Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2009

Ώρες-ώρες...

...έχω την εντύπωσην ότι η «δουλειά» του Κυπραίου -δηλ. το πιο «δυνατόν» του προσόν- στο οποίο εν μεγάλο ταλέντο- ένι να κατηγορεί τους άλλους για το πόσον «μη-αυθεντικοί» ένι, πόσο «δήθεν» ένι, βρίσκοντας τα ψεγάδια του τζιαι τες αντιφάσεις του.


Πράμαν που βαρκούμαι πολλά τελευταίως.

Αλλά, κάμνω το τζιαι εγώ φαίνεσται μου.

Το ίδιο σκατόν είμαι.

Επειδή...

Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2009

άτιτλο

«Αυτή τη γνώμη έχω κι εγώ» αποκρίθηκε ο ταξιδιώτης• «αλλά ένα πράγμα ανάμεσα σε άλλα δε μ’ αρέσει στους πλανόδιους ιππότες: όταν πάνε να μπουν σε μια μεγάλη κι επικίνδυνη περιπέτεια, όπου υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να χάσουν τη ζωή τους, δε θυμούνται ποτέ, τη στιγμή που μπαίνουν, να αποταθούν στο Θεό, όπως είναι υποχρεωμένος να κάνει κάθε χριστιανός σε παρόμοιους κινδύνους, αλλά, αντίθετα, στρέφονται στις δέσποινές τους με τέτοιο πάθος και τέτοια αφοσίωση, σαν να’ ταν αυτές ο Θεός τους, πράγμα που, κατά τη γνώμη μου, μυρίζει λίγο παγανισμό».

«Κύριε» απάντησε ο Δον Κιχώτης, «δεν μπορεί να γίνει αλλιώς, κι ο πλανόδιος ιππότης που δε θα’ κανε έτσι, θα την πάθαινε και θα έπεφτε σε άσχημο λάθος. Είναι αποδεκτό ως συνήθεια και έθιμο στην πλανόδια ιπποσύνη, όταν ο πλανόδιος ιππότης είναι έτοιμος για κάποιο μεγάλο στρατιωτικό ανδραγάθημα, να κάνει σαν να έχει την κυρά του εκεί μπροστά, να στρέφει τα μάτια του προς αυτήν γλυκά κι ερωτικά, λες και της ζητά, με τη μεσολάβησή της, να τον ευνοήσει και να τον υπερασπιστεί στην αμφίβολης έκβασης σύγκρουση που πάει να ριψοκινδυνέψει. Και μάλιστα, ακόμη κι αν δεν τον ακούει κανένας, είναι υποχρεωμένος να πει μερικές λέξεις μεσ’ απ’ τα δόντια του, για να απευθυνθεί σ’αυτήν με όλη του την καρδιά –κι έχουμε άπειρα σχετικά παραδείγματα στις ιστορίες. Ωστόσο, δεν πρέπει να νομίσουμε ότι οι ιππότες δεν απευθύνονται στο Θεό –τους μένει αρκετός χρόνος και άνεση να το κάνουν στη διάρκεια της δουλειάς τους».

«Παρ’ όλ’ αυτά» αποκρίθηκε ο ταξιδιώτης, «έχω ακόμη κάποια αμφιβολία. Έχω διαβάσει πολλές φορές ότι δύο πλανόδιοι ιππότες πιάνονται στα λόγια, η μια κουβέντα φέρνει την άλλη και καταλήγουν να ζεσταθούν και να οργιστούν• ύστερα κάνουν πίσω με τα άλογά τους παίρνοντας κάμποση απόσταση, κι αμέσως μετά, δίχως χρονοτριβή, ορμούν καλπάζοντας ο ένας πάνω στον άλλον• και πριν ανταμωθούν, απευθύνονται στις ερωμένες τους. Κι αυτό που συμβαίνει συνήθως σε μια τέτοια συνάντηση, είναι να αναποδογυρίζεται ο ένας πίσω απ’ τα καπούλια του αλόγου του και να πέφτει κάτω τρυπημένος πέρα για πέρα από το δόρυ του αντιπάλου του• κι ο άλλος, αν δεν πιαστεί γερά απ’ τη χαίτη του αλόγου του, θα βρεθεί κι αυτός στο χώμα. Δεν καταλαβαίνω λοιπόν πώς μπορεί να βρει το χρόνο εκείνος που σκοτώνεται ν’ απευθυνθεί στο Θεό, μέσα σε μια τόσο γρήγορη εξέλιξη των γεγονότων. Επομένως, θα’ ταν προτιμότερο να χρησιμοποιούσε τα λόγια που είπε καθώς έτρεχε στη δέσποινά του, για να εκπληρώσει το καθήκον και το χρέος του ως πιστός χριστιανός. Κι αυτό ακόμη περισσότερο γιατί, κατά τη γνώμη μου, δεν έχουν όλοι οι πλανόδιοι ιππότες ερωμένες για να αποταθούν σ’ αυτές, αφού τελικά δεν μπορεί να είναι όλοι ερωτευμένοι».

«Αυτό δεν μπορεί να γίνει» απάντησε ο Δον Κιχώτης. «Δεν υπάρχουν πλανόδιοι ιππότες δίχως δέσποινες, διότι κάτι τέτοιο είναι τόσο φυσικό γι’ αυτούς, όσο είναι φυσικό για τον ουρανό να έχει άστρα. Και βέβαια, δεν υπάρχει ιστορία όπου ο πλανόδιος ιππότης δεν είναι ερωτευμένος• μα κι αν ακόμη παρουσιαζόταν κάποιος δίχως τον έρωτά του, θα έπαυε αμέσως να θεωρείται νόμιμος ιππότης, θα’ ταν νόθος, κάποιος που τρύπωσε στο κάστρο της λεγόμενης ιπποσύνης όχι απ’ την πόρτα αλλά κάτω από το τείχος, σαν κάνας κλέφτης ή ληστής».

«Κι όμως» είπε ο ταξιδιώτης, «μου φαίνεται –αν η μνήμη μου δε με γελά- ότι έχω διαβάσει πως ο Δον Γκαλαόρ, ο αδελφός του γενναίου Αμάδη του Γαλάτη, δεν είχε ποτέ δική του ερωμένη ν’ αποταθεί• ωστόσο, δεν τον εκτιμούσαν λιγότερο γι’ αυτό, και στάθηκε ένας πολύ ανδρείος και ξακουστός ιππότης».

Σ’ αυτό απάντησε ο Δον Κιχώτης μας:
«Κύριε, ένα χελιδόνι μόνο δε φέρνει την άνοιξη. Άλλωστε, γνωρίζω ότι ο ιππότης αυτός ήταν κρυφά πολύ ερωτευμένος, χώρια που η συνήθειά του να ερωτοτροπεί με όλες όσες του άρεσαν ήταν φυσικό του χούι που δεν μπορούσε να κόψει. Κοντολογίς, πάντως, είναι απολύτως βέβαιο ότι είχε μία μόνο, την είχε κάνει κυρά της θέλησής του κι απευθυνόταν σ’ αυτήν πολύ συχνά και πολύ κρυφά, επειδή ήθελε να περνά για πολύ κρυφός ιππότης».

(Δον Κιχώτης, Μιγκελ ντε Θερβάντες, Εκδόσεις «Γράμματα», σελ: 123-125).

Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2009

Το πιο ευτυχές

Το πιο ευτυχές πράμα που μου συνέβηκε στην Κύπρο ως τωρά, εν που είδα τα νέα μωρά της οικογένειας. Έναν αγοράκι που έχουμεν, της ανιψιάς μου, ο οποίος ατάχτεψε, αλλά τζιόλας άρκεψε να μιλά! Μα τι τεράστιο αναπτυξιακό, ανθρώπινο, άλμα, άμαν αρκέψει το αθρωπούι σου να μιλά! Εν σαν μια δεύτερη γέννηση. Εν η γέννηση της συνείδησης του.


Τζιαι το άλλο το μωρό, κοριτσάκι, της άλλης μου ανιψιάς, το νεογέννητο, που άρκεψε τζιαι αποκτά προσωπούιν όμορφο, τζιαι άρκεψεν τζιαι αντιδρά. Εχτές εβάστουν την μπροστά που τον καθρέφτην τζιαι εσυνειδητοποιούσεν ότι ήταν ο εαυτός της, τζιαι εχοροππήδαν όπως την πελλήν, χαχα!

Εκάμαμεν συφωνία με τον αρφό μου, να μεν πάει να κάμει PhD. Να κάτσει Κύπρον, να κάμει κοπελλούθκια, να σιερούμαστεν, τζιαι έννα τον υποστηρίξουμεν ούλλοι οικονομικά. Καλή φάση έννεν;

Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2009

Άμαν νευριάζει το πλάσμα..

...αννοίει το στόμαν του εν βρασμώ ψυχής τζιαι ξιτιμάζει όπως το γάδαρο. Ήνναμπον να κάμουμεν...εν το κουσούριν μας.

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2009

Σύππριοτ Ντριμ- Μιαν πίττα, μιαν πίππα, τζιαι άλλα συναφή...

ΓΙΟΥΠΙ! Εγκρίθηκεν η πρόταση μου που τη διοίκηση του πανεπιστημίου! Θα οργανώσω διήμερο (αντί μονοήμερο) συνέδριο φαινομενολογίας, με κύριους ομιλητές θκυό πολλά γνωστούς φιλοσόφους! Γιούχουυυ!

Ωραία. Κλείω τη χρονιά έχοντας εκπληρώσει τους κύριους μου στόχους! Φτου-φτου-φτου!

(Κάμνω όπως το μωρόν, ξέρω το)!

Είμαι Κύπρον, έσσω του τζιυρού μου. Κάθουμαι δίπλα που το αναμμένο τζάκι τζιαι θορώ παλιά ταινία με τον Χάρισον Φόρντ. Πριν λλίον έφα μιαν πίττα σουβλάκια τζιαι ήπια μιαν κοκα-κόλα τσακρίν. Ωχχχχο!

Αν είσιεν τζιαι μιαν ωραίαν γκόμενα να μου έκαμνε μιαν πίππαν πόψε, ήταν να εν η ολοκλήρωση του Κυπριακού Ονείρου! Αμέρικκαν Ντριμ τζιαι πελλάρες...Σαν την Κύπρον ένεσιει!

Ekatafera ta

Nai kyries kai kyrioi. Ekatafera ta tshiai irta sto aerodromio tshiai ekama check-in egkaira. EimAi sto Gatwick, se ena computer tou aerodromiou (gi'afto ta "greeklish").

Agapite kypriake lae:

E, E, E, RKOUMAI, E, E, E, RKOUMAI, E, E, E, RKOUMAI!!!

Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2009

Ασυμφωνία χαρακτήρων

Όσοι με βρίσκουν ηλίθιο, γούστο τους καπέλο τους. Δεν με ενοχλεί. Όχι επειδή έχω μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου. Αλλά επειδή είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου και ξέρω ότι μπορεί να είμαι ηλίθιος για κάποιους. Αναπόφευκτα, ο καθένας είναι ηλίθιος για κάποιον άλλον. Τούτον εν ανθρώπινο- πολλά ανθρώπινο. (Αν έμαθα κάτι που το Νίτσε, ίσως εν τούτη την ανθρώπινη ηλιθιότητά μου).

Ναι. Είμαι ο ηλίθιος κάποιου άλλου. Ο καθένας είναι ένας ηλίθιος για κάποιον άλλον.

Ας το χωνέψουμε και να πάμε παρακάτω. Μην κολλούμε ο ένας στον άλλον.

Για κάποιους είμαι ένας κακός φιλόσοφος, ένας ξιππασμένος, ένας δήθεν, ένας μαλάκας, ένας ηλίθιος, ένας υπερόπτης, ένα θύμα των προσχημάτων και των πτυχίων μου.

Λοιπόν. Ό,τι μπορώ κάμνω. Αν δεν αρέσκει τούτο που είμαι, σόρυ ένιμπορω να κάμω κάτι άλλο.


Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2009

Έργα και ημέρες

Διορθώννω διορθώννω διορθώννω...εβαρέθηκα. Πόσες εκθέσεις να θκιεβάσω προσεκτικά που έχουν τον ίδιο τίτλο; Τζιαι που η διαφορά στον βαθμό παίζεται στες λεπτομέρειες;

Την Τρίτη διδάσκω Χάιντεγγερ. Εχάρηκα. Εν το τελαυταίο σεμινάριο. Επιτέλους διδάσκω κάτι που ξέρω πολλά καλά.

