγκερς

Προσπαθώ να ανεβάσω φωτογραφίες πας στο μπλογκ αλλά το κουμπί για ανέβασμα φωτογραφιών εν παθκιέται. Τα υπόλοιπα τα διπλανά παθκιούνται μια χαρά (για βίντεο και για url link), αλλά τζείνο των φωτογραφιών εν παθκιέται. Σε κανένα που τα μπλογκς μου. Τί κάμνω λάθος;

Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2010

Τεράστια μέρα

Είμαι πάρα πολλά κουρασμένος. Είχα την πρώτη φουλ μέρα στο πανεπιστήμιο.

Ευτυχώς. Ίσιωσα ψυχολογικά.

Έννα σας γράψω τα κύρια σημεία. Ορισμένα που τούτα επήραν ώρες, άλλα μισάωρο, άλλα ορισμένα λεπτά.

1) Εξύπνησε με ο ανιψιός μου. Είσιεν να παραδώσει έκθεση το πρωί η ώρα 11μισι τζιαι έθελε να διορθώσω την έκθεσην του. Εδιόρθωσα την όσο εμπορούσα.

2) Έγραψα μιαν επαγγελματική επιστολή της μάνας μου που μου εζητούσε εδώ και μέρες.

3) Εμίλησα με τον αρφό μου για ένα σημαντικότατο θέμα. Εθκιέβασα κάτι πράματα που μου έστειλε. Εσκέφτηκα τα πολλά σοβαρά. Πρόβλημα καριέρας- σταυροδρόμι μεγάλο. Έπρεπε να αποφασίσει.

5) Εθκιέβασα ένα μήνυμα που κάποιαν σημαντική.

6) Επήα τζιαι άνοιξα καινούριο λοαρκασμό τηλεφώνου. Εδώκαν μου τζιαι τζιαινούρκο τηλέφωνο μούχτι. Ευχαρίστηση. (Εν μιάλη ευχαρίστηση να έσιεις τζιαινούρκο τηλέφωνο).

7) Επήα πανεπιστήμιο. Συνάντηση με πανέμορφη Σουηδέζα πρώην μαθήτρια στη βιβλιοθήκη...ελαφρύ φλερτ. Μα τί ωραίο πρόσωπο...

8) Επήα στο ντιπάρτμεντ. Συζήτηση με την chair. Αρέσκει μου. Ειδικά η ευγένειά της τζιαι τα λουκκούθκια της άμα χαμογελά. Είπαμε για τη μετακόμισην της, τα κοπελλούθκια της, τες γιορτές κλπ

9) Συζήτηση με άλλον καθηγητή (μάστρος των διδακτορικών). Συγκεκριμένη συζήτηση για ένα φιλοσοφικό πρόβλημα. (Συγκεκριμένα: τη διαφορά του υπερβατικού τζιαι του υπερβατολογικού. Τζείνος εν της Χσολής της Φρανκφούρτης, Κριτικής Θεωρίας, Αντόρνο κλπ. Εγώ Χάιντεγγερ. Έστειλε μου ένα κεφάλαιο επί τούτου, που το φρέσκο βιβλίο του που ακόμα γράφει. Έπεται συζήτηση την ερχόμενη εβδομάδα. Εζήτησε μου σχόλια. (Γουάου. Ένιωσα πολλά flattered. Εν πολλά σημαντικός συγγραφέας τούτος, εν θα σας πω ποιός ένι όμως).

10) Μικρή συζήτηση με το μάστρο μου. Άλλος καθηγητάρας. Είπε μου λλίο για τους βαθμούς που έδωσα το προηγούμενο τρίμηνο. Είπεν ότι ήμουν πιο "απλόχερος" από ό,τι έπρεπε. (Έννα με πελλάνει, διότι στην αρκή είσιεν μου πει να γίνω πιο αυστηρός, τωρά λαλεί μου το αντίθετο)!

11) Διάβασμα και έρευνα. Πίσω στο γραφείο με τους συνάδελφους διδακτορικούς. Ωραίες γκόμενες αλλά παλαβιάρες τζιαι εκκεντρικές. Η μια νάκκο γαούρα στους τρόπους της. Φακκά μου. Νομίζει κάποια ένι. Μιαν ημέρα προβλέπω έννα τσακκωθώ μαζίν της διότι έσιει πολλύν τουπέ, τζιαι πάντα καταλήγω να τσακκώννουμαι με τουτους. Μάλλον επειδή έχω τζιαι εγώ τουπέ. (Ξερω' γώ).

12) Τυχαία συνάντηση στο καφέ με συνάδελφο που μόλις γνώρισα. Διαπιστώνω ότι εν πελλός, με κατάθλιψη τζιαι ππάνικ αττάκς. Γαμώ το σσιήστο μου...θκιαολίζουμαι διότι ενι φκάλλει φάουσα, τζιαι παθαίνει ψιλοκρίσεις σαν μου μιλά. Φύε σιόρ που δαμαί σκέφτουμαι. Ήνναμπου είμαι εγώ; Γιατί μου μιλάς εμένα; Πήεννε αλλού να πελλάνεις; Γιατί ούλλοι οι πελλοί διούν πάνω μου; Γιατί σπουδάζετε φιλοσοφία; Πήεννε πιέ φάρμακα (τούτον είπα του το που τα αλήθκεια). Πίννει είπε μου ο παλιο-ψυχοπαθής. Έκαμα τάχα ότι τον καταλαβαίνω. Ωωω ναι, ωωω ναι, μμμμμμ, ναι, μμμμ, ναι. ωωωω αλήθκεια; Ωωωω ναι ωωω ναι (ΦΑΟΥΣΑ ΤΖΙΑΙ ΖΙΛΙΚΟΥΡΤΙΝ, ΕΝ ΜΕ ΚΟΦΤΕΙ ΡΕ ΠΠΕΖΕΒΕΓΚΗ, έχω τζιαι εγώ προβλήματα αλλά αντί να σου τα πρήζω εσένα έχω πέντε μπλογκς τζιαι πρήζω άλλους άσχετους χαχαχα!)

13) Επιστροφή στην πόλη. Επιστροφή παρέα με τη σουπερβάιζορ μου. Συζήτηση πολλή. Επεθύμησα την τζιαι επεθύμησε με φαίνεται. Άρκεψα τζιαι αγαπώ την.

14) Σπίτι με συγκάτοικους.

15) Δείπνο σε άλλο σπίτι. Με δύο Κυπραίους παρέες, έναν γάλλο, μια γαλλίδα (πελλή, στρινιάρα), μια ισπανίδα τζιαι τέσσερεις ιταλίδες (εκ των οποίων η μια μικρή αλλά τρομερότατα σέξυ (ιταλική ομορφιά...δεν παίζεταιιιιιιιιιιιιιιι).

16) Σε παμπ για μπύρα.

17. Έσσω κουρασμένος. Λίγο msn και μπλογκς.

Υ.Γ. Από την πρώτη του Φεβράρη κλείνω τον λογαριασμό στο Facebook μου. Βαρκούμαι να σας εξηγήσω τωρά γιατί.

Καληνύχταααααααααααα!!!