Άρεσε μου ο τρόπος που τον επαρουσίασε τον Χάιντεγγερ εχτές ο καθηγητής στη διάλεξη. Τζιαι εκατάλαβα πολλά πράματα, που θα σας απαριθμήσω δαμαί.

Πρώτον: Ο καθηγητής τούτος εν της αναλυτικής σχολής της φιλοσοφίας. (Εγώ είμαι της ηπειρωτικής). Πριν να με προσλάβει, είσιεν με ρωτήσει αν μπορώ να αντεπεξέλθω σε αναλυτικό τρόπο διδασκαλίας και σκέψης, τζιαι είχα του πει "ναι", αλλά που μέσα μου ανησυχούσα λλίον. Mετά όμως, κατά τα φαινόμενα, επροσαρμόστηκα πολλά καλά στον αναλυτικό τρόπο του, τζιαι μάλιστα απόλαυσα τον. Τζιαι το περίεργο εν ότι, είχα ξιάσει καν ότι επροσαρμόστηκα σε άλλον τρόπο παρουσίασης. Τόσο πολλά, που ούτε καν ήταν θέμα ανησυχίας για μένα ο τρόπος. Με άλλα λόγια: εγκλιματίστηκα εντελώς. Τωρά το συνειδητοποιώ- αναδρομικά.

Εχτές όμως που εδίδαξεν τον Χάιντεγγερ, αθθυμήθηκα τη διαφορά. Διότι ο Χάιντεγγερ εν η ειδικότητα μου, τζιαι ο τρόπος που τον επαρουσίασε ήταν εμφανώς διαφορετικός από τον τρόπο που θα τον επαρουσίαζα εγώ, αυθόρμητα τουλάχιστον. Έτσι, εχτές, εσυνειδητοποίησα άξιππα πόσο καλά επροσαρμόστηκα στον αναλυτικό τρόπο, τζιαι εχάρηκα.

Δεύτερον: Ο καθηγητής τούτος κανονικά θα ήταν (αναμενόμενα δηλαδή) σφοδρά εναντίον του Χάιντεγγερ (διότι κατά τη διάρκεια του τριμήνου, είσιεν μιλήσει αρκετές φορές υποτιμητικά για τους ηπειρωτικούς φιλοσόφους). Όχι μόνο για τον τρόπο που ο Χάιντεγγερ γράφει, αλλά τζιαι για το περιεχόμενο. ΚΑΙ ΟΜΩΣ, έδειξεν τρομερό σεβασμό για τον Χάιντεγγερ. Έπρεπε βέβαια να το προβλέψω, αφού είναι ο μόνος φιλόφος στον οποίον αφιερώνει ολόκληρη διάλεξη (!), Λοιπόν, έδειξε μεγάλο σεβασμό, τζιαι άρεσε μου, διότι έδωσε μου έξτρα αυτοπεποίθηση ότι υπάρχει κοινό έδαφος. Άρεσε μου ιδιαίτερα το γεγονός ότι εφάνηκε πόσο πολλά επροσπάθησε για να τον παρουσιάσει δίκαια, τζιαι για να τον συσχετίσει με τους άλλους φιλοσόφους, με τρόπο εύληπτο τζιαι συμμετρικό. Επροσπάθησε να τον τοποθετήσει μέσα στην αλληλουχία των προηγούμενων φιλοσοφικών προβλημάτων τζιαι να δώσει βάση στα επιχειρήματα του Χάιντεγερ. Θυμούμαι όταν ήταν να με προσλάβει με ρώτησε για τον Χάιντεγγερ, τζιαι του είχα πει ότι πιστεύκω ότι ναι μπορεί ο Χάιντεγγερ να διδαχτεί με αναλυτικό τρόπο. Τζιαι τούτον έκαμε ο ίδιος εχτές.

Τρίτον: Εχτίμησα τον αναλυτικό τρόπο. Πιστεύκω ότι έσιει την αξίαν του, τζιαι ότι μπορεί να αναδείξει κάποια πράματα καλλύττερα. Αξίζει κανείς να παρουσιάσει (ή, τουλάχιστον, να προσπαθήσει να παρουσιάσει) τον Χάιντεγγερ αναλυτικά.

Ανυπομονώ να παραδώσω το σεμινάριο μου την Τρίτη. Με τον τρόπο μου όμως...


Εκτός αυτών: έχω αναλάβει να οργανώσω συνέδριο Φαινομενολογίας στο πανεπιστήμιο μου. Για τον Μάη. Υπάρχει μεγάλη περίπτωση να έχω σαν προσκεκλημένο ομιλητή έναν πολλά σημαντικό φιλόσοφο, τον Ρόμπερτ Μπερνασκόνι (Robert Bernasconi), του οποίου τη δουλειά θαυμάζω. Τούτος έγραψε πολλά πάνω στον Χάιντεγγερ, τον Ντεριντά τζιαι τον Λεβινάς. Ίδωμεν.

Α, τζιαι επροσκαλέσαν με τελικά στο Λονδίνο να πάω να κάμω τζείντην ομιλία τζιαι να με πκιερώσουν. Σαρανταπέντε λεπτά, εκατό λίρες. Πώς σου φαινεσταί. Υπάρχει φως στο τούνελ. Έτο που επιβιώνουν τελικά τζιαι οι φιλόσοφοι. Χα!

Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2009

ΑΚΟΜΑ ΕΝΑΣ ΜΥΘΟΣ ΚΑΤΑΡΡΙΦΘΗΚΕ

ΤΟΛΟΙΠΟΝ!:

Η θεωρία ότι άμαν κλάσεις μες στη σάουνα λιποθυμάς, είναι ΜΥΘΟΣ.

Έκαμα πείραμαν σήμερα στο γυμναστήριο. Επιστημονικό πείραμα. Έκλασα τρεις φορές μες στη σάουνα (ήμουν μόνος μου) τζιαι δεν εβρώμισε καθόλου.

Θα πει κανείς ότι: Ένα λεπτό κύριε, πώς ξέρεις ότι οι συγκεκριμένοι πόρτοι ήταν βρωμεροί;;

Σας διαβεβαιώ ότι ήταν χτιτζιόν. Διότι, είχα κλάσει πριν να μπω στη σάουνα πολλές φορές, τζιαι ήταν λετσιόν. Τζιαι έκλασα τζιαι μετά που εφκήκα που τη σάουνα, τζιαι πάλε ήταν ζόλος. Οπόταν, συνεπάγεται ότι τζιαι οι πόρτοι της σάουνας ήταν βρωμεροί, όμως δεν μύρισε καθόλου.

Τωρά παραμένει να εξηγηθεί το καινούριο μυστήριο: Γιατί οι πόρτοι εν βρωμούν μες στη σάουνα;;;;


(...ούλλο μυστήρια τούτη η ζωή, έννα μεν ησυχάσουμεν ποττέ εμείς οι επιστήμονες...)


Y.Γ: Αφιερώννω την επιστημονική μου ανακάλυψη στον καλλύττερο μου παρέαν τον Πιέρον (άλλως, Φιέρον). Αφαιρέθηκε ακόμα ένα λιθαράκι στην κατάρριψη του τείχους μεταξύ της Γνώσης τζιαι του Ανεξήγητου, με τη σφραγίδα "Πιέρος" πάνω του

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2009

Εγιώ τζιαι ο Ζζίζζιεκ

Την Τετάρτην έπιασα ήμεηλ που με ειδοποιούσεν ότι τελικά είσιε θέση κενή για να παρακολουθήσω μιαν ομιλία του σλοβένου φιλοσόφου Ζζίζζιεκ (Žižek) στο Λονδίνον. Επαραίτησα τα ούλλα στο πανεπιστήμιο τζιαι ήρτα βουρητός έσσω να λουθώ διότι εν είχα προλάβει να λουθώ το πρωί (τζιαι είχα περάσει την προηγούμενη νύχτα κάμνοντας μαραθώνιο σεξ, οπόταν έπρεπε να λουθώ). Ετηλεφωνήθηκα με ένα εγγλέζο συνάδελφο φιλόσοφο που δεν ήξερα προσωπικά αλλά μέσω φέισμπουκ, ο οποίος μου είσιεν πει ότι ήταν να επήεννε, τζιαι είπα του ότι είχα τζιαι εγώ θέση, να πάμε μαζίν.

Εβρεθήκαμεν πόξω που την αίθουσα λοιπόν, έγκαιρα, τζιαι εμπήκαμεν τζιαι εκάτσαμεν πολλά κοντά του Ζζίζζιεκ.

Στο τέλος εκατάφερα τζιαι έκαμα μικρή συζήτηση μαζίν του, την ώρα που εμπορούσε το κοινό να κάμει απορίες. Είχα μιαν καλήν απορίαν, η οποία όμως για να τεθεί έπρεπε να κάμω θκυό άλλες προκαταρκτικές πριν την κανονική μου απορία. ΑΛΛΑ, ο μπάσταρτος ο συντονιστής εδιέκοψεν με, εν με άφηκεν να κάμω την τρίτην ερώτηση που ήταν τζιαι η πραγματική μου απορία, διότι μίσιη μου έπρεπε να μιλήσουν τζιάλλοι! (Το χάζιν εν ότι, την ώραν που εμάσιετουν ο Ζζίζζιεκ να απαντήσει, εψιλοδιέκοψα τον θκυό φορές (ως καλός χώρκατος που είμαι), τζιαι είπε μου θκυό φορές "άφησμε να τελειώσω" (σιόρ!)!! Ο συντονιστής ήταν ένας διάσημος εγγλέζος φιλόσοφος, ο Nigel Warburton. Ο σκατάς γαμώτο εν με άφηκε να κάμω την απορία μου όπως έθελα. Τζιαι μάλιστα, στην ηχογράφηση που εβάλαν στο ίντερνετ ΕΚΟΨΑΝ το μέρος που με διέκοψεν τζιαι επροχωρήσαν πάρακατω! Ππούστηες γαμώτο!

Τολοιπόν: την ομιλίαν θα την έβρετε δαμαί: http://www.thersa.org/events/audio-and-past-events/2009/first-as-tragedy,-then-as-farce-the-economic-crisis-and-the-end-of-global-capitalism

Κάμετε την download. Εγώ μιλώ στο 49ο λεπτό ως το 52 νομίζω. Με τη χωρκατοπροφορά μου ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ! Χαχαχα!

Εμίλησα του τζιαι λλίο μετά του Ζζίζζιεκ. Υπέγραψε μου τζιαι βιβλίο τζιαι έγραψε τζιαι ένα μικρό σημείωμα για ένα φίλο μου που του αρέσκει πολλά ο Ζζίζζιεκ, τζιαι μάλιστα διαμέσω του απέκτησα εγώ το ενδιαφέρον μου για το Ζζίζζιεκ.

Μετά επήα σε μιά γκέυ ππαπ (κατά λάθος) με το συνάδελφο. Είπεν μου ότι έσιει κοννέξιονς να με βοηθήσει να διδάσκω A-Levels φιλοσοφία, να φκάλω λεφτά, τζιαι επίσης να κάμω μιαν ομιλία σε ένα οργανισμό, για τον Χάιντεγγερ, 45 λεπτά, τζιια να με πκιερώσουν εκατό λίρες.

Εγίναμε γάροι που τες πύρες. Έχασα το τελευταίο τρένο. Εφάκκουν τα τηλέφωνα της ανιψιάς μου στο Λονδίνο ούλλη νύχτα, για να πάω να ππέσω έσσω της. Επήα σκνίπας, έππεσα ετζοιμήθηκα όπως το χτηνό, τζιαι επήα το πρωί Πράιτττον.

Εύγε παιδί μου (ήταν να μου πει ο τζύρης μου).

Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009

Επήα στο μήτιγκ

Επήα στη συνάντηση με την μάστραινα του τμήματος της φιλοσοφίας. Είπα της τα τζιαι που κοντά. Είπε μου έχω δίκαιο τζιαι ότι έννα τα πει αύριο στη συνάντηση με τους πιο πάνω. Είπε μου να μεν ανησυχώ δεν θα αναφέρει το όνομά μου. Είπα της εν με κόφτει να το αναφέρει. Είπα της άμα λάχει γράφω τζιαι επώνυμο γράμμα αν θα παίξει ρόλο, εν φοούμαι. Είπε μου να περιμένω να κάμουν τη συνάντηση αύριο τζιαι έννα μου ξαναμιλήσει.

Εν τω μεταξύν αρέσκει μου πολλά τούτη, έσιει κάτι το ελκυστικό...εν τα μμάθκια της νομίζω. Εχτός που το ότι έσιει μυαλό ξιουράφιν, όπως τα ξιουράφκια τα τζιαινούρκα της Gilette που εν με πέντε λεπίδες τζιαι κόφκουν το γένι με την παραμικρή επαφή. Έτσι εν τζιαι ο νους της τούτης.

Πέραν τούτου, η σουπερβάιζορ μου εζήτησε μου να αρκέψω να γράφω το πρώτον κεφάλαιον. Εντός ολίγων ημερών.

Που σημαίνει ένα πράμα: απομόνωση εκ μέρους μου. Σκέψη τζιαι κόντρα σκέψη.

Εννάν τζιαι το πρώτο τεστ στη σχέση μου με τη Τζοάννα...έννα με δει για πρώτη φορά επί το έργο...τζιαι να γνωρίσει την πιο ιδιοσυγκρατική πλευρά μου που εμφανίζεται με την φιλοσοφική αφιέρωση...

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2009

Πππέεεεε

Έννα με πελλάνουν. Άρκεψα γυμναστήριον πριν θκυό εφτομάδες. Πρόγραμμα ειδικό για να χάσω κιλά τάχα. Έφκαλε μου το πρόγραμμα ο γυμναστής. Ούλλον ασκήσεις με βούρος τζιαι ποτούντα πράματα. Κκαρτιοβάσκιουλαρ τάχα.

Λαλώ του τζείντου κκερχανέ: θέλω να χάσω βάρος. Επίσης λαλώ του ότι κάμνω μυς πολλά εύκολα.

Ζυγίζουμαι τζιαι είμαι 80.5 κιλά. Πρέπει να χάσω 8 κιλά μέσα σε θκυό μήνες.

Κάμνω τες γυμναστικές που μου βάλλει τζιαι ξαναζυγίζουμαι εχτές. ΠΟΣΑ ΚΙΛΑ ΕΙΜΑΙ ΝΟΜΙΖΕΤΕ;


..............................


82!!!

ΕΒΑΛΑ ΑΝΑΜΙΣΗ ΚΙΛΟ ΓΑΜΩ ΤΟ ΣΣΙΗΣΤΟ ΜΟΥ.

ΗΝΤΑΛΩΣ ΘΚΙΑΟΛΟΝ ΚΑΜΝΩ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΝΑ ΧΑΣΩ ΤΑΧΑ, ΤΖΙΑΙ ΓΙΝΟΥΜΑΙ ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟΣ;

Τάχα εν οι μυς μου τζιαι εν πιο βαρετοί που τη μύλλα. Ε ΟΚ. Τι σημαίνει τούτον; Ότι ένιμπορω να χάσω κιλά;

Λαλώ του τζείντου κκερχανέ ότι κάμνω μυς εύκολα, εν ακούει η κκελλέ του.

Ήνναμπον να κάμω τωρά; Εσιέξιξι

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009

Αρκέφκω καφκάν εναντίον του πανεπιστημίου μου

Ένιξερω πού έννα οδηγήσει τούτον, αλλά είμαι απηυδησμένος τζιαι χτιτζιασμένος, τζιαι άμαν χτιτζιάσω εν χαρίζω κάστανο.

Σήμερα εξισιύλησε το ποτήρι με το γαμημένο το πανεπιστήμιο μου. Έγραψα ένα πολλά θυμωμένο ήμεηλ στην μάστραινα του τμήματος της φιλοσοφίας, που παραθέτω αυτούσιο, με τα λάθη του (ήμουν τόσο νευριασμένος, που ούτε καν εδιόρθωσα τα λάθη:


Dear ΧΧΧΧΧΧ,

I am requesting an appointment with you in order to discuss some problems I
am facing with the University.

The problem is straightforward: bureaucratic incompetence.

This affects both my research and my teaching and I am not willing to put
up with it any longer because it is not my responsibility (I am paying a
lot of money to the University in order for them to take care of these
things,
not the other way round).

My experience of ΧΧΧΧΧΧΧ as an institutional whole has been very bad and I
want to make
this clearly an issue.

(Nevertheless, my interaction with the philosophy department teaching staff
(i.e. ΧΧΧΧΧ, ΧΧΧΧΧΧ, you, ΧΧΧΧΧΧ et al) has been
excellent, perhaps even perfect, but there is a difference between the
University of ΧΧΧΧΧΧ as a whole and the Department of Philosophy).

I give four examples, which include even the very first contact I had with
the University of ΧΧΧΧΧΧ (i.e. my application for a DPhil):

a) My application for a DPhil took more than two months to be processed
because for some reason it had not reached the department. I only got
an answer after I contacted in person with ΧΧΧΧΧΧ...

b) I asked for a working space months ago and still nothing. They told me I
should
wait until the change of schools took place. The change has taken place
three months ago and still nothing. Confusion caused by
so-called administrative changes...

c) I asked for funding in order to attend and present at a philosophy
conference in August, in ΧΧΧΧΧΧΧ: again, confusion and ignorance. Nobody
knew anything,
no funds available etc etc. In the end nothing. And yet, the university
promises (at least some) funding for conferences. What about future
conferences? Do I have to pay
everything from my pocket?? If yes, why do I have to write "University of
ΧΧΧΧΧΧ" as my affiliated institute? I may as well put the name of ΧΧΧΧΧ
ΧΧΧΧΧ who is the one really directly supporting me, and perhaps my
father's name who is paying for the conference...

d) Since the beginning of this month I took over another seminar additional
to the two I was already teaching. This has yet to appear in my XXXXXX
Direct page. I let ΧΧΧΧΧΧ ΧΧΧΧΧ know, I also let ΧΧΧΧΧΧ ΧΧΧΧΧ know, I also sent
an email to the IT services, after instruction from ΧΧΧΧΧΧ and ΧΧΧΧΧ. No
change. Nothing. I still cannot input attendance
etc. But why do I have to run after the IT services in order to fix this?
Is this my responsibility? Shouldn't an email suffice?

Dear XXXXXX, obviously I am very frustrated and angry. Whenever I needed
something from the administration, they failed to fulfill their
obligations.

I wouldn't like this email to be considered as an official complain. I
would like this email to be taken unofficially, internal to the Philosophy department. But I would like to meet with you in order to discuss what can be officially done, because in the end of the day I am a consumer who pays a lot of money, and doesn't get his money's worth, or what is advertised from University of XXXXXX's behalf.

The least I am obliged to do is to communicate my frustration to you and
the people receiving this email.



Best regards,

Alex



Ένιξερω ίνναμπου έννα γίνει στο μέλλον. Εσείς νομίζετε ακούουμαι να έχω δίκαιον οξά;

Άμαν έσιεις σκεμπέν...

...εν μπορείς να τζοιμηθείς μπρούμυττα.


(Εγώ ένιμπορω. Μόλις το εσυνειδητοποίησα)


(Έννα μου γίνει ψύχωση τούτη η σκεμπέ, στο τέλος)

(Ήδη άρκεψεν τζιαι γίνεται, ξέρω το)

Φιλοσοφία τζιαι μύλλες -άσχετο

Σήμερα απόλαυσα πολλά το μάθημα...το θέμα ήταν ο Καρτεσιανός διυσμός, η διαφορά του από άλλους διυσμούς και το πρόβλημα του σολιψισμού, και πώς προσπαθεί να το λύσει ο Τζιων Στιούαρτ Μιλ.

Ύστερα επήα γυμναστήριο. Εζυγίστηκα για πρώτη φορά. It's official. Είμαι χτηνόν. Είμαι σιοίρος. Βόρτος. Εν ήμουν ποτττττέ τόσα κιλά.

Το κανονικό μου βάρος εν 73 κιλά. Πόσα είμαι νομίζετε τωρά;


80.5!!!


ΔΩΣΤΟΥ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΑ ΝΑ ΛΥΣΕΙ Η ΜΥΛΛΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!


Φυσικά το θετικό της όλης υπόθεσης εν ότι αν ππέσει κανένας λιμός έννα αντέξω παραπάνω που άλλους. Η θετική πλευρά είναι ότι δεν είμαι πασιύς, αλλά έχω περισσότερα αποθέματα ενέργειας. Όπως τη Ρωσσία τζιαι το πετρέλαιο ένα πράμα χουά χουά χουάαα!

Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2009

Εκφοβιστική Ηθικολογία Vs Φιλοσοφία

Προς τον/την ανώνυμο/η νούμερο 1, που μου απάντησε με το εκφοβιστικό ηθικολόγημα «Re koubera inta pon toynta pramata.
Etsi kamnoun oi folosofoi pou didaskis?"», ως απάντηση στην προηγούμενη ανάρτηση, στην οποία έγραψα ότι μια μέρα έννα δώσω μιαν πατσιάν σε κάποιον/α που μασά όπως την κατσέλλα. Απαντώ:

Πρώτα-πρώτα να πω ότι εν επρόσεξα να παραδίδω μάθημα φιλοσοφίας σε τούντο μπλογκ...συγγνώμη που τα έμπλεξα κύριε Ανώνυμε εξυπνάκια, τα μαθήματα φιλοσοφίας που διδάσκω στο πανεπιστήμιο με το προσωπικό το μπλογκ μου, στο οποίο γράφω «μικρά, καθημερινά, αργκοτικά, φαιδρά» όπως λέει η περιγραφή πάνω. Ποιάν που τούτες τες λέξεις εν καταλάβεις, πε μου να σου τες εξηγήσω.

Επειδή είμαι φιλόσοφος κατ'επάγγελμα, εν δικαιούμαι να γράφω «μικρά, καθημερινά, αργκοτικά, φαιδρά»; Εν δικαιούμαι να έχω ή να γράφω για τες ορμές μου; Εν δικαιούμαι να νευριάζω; Εν δικαιούμαι να λαλώ ότι νευριάζω; Τι νομίζεις εν οι φιλόσοφοι δηλαδή; Ευνουχισμένοι αιθεροβάμονες;

Αρκετά με τούτον το μύθο. Οι φιλόσοφοι έννεν ούτε αγάμητοι, ούτε στωικοί, ούτε ανοργασμικοί, ούτε ανορεκτικοί (με την ευρεία, πλατωνική, έννοια της λέξης όρεξη).

Οι φιλόσοφοι έννεν τζείνο που νομίζεις ότι ένι. Εν θέλουν να δέρουν; Εν πρέπει ποττέ να θέλουν να δέρουν κάποιον; Εν εξοργίζουνται ποττέ που τίποτε, νομίζεις; Δαμαί η ιστορία της διανόησης διδάσκει ότι ΑΚΟΜΑ ΤΖΙΑΙ Ο ΙΗΣΟΥΣ, ο οποίος είναι ο κατεξοχήν αγαθός διανοητής, έχασε μια φορά τη ψυχραιμία του τζιαι έκαμεν τα της πουτάνας μες στην αυλή της εκκλησίας.

Πολλά εύκολα πάντως προσπαθούν ορισμένοι να με εκφοβίσουν, εμένα τζιαι άλλους διανοητές, στο να γράφω με έναν συγκεκριμένο «προσήκοντα» τρόπο, επειδή αποκαλούμαι «φιλόσοφος». Εν εσείς όμως, οι αδαείς, που στην πραγματικότητα απαξιώνετε τη φιλοσοφία, τζιαι ζημιώνετε τη φιλοσοφία με τες πουριτανικές ιδεοληψίες σας, που στην ουσία αποξενώνουν τη φιλοσοφία που την ανθρώπινη πραγματικότητα. Που διαχωρίζετε το πνεύμα που την υλική/σωματική πραγματικότητα τζιαι την καθημερινότητα, τόσον αυστηρά. Σαν να τζιαι οι φιλόσοφοι εν σιέζουν, ούτε κατουρούν, ούτε εκνευρίζουνται. Φυσικά έννεν μόνον τούτα που κάμνουν. Ναι, φιλοσοφούν τζιόλας. Εν τούτο που τους διαχωρίζει που άλλους, ως φιλοσόφους. Αλλά, κύριε/α Ανώνυμε, άμα θέλεις να με δεις επί τω έργω, κόπιασε στην τάξη μου, να δεις πώς διδάσκω φιλοσοφία.

Αλλά ακόμα κάτι: ακόμα τζιαι αν οι φιλόσοφοι του παρελθόντος εν εμιλούσαν για τα νεύρα τους, για τα σωματικά τους, τζιαι τες «χθαμαλές» ανάγκες τους, μήπως τούτο σημαίνει ότι πρέπει να παραμείνουμε δέσμιοι του παρελθόντος; Μήπως οι φιλόσοφοι του μέλλοντος πρέπει να μιμούνται τζείνους του παρελθόντος; Πρέπει να εν ακριβώς οι ίδιοι; Αν ναι, τότε πώς θα προχωρήσει η φιλοσοφία; Ή μήπως εν δικαιούται η φιλοσοφία να προχωρήσει; Μήπως η φιλοσοφία εν το «ιδανικό παρελθόν» που εν πρέπει να το ενοχλούμε;

Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009

Mian patshian

Sygkrathkioumai sygkrathkioumai, alla ftannw sta oria mou. En antexw allon tshinous mou matshioulloun fain i pissan mes ta fkia mou opws tes katselles.

Mian imeran en tha anteksw, enna kreparw tshiai enna to kamw: enna paw na tou/tis dwkw mian patshian mes ta moutra.

Potshintes patshies tes kypriakes, pou en metaksy patsou tshiai ppounias. Mes ta moutra. Me foran. Enna tentwsw to shierin mou pisw tshiai enna dwkw tin patshian.
Poupisw tous malista, na men me dousin, na men tin karteroun. Skataes gamwto.

Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009

Έγινα σιοίρος

Επάσιυνα, έγινα σιοίρος. Βόρτος. Έκαμα μια σκεμπέν όπως το ζοππόβορτο. Πρέπει να κάμω δίαιτα. Πρώτη φορά στη ζωή μου έγινα τόσο χοντρομπάλας.

Αύριο έννα πάω γυμναστήριο. Αρκέφκω γυμναστήριο. Θέλω να αρκέψω αερόμπικς, τζιαι έμπειραζει αν με περιπαίζει ο αρφός μου ότι είμαι πππππουστούι.

Πάω να φάω τωρά, μια σύκλα κκόρνφλεϊκς

Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2009

Στοματικός έρωτας και έλεγχος

Οι γυναίκες νομίζουν ότι την ώρα που κάμνουν στοματικό έρωτα στον άντρα έχουν τον απόλυτο έλεγχο. Εν ένας που τους λόγους γιατί αρέσκει τους να το κάμνουν.

Οι άντρες νομίζουν ότι άμαν η γυναίκα κάμνει τους στοματικό έρωτα έχουν τον "γενικό έλεγχο" (το πάνω χέρι). Τζιαι γι'αυτό σε ορισμένους αρέσκει τους να τους κάμνουν πίππα.

Τελικά ποιόν που τα θκυό ένι; Ποιός έσιει τον έλεγχο;

Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2009

Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009

Το μέλλον

Σε αυτούς που περιμένουν...


Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009

Άλλος άνθρωπος

Πότε λαλούμεν για κάποιον ότι «έγινεν άλλος άνθρωπος»; Άμαν έσιει αλλάξει αρκετά πράματα στη ζωήν του ώστε να έσιει αλλάξει η συμπεριφορά του, έννεν;
΄
Τζιαι πότε λαλούμεν για τον εαυτόν μας «έγινα άλλος άνθρωπος»;

Που το πάω;

Εν απλό τζιαι υπέροχο, τζιαι βαθύ.

Τζιαι τωρά μπορώ να το διαπιστώσω με ικανοποίηση τζιαι αυτοπεποίθηση: Που τον τζιαιρόν που άρκεψα να διδάσκω, έγινα άλλος άνθρωπος.

Ο νους μου εσυνάχτηκεν έναν τόπο. Ο νους μου συνήθως εν ατίθασος, άταχτος, άγριος, παιχνιδιάρης, τζιαι πολλά άλλα. Γίνεται ιδιαίτερα άταχτος άμαν δεν έσιει πρόκληση.

Τωρά με τη διδασκαλία εσυνάχτηκεν έναν τόπον. Με ευχαρίστηση.

Έννεν εύκολο πράμαν να διδάσκεις φιλοσοφία διότι πρέπει να σκέφτεσαι πολλά τζιαι συνέχεια. Θέλει σοβαρότητα τζιαι αφοσίωση. Αρέσκει μου η σοβαρότητα άμαν έσιει ουσία, τζιαι έννεν σοβαροφάνεια.

Δουλεύκω πολλά. Θκιεβάζω πολλά. Ερμηνεύκω κείμενα συνέχεια. Παραδίδω, εξηγώ και λοιπά.

Αυτά και μ'αυτά, κόφκει πίσω το γράψιμο μου των μπλογκς. Εν θα καταπιεστώ όμως. Τωρά στα μπλγκς φκαίνει μου να γράφω μόνον στο Εκ του Προχείρου.

Που την άλλην εφτομάδαν έννα διδάσκω ακόμα ένα σεμινάριο. Άρα τρία στο σύνολο. Εχάρηκα πολλά. Διότι σκέφτουμαι τζιαι τα λεφτά. Επιτέλους πκιερώννουμαι να κάμνω κάτι που θεωρώ πολλά σημαντικό.

Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009

Εκ του προχείρου

Ορισμένες πλευρές μου είναι επιφαινόμενα. Ορισμένες είναι ψεύτικες. Εκ του προχείρου πλασαρισμένες.


«σε παραπλανώ με στίχους ψεύτικους, γιατί σε θέλω»

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2009

Τελικά έκαμα λάθος

Τελικά εν έφα χυλόπιττα. Εν το αντίθετον που έγινε. Εν θα πω ποιόν εν το εν λόγω "ζαχαροπλαστείον" διότι εν θέλω να το μμαθκιάσω το πράμα. Εν πολλά καλόν πάντως τζιαι σοβαρόν τζιαι ενδιαφέρων, τζιαι αρέσκει μου, τζιαι προσπαθώ να μεν τα σκατώσω.

Αλλά τι σου ένι οι γυναίκες ρε γαμώτο τζιέρρατο μου. Εν πιο πολύπλοκες που τη φιλοσοφία. Διότι στη φιλοσοφία άμαν ο άλλος λαλεί κάτι, εν υποχρεωμένος να εννοεί τζείνον ακριβώς που είπεν, ασχέτως του πόσον πολύπλοκη εν η πρόταση. Έτσι εν πιο εύκολη η συνεννόηση. ΑΛΛΑ με τες γυναίκες...μπορεί η πρόταση που έννα σου πουν να εν απλή (όι πάντα βέβαια, τες παραπάνω φορές εν πολύπλοκη), αλλά να ΜΕΝ εννοούν τζείνον που εν το περιεχόμενον της πρότασης, αλλά να εννοούν ακριβώς το αντίθετον!

Τζιαι άλλες φορές, εννοούν ΑΚΡΙΒΩΣ τζείνον που είπασιν.


Τι γίνεται σιορ δαμαί. Έννα με πελλάνουν. Τούτη λαλεί μου "όι", τζιαι μετά συμπεριφέρεται σαν να τζιαι είπεν "ναι". Εσυγχύστηκα. Αλλά έσιει χάζιν.

Καλημέρα σας!

Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2009

Χυλόπιττα

Έφα μιαν ωραία χυλόπιτταν πόψε τζιαι πάω να ππέσω.

Ο σωστός άντρας που σέβεται τον εαυτόν του, άμα φάει χυλόπιττα ππέφτει τζιαι τζοιμάται να του περάσει.

Στείλε μου γράμμα

Ούλλοι οι συγκάτοικοι μου πιάννουν γράμματα, εγώ εν έπιασα ούτε ένα ποττέ. Τι γίνεται; Εν με αγαπά κανένας εμένα;

Στείλετε μου ένα γράμμα παρακαλώ.

Διεύθυνση:


Alexandros Velissaris
23, Kensington Place
BN1 4EJ, Brighton
United Kingdom

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2009

Αύριο μάθημα- ευτυχία

Αύριον έχω να διδάξω την ηθική του Καντ. Ετοίμασα τα ούλλα στο χαρτί. Ανυπομονώ.

Την ώραν που σκέφτουμαι τα φιλοσοφικά προβλήματα, συμμαζέυκεται ο νους μου σε έναν τόπον πολλά υπεύθυνον. Αρέσκει μου να διδάσκω.

Τζιαι σιέρουμαι που το απολαμβάννω. Τούτη εν η δουλειά που εν η πιο σπουδαία. Πολλά πιο σπουδαία που οποιανδήποτε συγγραφή, ή έκδοση ή αναγνώριση ή εκτύπωση. Την ώραν που εξηγώ μες στην τάξη, ή που ανακαλύπτω κάτι μέσω συζήτησης με άλλους. Αυτό είναι.

Μικροφιλοσοφικά...

Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2009

Εθωρούσα το μαυρούιν της

Εψές επήα σε ένα κλαμπ εγώ, μια φίλη μου, μια φίλη της φίλης, τζιαι ο άντρας της φίλης της φίλης μου. Ήταν ντραμ εν μπέις τάχα. Γεμάτον εγγλέζους λιμοκοντόρους που ετραππηδούσαν πάνω-κάτω. Κανονικά εν έπρεπε να φκω εψές διότι έχω πολλή δουλειά τούντες μέρες. Πρώτα-πρώτα ο νους μου ήταν πελλός, επειδή είχα θκιεβάσει πολλή φιλοσοφία εχτές, τζιαι είχα κάμει τζιαι ένα μικρό discussion group ονομάζεται, κατά το οποίον έκαμα την παραπάνω συζήτησην, πάνω στην Εισαγωγή του Είναι και Χρόνος του Μάρτιν Χάιντεγγερ. (Ήμουν ο πιο "ειδικός" στο τραπέζι εχτές, έτσι ετράβησα το παραπάνω σκόρσο. Θκυόμιση ώρες συζήτηση- φάουσαν). Ήταν παραγωγική όμως η συζήτηση. Σήμερα έχω να προετοιμάσω το σεμινάριο της Τρίτης. (Ταυτόχρονα συνεχίζω τζιαι την έρευνα πας τον Αριστοτέλη).

Λοιπόν, η φόρτιση μου ήταν τόση που δύσκολα επικοινωνούσα. Εκόλλησεν ο νους μου τζιαι εν εμπορούσα να μιλήσω απλά τζιαι ίσια, έπρεπε να αναλύσω το κάθε τι όπως τον σπαστικό νέρτι (nerd). Έκαμα πέντε λεπτά να εξηγήσω της φίλης μου ότι έννα μπω στο μπάνιο τζιαι να έρτει ώσπου να λουθώ :/

Άρα, εν έπρεπε να φκω. Αλλάαααααα....έεεελα που μου έστειλε μήνυμα η απόλυτη γυναίκα των ημερών να πάω μαζίν τους; Νναι, η παντρεμένη. Ο ακαταμάχητος ερωτισμός.

Ε λοιπόν επήα. Ήμουν εγώ, μια φίλη μου, η Απόλυτη τζιαι ο άντρας της. Ούλλη νύχτα σε ένα κλαμπ. Εχορέψαμεν καμπόσο. Επέρασα ωραία.

Αλλά η Απόλυτη είσιεν ένα τεράστιο μαυρούι πας τη μούττην της, τζιαι εν εμπορούσα να σταματήσω να το θωρώ. Την προηγούμενη φορά εθωρούσα τα βυζιά της που ήταν έξω, τούντη φορά εθώρουν το μαυρούιν της. Εξενέρωσα.

Ήνταλως μπορεί ένα μαυρούιν να τα αναποδογυρίσει ούλλα έννεν; Έναν τόσο μιτσήν πραματούιν, πόση δύναμην έσιει α; Έννεν περίεργον;

Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2009

Καμιά φορά το νεύρο κάμνει καλό

Καμιά φορά τα νεύρα τζιαι οι παουρκιές φέρνουν καλόν αποτέλεσμα.

Ετσακκώθηκα με το γείτονα πριν 2 εφτομάδες, πάρα πάρα πάρα πολλά. Εφκήκεν ούλλη η γειτονιά πόξω.

Είσιεν άδικο, ήταν ψεύτης, τζιαι επέμενε να παίζει τον έξυπνο, να με ειρωνεύκεται τζιαι να μου φωνάζει. Ενόμισεν ότι έννα επιβληθεί, για ακόμα μια φορά.

Έκαμα τον μεγαλλύττερον καφκάν του αιώνα. Εν ήταν η πρόθεση μου, βέβαια. Αλλά ενευρίασε με πάρα πολλά- τζιαι είμαι διάσημος για τα νεύρα μου άμαν έχω δίκαιο, αλλά τούτος ο βλάκας εν το ήξερε. Ενόμισεν έννα επιβληθεί όπως επιβλήθηκεν στους άλλους. Ούλλη η γειτονιά έσιει πρόβλημαν μαζίν του έσιει τζιαιρόν τζιαι αφήνναν τον επειδή "εν πελλός".

Οι πελλοί με τους πελλούς κουμπάρε. Πήεννε στο φρενοκομείον αν είσαι πελλός.


Το αποτέλεσμαν του καφκά: ο σσιηλλομπάσταρτος μετακομίζει αλλού. Να φύει να πάει στ'ανάθθεμαν. Εν τον σηκώννει το κλίμα δαμαί. Σόρυ φίλε μου. Άμαν συμπεριφέρεσαι παράλογα τζιαι με ασέβεια, συμπεριφέρουμαι σου εγώ δέκα φορές σιειρόττερα. Αν είσαι εσύ μια φορά γάδαρος, γίνουμαι εγώ δέκα.

Ο ένας ο γείτονας ήρτεν μετά τζιαι είπε μου καλά του έκαμα επειδή δημιουργεί συνέχεια προβλήματα με τες μαλακίες του. Τζιαι ο άλλος ο γείτονας έκαμε μας δώρον έναν καναπέν, την επόμενη μέρα!


Τελικά έγινα ο ήρωας της γειτονιάς...ο Ζορρό χουαχουα!

Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2009

Ο Κάρλος μου

Τούτο το βίντεο ήβρα το τυχαία. Εν ο Καρλίτο μου, ένας που τους καλλύττερους φίλους που έκαμα φέτος στην Αγγλία. Τον Κάρλος, όπως κάποιους άλλους φίλους δαμαι, ερωτεύτηκα τον τζιαι ερωτεύτηκε με. Πολλές φορές εμεθύσαμε μαζί τζιαι είπαμε μαλακίες. Όπως τζιαι άλλες τόσες εκάτσαμε στην παραλία ούλλη νύχτα τζιαι εσυζητούσαμε φιλοσοφία τζιαι πολιτική, για τον Μαρξ, τον Χάιντεγγερ, τον Αριστοτέλη... Για τον Κάρλος έννα γράψω κάποτε πιο εκτεταμένα.

Πριν να φύει έκαμε μου δώρο ένα που τα βιβλία του τζιαι έγραψε μου μιαν αφιέρωση γεμάτην αγάπην, που επροέδιδε τον διανοητικό έρωτα που απολαύσαμε για λλίους μήνες.

Είμαι πολλά τυχερός που εβρέθηκε τούτος ο άνθρωπος στο δρόμο μου. Μια μέρα έννα μάθω Ισπανικά για να θκιεβάσω τα βιβλία του.


Υ.Γ. Θυμούμαι που ήμουν ερωτευμένος με κάποιαν τζιαι έθελα να της απαγγείλω ένα ποίημα του Νερούδα στα Ισπανικά, τζιαι εθκιέβαζα το του Κάρλος για να με βοηθήσει να το απαγγέλλω καλλύττερα, αφού όταν της το απήγγειλα εν της άρεσεν, είπε μου να σταματήσω!!! Τζιαι όμως, του Κάρλος είσιεν του αρέσει η απαγγελία μου...



Απόσπασμα από τη συνέντευξη:

«Ερ: Πρόκειται για αυτοβιογραφία;

Απ. Όχι δεν είναι αυτοβιογραφία, παρόλο που οι συγγραφείς συλλαμβάνουν τις ιδέες τους από το περιβάλλον τους, τις πραγματικές τους εμπειρίες όπως τις βιώνουν. Το βιβλίο είναι μυθιστορηματικό και έχει ως πρόθεση να αναδείξει τη φωνή του πρωταγωνιστή-αφηγητή με όση πιο πολλή σοβαρότητα γίνεται. Ως συγγραφέας προσπαθώ να δώσω στον πρωταγωνιστή-αφηγητή την ανάλογη φωνή που χρειάζεται για να μπορέσει να εκφράσει όλα αυτά τα πράγματα που στην καθημερινότητά μας θεωρούμε καλά, κακά, πολιτικώς ακατάλληλα [politically incorrect], χυδαία, ανώμαλα, ή ακόμα αφελή. Στην καθημερινότητά μας, πάντα σκεφτόμαστε αυτά τα πράγματα αλλά τα κρατούμε εσωτερικά στον εαυτό μας, χωρίς να τα επικοινωνούμε στους άλλους, για «λόγους ευγενείας». Εδώ όμως ο αφηγητής μιλά χωρίς αναστολές αφού πρόκειται για εσωτερικό μονόλογο, και συνεπώς μπορεί να πει αυτά τα πράγματα χωρίς να χάσει τη σοβαρότητα του ύφους του»


[Ελεύθερη μετάφραση από την Τζοάννα και εμένα]


Διαβάζοντας κανείς αυτά που λέει ο Κάρλος, μπορεί εύκολα να διακρίνει κάποιους κοινούς συνειρμούς που με προβληματίζουν κι εμένα, σε ό,τι αφορά την έννοια της απρέπειας και της ευπρέπειας.


Υ.Γ. Από τον Κάρλος ενθουσιάστηκα που την προσωπικότητάν του, πριν ανακαλύψω ότι ήταν συγγραφέας, αναγνωρισμένος τζιαι βραβευμένος. Τζιαι επιβεβαίωσα μέσα μου για ακόμα μια φορά το ένστιχτο μου. Ο Κάρλος έσιει τεράστια προσωπικότητα. (Όπως τζιαι ούλλοι μου οι φίλοι που επέλεξα ελεύθερα τζιαι αβίαστα)

Υ.Γ.2 Άμα δείτε τον Κάρλος να χορέφκει λατινικούς χορούς, έννα πάθετε την πλάκα σας. Έσιει απίστευτη χάρη στες κινήσεις του. Γεννικά όμως. Παρορμητικός τζιαι εκφραστικότατος, με απύθμενη εσωτερικότητα. Πόσες φορές αγκαλιαστήκαμε τζιαι επικοινωνήσαμε τα ανείπωτα, με την αφή...

Ξεκαθάρισμα

Να ξεκαθαρίσω κάτι, διότι αρκετοί με παρεξήγησαν.

Πριν λλίες μέρες έγραψα ένα κατεβατό ξιτιμασιές εναντίον μιας γυναίκας, λέγοντας ότι με θεωρεί χυδαίο κλπ.

Λοιπόν: το άτομο το οποίο ξιτίμαζα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΠΛΟΓΚΕΡ. Δεν είναι τζείνη που ενομίσαν τζείνοι που με ρώτησαν. Τέλος.

Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2009

Πρώτη μέρα στο πανεπιστήμιο αύριο...

...υπό την ιδιότητα του καθηγητή.

Καλή επιτυχία σε μένα. Επερίμενα πολλά χρόνια τούντη μέρα. Είμαι έτοιμος να τα δώσω ούλλα.

Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2009

Ερωτεύτηκα την αλλά....

Πριν μιαν εφτομάδαν εγνώρισα κάποιαν την οποίαν εψιλοερωτεύτηκα εμφανισιακά. Έμοιαζεν τζιαι κάποιας που μου άρεσκε πολλά, πρόσφατα (τωρά εν μιλιούμαστεν τζιαι εν θα ξαναμιλήσουμεν ποττέ). Έδειξεν μου ότι αρέσκω της με τον τρόπον της, αλλά ήταν με τον γκόμενον της.

Λοιπόν, εψές επήα σε ένα ππάρτυ γενεθλίων κάποιου γκέυ-ομοφυλόφιλου-ππούστη. Έσσω του. Τζιαμέ είδα την πάλε. Ήταν με τον άντραν της. (Ανακάλυψα εν άντρας της τελικά. Εν παντρεμένοι έσιει τρία χρόνια). Μόλις με είδεν είπεν μου: Oh my god you look amazing, the last time I saw you, you were wearing a hat and you were unshaved. (Εξιουρίστηκα εψές). Έδειξε μου ότι αρέσκω της με λλία λόγια. Εγώ εν εμπορούσα να πω τίποτε διότι έξερα έσιει φίλο.

Τέλοσπάντων, θα ππηδήσω καμπόσα τζιαι θα πάω απευθείας στο ψητό. Στο τέλος του χάους-ππάρτυ επήαμεν σε ένα γκέυ κλαμπ. ΠΟΛΛΑ γκέυ κλαμπ. Γεμάτο ππούστηες που εγλύφουνταν όπως τους πελλούς. Εγώ εμπήκα σε έναν ταξί τζια επήα με τούτην. Ο άντρας της έκοψεν πίσω σε άλλον ταξί. Τούτη εκόλλησεν πάνω μου. Εμπήκαμεν στο κλαμπ μαζίν, εβαστούσαμεν σιερούθκια, εγώ επέλλανα, έλιωσα, έθελα την πολλά. Επεράσαμεν κανένα μισάωρο μες το κλαμπ μαζίν κρατώντας σιεριούθκια τζιαι μιλώντας θωρώντας ο ένας τον άλλον μες τα μμάθκια, τζιαι νιώθωντας με την αφή ο ένας το σώμαν του άλλου. Μετά εχαθήκαμεν κατά λάθος (επήα να κατουρήσω τζιαι εχάθηκα μες το τεράστιο κλαμπ). Μετά ήβρα την ξανά, ήταν με τον άντραν της. Εγώ εκατασυγχύστηκα. Θκιάολε μαύρε έθελα την πολλά τούντη γυαινέκα. ΠΟΛΛΑ. Εν τέλεια του γούστου μου. Εν το πρόσωπο που εν η μοίρα μου να ερωτεύκουμαι ακαριαία (έσιει ένα σχήμα προσώπου που ερωτεύκουμαι αμέσως). Εφλερτάραμεν πολλά.


Μετά εγώνιασε με τζιαι ερώτησε με αν θέλω να πάω σπίτι τους. Είπε μου να κάμουμε σεξ αλλά με τον όρο να θωρεί ο άντρας της. Εγώ εσυγχύστηκα. Είπα της θέλω σε πολλά, αλλά εν εξανάκαμα έτσι πράμα. Ούλλη νύχτα επροσπαθούσε να με καλοπιάσει να πάω. Εν επήα. Αλλά είπαμε να ξαναβρεθούμε. Ο άντρας της επροσπαθούσε να με καθησυχάσει (κύριε ελέησον). Στο τέλος της νύχτας εκάμαμεν κάτι ερωτικό χωρίς να θωρεί ο άντρας της, αλλά όχι σεξ. Σήμερα είμαι συγχυσμένος. Πολλά. Θεέ μου δώσμου δύναμη!


(Τζιαι προψές έτυχε μου άλλη κουβέντα. Ήρτε μια μες το δρόμο μεθυσμένη γκομενάρα εγγλέζα τζιαι είπε μου ότι έθελε να μου κάμει πίππα. Είπα όι τζιαι ενευρίασε, εφώναζε μου ότι είμαι ππούστης. Επέλλανεν ο κόσμος).

Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2009

Διπλή ζωή

Διατηρώ πέντε μπλογκς. Στο ένα γράφω λογοτεχνικά τζιαι πολιτικά κείμενα (οι «Παρασημειώσεις» μου). Εν το αγαπημένο μου μπλογκ τζείνο. Εν ό,τι πιο βαθύ, γνωστικά τζιαι κειμενικά προοδευτικό έχω να δείξω. Τζείνον το μπλογκ εν ιδιαίτερο για μέναν διότι συχνά σπάζει τες προσδοκίες ενός μπλογκ τζιαι λειτουργεί περιθωριακά, με διασπασμένη ταυτότητα τζιαι ιδιότητα. Σε τζείνον το μπλογκ γράφω μόνο στα νεοελληνικά. (Εν έσιει πολλούς αναγνώστες, αλλά εν πειράζει. Εν δύσκολο να συλληφθεί νομίζω).

Στα νεοελληνικά γράφω τζιαι στα «Γράμματα». Τζιαμέ γράφω ποίηση. Αραιά τζιαι που, άμαν έχω έμπνευση.

Στη «Στροφή» γράφω σε διάφορες γλώσσες- κυπριακή διάλεχτο, νεοελληνικά, εγγλέζικα, γερμανικά. Εν ένα συνονθύλευμα, που έσιει να κάμει κυρίως με μια ψυχολογική ανάγκη που έχω να στραφώ προς την τέχνη, να ρυμουλκήσω τον εαυτό μου σε μια εκλέπτυνση ενδόμυχη που όμως δεν παραμένει αόριστη αλλά συνδέεται με αντικείμενα.

Στο Bright Notes γράφω αυτοβιογραφικά, στα εγγλέζικα.

Τζιαι δαμαί στο Εκ του Προχείρου γράφω πιο καθημερινά, λλίον πιο συνηθισμένα, στο ύφος που με διακατέχει στην καθημερινότητά μου, με το χιούμορ μου, με ελαφρύτητα τζιαι μια δόση απερισκεψίας. Στην κυπριακή διάλεκτο.

Εν ολίγοις: γράφω σε διάφορες γλώσσες. Γράφω τζιαι στα νεοελληνικά αλλά τζιαι στα κυπριακά. Εν θέλω να θκιαλέξω μεταξύ των θκυό, επειδη εν τζιαι οι θκυό τρόποι δικοί μου, με την δική του αυθεντικότητα τζιαι εσωτερική εγκυρότητα ο καθένας. Το δίλημμαν «κυπριακά ή νεοελληνικά» που οι πλείστοι μπλόγκερς προβάλλουν, εν με πιάννει. Εν καταπιέζουμαι. Γράφω όπως νιώθω αναλόγως πλαισίου.

Την προηγούμενην εφτομάδαν έγραψα ολόκληρον κείμενο δαμέ, για το ότι ορισμένοι (συνήθως γυεναίτζιες) λαλούν μου ότι είμαι χυδαίος. Εγώ υπερασπίστηκα τον εαυτό μου με διάφορα επιχειρήματα. Λοιπόν: η αλήθκεια εν ότι είμαι διχασμένος. Τόσον στην αισθητική μου, όσον τζιαι στη γλώσσα (γλώσσες) μου. Εν θέλω να θκιαλέξω ούτε να καταπιέσω καμιάν ηθική μέσα μου, διότι τούτο σημαίνει ότι προάγω το ψέμα, την υποκρισία.

Δαμαί λοιπόν, θα τραβήσω μιαν γραμμήν τζιαι θα παραλληλίσω τη διαφορά (αλλά τζιαι την ταυτόχρονη συνύπαρξη) μεταξύ ηθικής χυδαιότητας-αβρότητας με τη γλωσσική.

Οι άντρες άμαν εν μόνοι τους μιλούν για βίλλους τζιαι πούττους τζιαι βυζιά, γαμήσια τζιαι πίππες, ρεούμαστεν τζιαι κλάννουμε συνέχεια κοκ. Άμαν έσιει γυενάιτζιες όμως, ούλλα ξαφνικά αλλάσσουν. Όμως, κανένας εν το παραδέχεται δημόσια. Τουναντίον, υποκρινούμαστε ότι τάχατες μόνο μια ηθική υπάρχει, ασχέτως αν είμαστε διχασμένοι. Εγώ λοιπόν, εν απορρίπτω καμιάν ηθικήν. Εν τζιαι οι θκυό δικές μου.

Παράλληλα, εν απορρίπτω καμιά γλωσσική διάσταση. Ούτε τη νεοελληνική, ούτε την κυπριακή.

Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2009

Περι χυδαιότητας ο λόγος (πούττος, βίλλος κλπ)

Ορισμένα άτομα νομίζουν είμαι χυδαίος. Γιατί; Επειδή αναφέρω συχνά τα γεννητικά όργανα τάχα ή γενικά μιλώ για τες βιολογικές ανάγκες, που εν κοινή συνισταμένη ούλλων μας (παρεμπιπτόντως δηλαδή, διότι ορισμένοι φαίνεται ξιάννουν το, ξιάννουν ότι τες μισές ώρες της ζωής τους σιέζουν, κλάννουν, κατουρούν, ξικακκατίζουν, γαμιούνται, παίζουν μούτσιο ή βάλλουν δάχτυλο, χύνουν, ξιτιμάζουν, βέχχουν, φτύννουν, θωρούν περίοδο, και λοιπά και λοιπά). Ωωω μα τι μεγάλον πρόβλημαν α; Αντί να λαλώ αφοδεύω λαλω σιέζω. Αντί να λαλώ πορδίζω ή αερίζομαι λαλώ κλάννω. Τζιαι μάλιστα γελώ άμαν τα λαλώ, όπως το σάτυρο. Αντί να λαλώ ουρώ λαλώ κατουρώ. Αντί να λαλώ καθαρίζω τη μύτη μου, λαλώ ξικακκατίζω. Αντί να λαλώ κάνω έρωτα λαλώ γαμιούμαι. Αντί να λαλώ αυτοϊκανοποιούμαι, λαλώ παίζω μούτσιο τζιαι βάλλω δάχτυλο. Αντί να λαλώ έρχομαι σε οργασμό λαλώ χύνω. Αντί να λαλώ βρίζω λαλώ ξιτιμάζω. Αντί να λαλώ αδιαθεσία λαλώ περίοδος. Αντί να λαλώ γκέυ λαλώ ππούστης, ή ακόμα ππουσλαμάς. Αντί να λαλώ μουνί τζιαι πέος λαλώ πούττος τζιαι βίλλος. Ωωω τι τρομερό ε; Καλά είμαι τέλεια άξεστος, είμαι ακαλλιέργητος, είμαι χυδαιότατος, είμαι ρεμάλι. Που αντί να ΜΕΝ ΤΑ ΑΝΑΦΕΡΝΩ ΚΑΝ τούντα πράματα, αντί να τα αντιπαρέρχομαι, επιμένω να τα αναφέρνω με τέτοιο χυδαίο τρόπο! Ω μοντιέ!

Νομίζω εν τζιαιρός κάποιοι να μεγαλώσουν τζιαι να ξυπνήσουν. Τζιαι να μιλούν όπως σκέφτουνται. ΑΝ σκέφτουνται δηλαδή.

Έννεν εμένα που μισάτε ρε. Ξυπνάτε. Έννεν εμέναν που θεωρείτε χυδαίο. ΞΥΠΝΑΤΕ. Εν την ίδιαν τη ζωή που αποκαλείτε χυδαία. Μόνοι σας απορρίπτετε τη ζωή.

Κανεί με τες μύξες σας. Κανεί με τα δήθεν σας, τες φοβίες σας. Νομίζεις είμαι ακαλλιέργητος;

Μα εγώ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ εμεγάλωσα με Μότσαρτ, Τσαϊκόβσκυ, Βιβάλντι, Μπετόβεν, Ελύτη, Γκάτσο, Χατζηδάκι. Ευτυχώς οι αναγνώστες του μπλογκ μου συμπεριλαμβάνουν τη μάνα μου τζιαι τον αρφό μου. Τζιαι αν λαλώ ψέμματα έννα πεταχτούν να το πουν. Εν κρύφκουμαι πίσω που πούποτε, ούτε υποκρίνουμαι ότι είμαι κάποιος άλλος, ή κάτι άλλο. Τζιαι συνεχίζω με τούτους, παθιασμένα: Κάθε Κυριακή πρωί ακούω Τσαϊκόβσκυ, που μωρόν. Ακούω συχνά τον Χατζηδάκι...ΝΝΑΙ, τον Χατζηδάκι που εσύ βαρκιέσαι να ακούσεις, τζείνον. Ξέρεις γιατί τον βαρκιέσαι; Επειδή εν έσιεις παιδεία μάνα μου, ούτε ευαίσθητη είσαι όπως λαλείς ότι είσαι. ΕΣΥ κόρη μαννή (εννοείται ότι έχω συγκεκριμένο άτομο στο μυαλό), που μας παίζεις την ευαίσθητη (ενώ κατακρίβειαν εν είσαι παραπάνω ευαίσθητη που μένα, εν καθυστερημένη τζιαι αδύναμη που είσαι) ουδέποτε ακούεις, ούτε κλασσική μουσική ούτε Ελύτην απήγγειλες, ούτε τίποτε. Αφού τάχατες τούτοι αντιπροσωπεύουν ό,τι πιο αβρό υπάρχει, ίνταλως γίνεται τζιαι τούτοι αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της δικής ΜΟΥ ζωής, αλλά όι της δικής ΣΟΥ; (Για να μεν αναφέρω καν δηλαδή τη φιλοσοφία...)

Ξέρεις κάτι;

Πήαιννε γαμήθου. Μα ούτε καν για γαμήσιν εν κάμνεις. Τζιαι θέλεις μου τζιαι έρωτες, αθεόφοβη...

Τζιαιρός να ξεχωρίσουν επιτέλους οι άντρες που τα αγοράκια, τζιαι οι γυναίκες που τα κοριτσάκια.

(Υ.Γ. Το πιο αστείο ξέρετε ποιόν ένι; Που ορισμένες μυξοπαρθένες "κουλτουριάρες" άμαν ακούουν το όνομα Φρόυντ, ψυχανάλυση και λοιπά, νιώθουν και πολύ κουλτουριάρες και καλλιεργημένες. Εκατάλαβετε το ότι ο Φρόυντ εμίλαν ούλλην την ώρα για το βίλλον; Φρόυντ; Εμπειρίκος; Blanchot; Picasso; Bataille;...κλπ κλπ).

(Υ.Γ2: Απόσπασμα από το βιογραφικό σημείωμα του Μότσαρντ στην Wikipedia: "He enjoyed billiards and dancing (see: Mozart and dance), and kept pets: a canary, a starling, a dog, and also a horse for recreational riding.[68] Particularly in his youth, Mozart had a striking fondness for scatological humor (not so unusual in his time), which is preserved in his many surviving letters, notably those written to his cousin Maria Anna Thekla Mozart around 1777–1778, but also in his correspondence with his sister Nannerl and his parents.[69] Mozart even wrote scatological music, the canon "Leck mich im Arsch" (literally "Lick me in the arse", sometimes idiomatically translated "Kiss my arse" or "Get stuffed") K. 231.).

(Υ.Γ3: Στην προηγούμενην ανάρτηση έγραψα για τη γκόμενα ότι "εντζίζαμεν ο ένας του άλλου σε ερωτικά σημεία". Αν έγραφα "έπιαννε μου το βίλλο μου", αλλάσσει η ουσία;)

Επιλογή

Γίνονται τόσα πολλά πράματα πλέον στη ζωή μου που εν μπορώ να γράψω για ούλλα, τζιαι εν δύσκολο να επιλέξω τι να πω.

Συνοπτικά:

-Κάτι σημαντικό εν το ότι ετσακκώθηκα με τη συγκάτοικο μου. Μάνι-μάνι,εννα ρωτήσει κάποιος; Νναι, μάνι-μάνι.

Νομίζω ότι εν καθυστερημένη να σας πω την αλήθκεια. Εν ένα φοητσιασμένον ον, που εν χαλαρώννει, ούλλον γαμημένες ανασφάλειες, ούλλον αναστολές, όχι ιδιαίτερα έξυπνη, που ερμηνέφκει τα ούλλα με έναν τρόπο διαστρεβλωτικό που με φέρνει σε δύσκολη θέση. Νομίζει ότι πιέζω την, ότι πειράζω την υπερβολικά τζιαι εν της αφήννω προσωπικό χώρο, τζιαι διάφορες μαλακίες. Φοάται με μίσιη μου, τζιαι εν νιώθει άνετα μαζί μου.

Έννα παίξω άμυνα να της περάσει. Αν δεν της περάσει, να φύει, να πάει στο καλό διότι βαρκούμαι τες μαλακίες τζιαι τα ππουσλίκκια, ειδικά τα κλάματα τζιαι τα δράματα που βασίζουνται σε φαντασιοπληξίες ενός αδύναμου μυαλού.

Οι εγχειρήσεις μου επήαν καλά. Άνάρρωσα σχεδόν πλήρως. Την Τρίτη κόφκω ραφές τζιαι τέλος.

Αύριον έχω ραντεβού με τον προφεσόρο που εν υπεύθυος του μαθήματος που έννα διδάσκω. Εν σηκώνει αστεία ο τύπος. Εμπνέει πολλύ σεβασμό, εν καθηγητάρας με πολλές γνώσεις τζιαι εν χαρίζει κάστανο (κάμνει κριτική εύστοχη πάντα τζιαι αν καταλάβει ότι λαλείς μαλακίες έννα σε γαμήσει).

Άρα σήμμερα θκιέβασμα.

Έσασα το σπίτιν, εκαθάρισα το, εκάμαμεν τζιαι ένα τεράστιο ππάρτυ που ήταν μεγάλη επιτυχία. Ως τζιαι ζωντανή μουσική είχαμεν. Επαίξαν για καμιάν ώρα κάτι φίλοι μας.
Εγνώρισα πολλές γκόμενες, έκαμα τζιαι κάτι με μιαν άγνωστη, ήταν λλίο σουρρεάλ η φάση αφού ως τζιαι μια παρέα αγνώστων που επερνούσαν πόξω ήρτασιν. Εκατέληξα με μιαν της παρέας, μιτσιάν, πανέμορφην, με εξωτικό πρόσωπο, ήταν τρομερά ερωτική στιγμή, αναπάντεχη, χωρίς πολλά-πολλά, ακαριαία ερωτική χημεία, όπως τα έργα.
Όι εν εκάμαμεν σεξ, αν τζιαι έθελα πολλά. Τζιαι τζείνη έθελεν. Αλλά, καθώς εχορέφκαμεν αισθησιακά τζιαι εντζίζαμεν ο ένας του άλλου σε ερωτικά σημεία, τζιαι οι ανάσες μας ενώννουνταν, επαναλάμβανεν με εμφανή ψυχολογική δυσκολία λόγω ίμερου "είσαι πολλά όμορφος θέλω σε, θέλω σε, αλλά έχω φίλο, έχω φίλο, έχω φίλο δεν μπορώ..."
Νομίζω ήμασταν τζιαι οι θκυό ερωτευμένοι για λλίην ώρα.

Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2009

Το τραγούδιν της παραλίας

Κόρη Κριστίν, αθθυμάσαι που σου το τραγουδούσα στήν παραλίαν στον Πωμόν το καλοτζιαίριν;; Παραλίιιιιιιιιια


Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2009

Τωρά γυρεύκουμε στόκκο

Τάχα ήταν να σάσουμεν το σπίτι σήμμερα- να βάλουμεν τα ράφκια.

Επήα να το παίξω μάστρος. Το ύφος έχω το, αλλά την τέγνην έντην κατέχω κόμα. Έκαμα τα πούττους. (Η μάνα μου θυμώννει όποτε λαλώ "έκαμα τα πούττους", εννοώντας έκαμα τα σκατά, επειδή, όπως λαλεί, ο πούττος εν καλόν πράμαν. Έσιει κάποιο ππόιντ δεν λέω).

Λοιπόν. Το πρωίν επήα να γοράσω τραπανάκι. Επήα σε ένα μαχαζίν με μαστόρους, τζιαι τζείνοι επέψαν με αλλού. Η μαλακία η μεγάλη εν ότι, τωρά που έγινα τριάντα χρονών, το λεξιλόγιο των μαστόρων στα κυπριακά έμαθα το, αλλά τα γέρημα πρέπει να συνεννοηθώ στα εγγλέζικα. Εσιέξιξι. Έφα μιαν ώρα να τους εξηγήσω ότι έθελα αρίδες. Πρέπει να ενομίσαν ότι είμαι καθυστερημένος.

Τολοιπόν, επήα να γοράσω το τραπανάκιν. Εσυνεννοηθήκαμεν τάχα. "Θέλεις το ασύρματον ή ενσύρματον"; Εν με πειράζει είπα του, δείξε μου τζιαι που τα θκυό.

"Θέλεις το με drilling action, οξά δίχα;". Εν με πειράζει, είπα, δείξε τζιαι που τα θκυό. (Εσκέφτηκα ότι οι τοίσιοι μας εν φτανότοισιοι γυψοσανίδα, άρα εν χρειάζουμαι κατανάγκην drilling action).

Έφερεν τα έδειξεν μου τα. Εθκιάλεξα το πιο φτηνό: 30 λίρες. Ενσύρματο, με drilling action.

"Έσιει ποούλλα μέσα;", αρωτώ τον. "Ναι" απαντά ο κκερχανές.

Αννοίω το, εν είσιεν με αρίδες, με μούττες κατασαβιθκιού μέσα. "Έξτρα τζείνα" λαλεί μου ο χάσκας. Ε καλά ρε μαλάκα, γιατί εν μου είπες εν έξτρα την ώραν που σε αρώτησα αν έσιει "ποούλλα" μέσα; Τι εννοώ με το "ποούλλα"; Κέτσιαπ, μαγιονέζα, σαλάτα;

Άτε. Τζιαμέ έφα μιαν ώραν να του εξηγήσω ότι έθελα αρίδες. "Γουοτ ντου γιου κκολ δις θιν λογκ θιγκ δατ γκόους ίντου δε ντριλλ εντ νταζ δε ντρίλλιγκ;" Εν εκαταλάββαινεν ο γάθαρος. Ένεφκα, έκαμνα όπως τον καθυστερημένον. Τελικά, μετά που κανένα πεντάλεπτο αμφότερης πνευματικής καθυστέρησης με χαρακτηριστικές χειρονομίες, εκατάλαβεν. Αλλό έναν τριαντάλιρον τούτα.

Ετέλεψα που τζιαμέ τζιαι επήα στο δημαρχείο να κανονίσω κάτι με τους φόρους. Κανέναν μισάωρον εποσπάστηκα τζιαι που τζιαμέ. Μετά επήα έφα ένα χοντ-ντογκ. Μετά έβαλα μπρος για το πανεπιστήμιο, να πάω στο γιατρό. Είχα ραντεβού η ώρα 3μιση. Εν επρόλαβα. Άρκησα ΠΕΝΤΕ λεπτά. Ε μα άρκησες λαλεί μου η κυρία. (Άτε ολάν τζιαι κανεί, εσκέφτηκα). Τελικά, τάχα εδέχτηκεν με. Εν είσιεν κανέναν άλλον εν τω μεταξύν. Απλά έθελε να μου κάμει τα ττεμπίσια της, τζείνα που κάμνει η κάθε μαλακισμένη που έσιει εξουσία πάνω σου τζιαι έσιει απωθημένα επειδή ο άντρας της εγάμησεν την σίλιες φορές όπως το γάδαρο χωρίς ποττέ να ενδιαφερτεί αν ετέλειωσεν τζιαι τζείνη-κάθεται τζιαι χύνει όπως το βλάκα τζιαι μετά ποτζειμάται. Τζιαι έτσι πκιερώννουμεν την εμείς την επόμενη μέρα, επειδή αρκήσαμεν πέντε λεπτά. (Εντάξει, είπα τα τζιαι εξεθύμανα).

Μπαίννω μέσα, θωρεί με η γιάτρενα τζιαι σιέζει πάνω της τζιαι αρωτά με με ανησυχίαν: ΆΠΑΝΑΪΑ ΜΟΥ ΗΝΝΑΜΠΟΥ ΕΠΑΘΕΣ". Τούτη είδεν το μμάτι μου το εγχειρισμένο τζιαι ενόμιζεν εδέραν με. Είπα της μεν ανησυχείς εν εγχείρηση. Μπλα μπλα μπλα. Εγώ απλά έθελα συνταγή για θυροξίνη που μου έλειψε. Έδωκεν μου, τζιαι έφυα. ΄

Μετά έκαμα διάφορα άλλα που εν χωρίς ουσία, βαρκούμαι να τα γράψω. (Νναι, σαν να μου τζιαι τα προηγούμενα που έγραψα είχαν πολλήν ουσίαν).

Τέλοσπάντων, έφτασα έσσω. (Εν τω μεταξύν έσιει μέρες να θκιεβάσω, τζιαι πρέπει να συνεχίσω θκιέβασμα. Τούντες μέρες θκιεβάζω κάτι για Ηθική, Utilitarianism, John Stuart Mill, επίσης δεοντολογία του Καντ, Peter Singer και λοιπά. Έννα διδάσκω τούντες μαλακίες τζιαι πρέπει να τα θκιεβάσω καλά).

Λοιπόν, έσσω αππωθήκαμεν με τον Αντόνιο, τάχα έννα σάσουμεν το σπίτιν όπως τους μαστόρους. Τελικά, εκάμαμεν τα πούττους. Εγεμώσαμεν τους τοίχους τρύπες. Τζιαι η κάθε τρύπα σε τοίχον, ετρύπησεν τζιαι τον αντρικόν εγωισμόν μας, γίναμεν ράκος, ρεζίλιν μπροστά που την συγκάτοικο μας. (Έπαιζα πολλά τον έξυπνον μάλιστα).

Τελικά, επειδή οι τοίσιοι μας εν γυψοσανίδα, εθκιάλεξα λάθος βίδες, ρόμπλαξ τζιαι σπόντες. Στο τέλος έπιασα τηλέφωνον τον τζύρην μου για οδηγίες. "Trial and error κουμπάρε, μόνον έτσι μαθθαίννεις" είπεν μου ο σοφός ανήρ πατήρ, που εν καλός τεχνίτης.

Αύριον έννα πάω να πιάσω στόκκο να κλείσω τες τρύπες. Τζιαι να δω ήνταλως έννα στερεώσω τα ράφκια πας τούντους παλιότοιχους μου.

Προς τη μάνα μου

Αμανα, είπες Τουρκάλλαν εν θέλεις μίσιη μου να φέρω έσσω. Να παντρευτώ Γερμανίδαν πειράζει σε;

Αρέσκουν μου πολλά τα γέρημα. Οι Γερμανίδες.

(Σημείωση προς φίλους συνιστολόγους: ρε παιθκιά, οι αναγνώστες μου εμένα συμπεριλαμβάνουν τη μάνα μου, τες θκειάες μου, τον τζύρη μου, τον αρφό μου, τζιαι παρέες μου. Δηλαδή, το κοινό μου εν τρομερά εκφοβιστικό, για μένα. Αλλά στ'αρτζίθκια μου. Γράφω σχεδόν ό,τι σκέφτουμαι -εχτός που ορισμένα παράνομα, για να μεν μας συνάξουσιν. Κάποτε-κάποτε τραππηά η μάνα μου τζιαι αφήννει comments σαν ανώνυμη. Εγώ ξέρω ποιά εμπόνι βέβαια. Έτσι, είπα να την αρωτήσω ευθέως τωρά, αν την πειράζουν οι Γερμανίδες, να δούμεν τι έσιει να μας πει. Έθελα να ρωτήσω όμως: έσιετε τζιαι εσείς όμως έτσι πρόβλημα; Θκιεβάζουν σας τζιαι εσάς οι τζυρούες σας, μανάες σας κλπ; Προχτές έγραψα ας πούμεν ότι επήα να κάμω καφκάν με ένα εγγλέζον, τζιαι είπεν μου την ο αρφός μου κανονικά, διότι εθκιέβασεν το, τζιαι εμουρμούραν επειδή ήμουν με εγχειρισμένο μμάτι. Έσιει δίκαιο βέβαια. Αλλά ήνναμπου να κάμω; Έτο γράφω ό,τι θέλω να γράφω τζιαι μετά αντιμετωπίζω τες συνέπειες. Που είχα κατάθλιψην τζιαι έγραψα το, πάλε το ίδιο. Εθκιέβαζεν τα ούλλη η οικογένεια τζιαι εμουρμούραν. Ε μα έννα σιέσω πάνω μου; Γράφω την αλήθκειαν τζιαι κανεί. Ας αντιμετωπίσουμεν ούλλοι τες συνέπειες της αλήθκειας. Έννεν; Φυσικά η μαλακία εν ότι εν μπορώ να γράψω πολλά πράματα για τη μάνα μου, ή τον αρφό μου, ή τον τζύρην μου, ή τη θκειά μου, αλλά ούτως ή άλλως έντζιε υπάρχει τίποτε ιδιαίτερο που θέλω να γράψω εναντίον τους, εννοώ κάτι ακραίο, άρα έννεν τζιαι μεγάλος περιορισμός).

(Καμιά φορά γράφω τζιαι ψέματα, μαλακίες να περνά η ώρα. Τζιαμέ να δείτε χάζιν!).


Κατακρίβειαν, τωρά που το ξανασκέφτουμαι, ίσως να είμαι εγώ πιο εκφοβιστικός που τούντους αναγνώστες μου...χμμμ...ίσως μπορώ να ελέγχω την οικογένειαν μου που με θκιεβάζει. Ας κάμουμεν ένα πείραμα λοιπόν.

Προς μάνα: Άμανα, γιατί εχώρισες με τον τζύρη μου; Ποιός έφταιεν;
Προς αρφόν: Ρε αθθυμάσαι που σου εκατούρησα μες το στόμα;
Προς θεία Γ: Κόρη αθθυμάσαι που σου είπα να μεν κινήσεις αγωγήν τζείντους ππεζεβέγκηες σαν λείπεις που τη χώρα διότι έννα τα κάμεις σκατά, αλλά εσέναν εν άκουεν η κκελλέ σου, τζιαι τωρά βουράς τζιαι ένιφτάννεις;



Μίσιη μου, εν τω μεταξύ!


Θενξ

"Πήγαινέ με όπου θέλεις ταξιτζή"

"Πήγαινέ με όπου θέλεις, ταξιτζή,
μαύρες ώρες και πικρές περνάω.
Ψάξε να βρεις μιαν ερημιά
να μην ακούω φωνή καμιά,
τη νύχτα αυτή πονάω.

Πριν από λίγο χώρισα, δεν έχω πού να πάω
πριν από λίγο χώρισα και σαν τρελός γυρνάω.
Πήγαινέ με όπου θέλεις, ταξιτζή"...


Ο κάθε άντρας που σέβεται το αντριλλίκκιν του πρέπει άμα χωρίζει να πίννει να μεθκιά τζιαι να λαλεί μαλακίες τζιαι αμπελοφιλοσοφίες για τη ζωή με το φίλον του που εν τζιαμέ να του συμπαρασταθεί.

Έτσι εκάμαμεν εψές. Εχώρισεν ο συγκάτοικος μου.

Ήρτεν εψές η ώρα εφτά έσσω, λαλεί μου "πάμεν να πιούμεν μπύρα Κρις" (στα εγγλέζικα: λετς γκόου φορ ε μπίαρ Κρις).

Λαλώ του ρε εν 7 η ώρα ακόμα, κάτσε να καθαρίσω λλίον το σπίτι (ήταν της πουτάνας λόγω δικών μου ξένων) τζιαι μετά πάμεν.

Λαλεί μου, "όι πάμεν τωρά". Οκ πάμεν.

Καθοδόν είπε μου το νέον, ότι εχώρισεν με την κάφκαν του. Αααα, εσκέφτηκα. Εκατάλαβα ήνταλως έννα περάσουμε.

Ε τζιαι επήαμεν σε θκυό μπυραρίες, εκαταλήξαμεν μεθυσμένοι. Εν είχα όρεξη να πιώ ούτε να πολλομιλώ, αλλά υπό τες περιστάσεις εν είχα επιλογή.


Εψές εγνώρισα τζιαι μια Γερμανίδα, σκέττος έρωτας. Έχω αδυναμία στες Γερμανίδες, έτσι να το ξέρετε. Ένιξερω γιατί. Γενικά, λόγω γλώσσας τζιαι νοοτροπίας.

Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2009

Η Κρυστάλ μου

Εν 2 η ώρα. Η ώρα πέντε φέφκουν που το Μπράιτον για πάντα. Το Γιώρκον έννα τον ξαναδώ στην Κύπρο. Εν του λαλώ "γεια".

Τη Κρυστάλ όμως, ίσως να μεν την ξαναδω ποττέ. Ξέρει το.

Ήμασταν αγκαλιασμένοι για δέκα λεπτά. Η Κρυστάλ μου εσπάραζε που το κλάμα μες στην αγκαλιά μου, εφιλούσα την στο μέτωπο τζιαι στο υγρό μάγουλο πνιμένο στα δάκρυα.

Έκλαψα τζιαι εγώ. Έσπασα μέσα μου μέσα σε δευτερόλεπτα, έκρουσα έγινα μαύρος μέσα μου, ωρίμασε ολόκληρος περσινός χρόνος μέσα μου σε δέκα λεπτά.

Είπε μου έννα γράφει στο μπλογκ της τζιαι στα εγγλέζικα, μόνο τζιαι μόνο για να τα θκιεβάζω εγώ.

Κρυσταλλίτα μου, έννα σε πεθυμήσω. Κρυσταλλίτα μου, είσαι υπέροχη, είσαι μοναδική. Πονώ που χωρίζουν οι δρόμοι μας. Πονώ που πονείς τόσο, αγάπη μου, υπερευαίσθητη, πελλή μου, υπερενεργητική μου, χαρισματική μου ομιλήτρια, με το πάθος σου, το ταμπεραμέντο σου, τη σπιρτάδα σου, την έμπνευσή σου, τα αναρίθμητα χαρίσματά σου.

Έχω σε μέσα στην καρθκιά μου βαθκιά.

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2009

Ναι

Νναι, είμαι εγώ τζείνος που τραππηά όπως τον πελλοβούζουνον πάνω στη φωτογραφία. Παρμένη στην παραλία του Μπράιτον. Πίσω μου η Ισπανίδα πρώην γκόμενα με την οποία έσπασα ρεκόρ μικρότερης σχέσης (εφκήκαμε για θκυόμιση μέρες), αν εξαιρεθούν τα one-night stands.

(Περι εγχείρησης ο λόγος: ευχαριστώ όλους τους φίλους για τα καλά λόγια τζιαι τες ευχές σας. Είμαι καλά. Έφκαλα τη γάζα. Πονώ νάκκον, το μμάτιν εν σσιηλλοραμμένον όπως το μμάτι του Φράνκενσταϊν, καταπρησμένον, αλλά έννα επουλώσει σιγά-σιγά, νόου γουόρρις).

Εν τω μεταξύν στη φωτογραφία φαίνεται σαν να τζιαι έχω σκεμπούαν, αλλά εν ψεύτικη, εβάλαμεν την μετά με το photoshop. Στην πραγματικότητα έχω six-pack.

Μμάθκια και τα τοιαύτα

Το δεξί μμάτι ετέλειωσε. Εν ωραίο μμάτι. Έβαλε με να του κάμνω ασκήσεις ο χειρουργός, να τραβώ το βλέφαρο κάτω τρεις φορές τη μέρα, τωρά που επουλώννει ακόμα, για να μεν αποτραβηχτεί άλλο μέσα.

Το σχήμα του μμαθκιού μου άλλαξε (πάλε). Είπε μου το τζιαι η μάνα μου σήμμερα πρωί-πρωί.

Εν περίεργο πράμα να αλλάσσει το σχήμα των μμαθκιών σου (εξαναείπα το, αλλά επαναλαμβάνω το με κίνδυνο να με πείτε πρήχτη, επειδή εν πράγματι περίεργη εμπειρία τζιαι σημαντική).

Το άλλον εν κλειστόν ακόμα πίσω που γάζες. Ετράβησα πολλύν πόνο με τζείνο. Πάντα με το αριστερό μου, σε ό,τι εγχείρηση έκαμα, ετράβησα παραπάνω ταλαιπωρία τζιαι πόνο. Εν πιο άρρωστο που μέσα, οι μυς του που μέσα εν ταούλλιν, έσιει περιορισμένη κίνηση. Για να κατεβάσει το βλέφαρον αναγκάστηκεν ο χειρουργός να κόψει σχεδόν ούλλον το μυν (ή ξερωγώ τι εν τζείνον που κόφκει)...είπε μου ότι εν εμπορούσεν να το κατεβάσει άλλο διότι υπάρχει κίνδυνος να ππέσει το βλέφαρο.

Τωρά περιμένουμεν τζιαι θωρούμεν το αποτέλεσμα, κάμνουμεν αξιολόγηση σε 4 εφτομάδες τζα αποφασίζουμεν αν ετελειώσαμεν ή αν θέλουμε επανορθωτικές ή ακόμα τζιαι ανύψωση του κάτω βλεφάρου.

Χονδρικά μιλώντας εγώ είμαι πολλά ευχαριστημένος, τα ερωτήματα αφορούν τες λεπτομέρειες.

Τωρά είμαστεν Μπράιτον. Ήρταμεν με τη μάνα μου τζιαι τον παππού μου εχτές το απόγευμα.

Για το τι γίνεται με τον παππού μου έννα τα γράψω με λεπτομέρεια αλλά ένιξερω αν θα τα δημοσιεύσω. Εν πολλά τζιαι βαθκιά.

Σε λλίον έννα φκάλω τη γάζαν του άλλου. Ανησυχώ λλίον άμπα τζιαι έχω αιμορραγίαν πάλε. Είπαμε να πάμε στο Boots πρώτα να πιάσουμε αποστειρωμένες γάζες σε περίπτωση που έχω αιμορραγία να την σταματήσω (εν απλό: ασκείς πίεση στην πληγή ώσπου να σταματήσει).

Αυτό το ιατρικό update!

Κατά τα άλλα, κάμνω πολλύ χάζι με τη μάνα μου!

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2009

Τρία μηνύματα του τζυουρού μου

Επειδή αύριον εν η εγχείριση καρτερώ κάμποσα τηλεφωνήματα οικογενειακά τζιαι φιλικά, με ευχές για ανάρρωση κλπ. Σε μια φάση έπιασα τρία μηνύματα στο μόπαϊλ, συνεχόμενα. "Ου γαμώτα", εσκέφτηκα, "αρκέψαμεν".

Αννοίω το μόπαϊλ θορώ, τζιαι τα τρία που τον τζύρη μου. "Μάνα μου ρε, ανησυχεί πολλά ο παπάς μου τζιαι επαράκαμεν το..."

Αννοίω τα, ήταν τζιαι τα τρία το ίδιο μήνυμα. Το εξής: "Τhe guys forgot to switch off the extractor fan which to my worst fears is noisy".

Χμμμ ίνναμπου γίνεται δαμαί; Αρκέψαν τα σενάρια μες τον δημοσιογραφικο-ντετεκτιβικό νου μου (παρανοϊκό κατακρίβειαν)!

Άμπα τζιαι που την ανησυχίαν του εσυχχύστηκεν; Τζιαι προσπαθεί να μου δείξει ότι ανησυχεί με πλάγιον τρόπον;

Άμπα τζιαι κάτι προσπαθεί να μου πει για να μεν καταλάβουν οι άλλοι; Αλλά τι; Τι σημαίνουν τούτοι οι κωδικοί;

Μετά εσκέφτηκα: άμπα τζιαι εν μυστικό μήνυμα προορισμένο για κανέναν άλλον;

Άμπα τζιαι ο τζύρης μου εν έμπορας ναρκωτικών τζιαι εν μήνυμα κωδικοποιημένο; (Τούντο σενάριο ενθουσίασε με για κάποια δευτερόλεπτα. Έδωσε τρομερή νοηματική ανάταση στη ζωή μου, με σύγκορμα ρίγη ενθουσιασμού λόγω αδρεναλίνης, αφού έχω αδυναμία στο εμπόριο ναρκωτικών).

Μετά εσκέφτηκα άμπα τζιαι έκαμεν κάφκα τζιαι ήταν μήνυμα προς την κάφκαν του;

Τελικά έπιασα τον τηλέφωνον.

"Άπαπα, ήνναμπον τούντα μηνύματα που μου έστειλες σιορ; Τρεις φορές μάλιστα".

"Ά έπιαστα; Εμάχουμουν να πέψω μήνυμα του γείτονα που έσιει το εστιατόριο, εξιάσαν αναμμένον τον εξαεριστήρα τζιαι εν τζοιμούμαι, τζιαι κατά λάθος έπεψα σου το εσένα".


Θενξ φορ λίσενιγκ

Αλλό λλίην υπομονήν...

Αύριον απόγευμαν εν η δεύτερη βλεφαροπλαστική. Πάνω βλέφαρο αριστερού μαθκιού. Είμαι αισιόδοξος. Άτε να ξιμπερτέφκουμεν...


Το πρωί φτάννει ο παππούς.

Εν ανησυχώ ιδιαίτερα.

Μια ευχάριστη έκπληξη ήταν που μου ευχήθηκε ένας φίλος μου που δεν το επερίμενα, που το φέισμπουκ. Αρέσκει μου πολλά άμα μου εύχεται κάποιος κάτι τζιαι ξέρω ότι εννοεί το...


Θέλω να ξιμπερτέφκα διότι έχω δουλειά. Θέλει φιλοσοφίαν ο νους μου τζιαι τέχνην. Σε πιο γερές δόσεις πλέον. Αναπτύσσω intellectual stamina

Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2009

Καλές μέρες και λίγη δόση απερισκεψίας

Οι μέρες μου εν πολλά καλές. Το οικιακό μου περιβάλλον -για πρώτη φορά στη ζωή μου-εν ωραίο. Έφτιαξα ωραίο σπίτι, γεμάτο τέχνη, γεμάτο πίνακες. Η συγκατοίκηση πάει πολλά καλά- αρχής γενομένης από το γεγονός ότι αφήκαν με να βάλω ό,τι πίνακες θέλω μες το σπίτι χωρίς να διαμαρτυρηθούν- ακόμα τζιαι κάτι φωτογραφίες vintage πορνό έβαλα, με βίλλους, μουνιά, πίππες κλπ. Εν λλίο shocking διότι εν το περιμένεις, αλλά εγώ θεωρώ ότι εν τέχνη- καμιά φορά εν καλά να σιοκκαρίσκεται τζιαι λλίον ο άλλος. Εξάλλου εν αισθησιακές τζιαι υπέροχες, με ωραία σώματα.


Η χημεία μεταξύ των συγκατοίκων εν πολλά καλή- έσιει ενδιαφέρον. Είμαστεν 4 διαφορετικά άτομα.

Η ψυχολογία μου εν πολλά καλή. Πράγματι πρόκειται για νέα αρχή, εις βάθος για μένα, που αρκέφκει που τες λεπτομέρειες τζαιαι επεκτείνεται στες ουσίες. Έκαμα νέ αρκή τζιαι απολαμβάνω τη νέα μου ελευθερία- ελεύθερα επανακαθορίζομαι, ξαναδημιουργώ τον εαυτό μου. Πάει καλά.

Αγάπησα πολλά την περιοχή που μεινίσκω τωρά. Εν γεμάτο τέχνη, ωραίους ανθρώπους της νοοτροπίας "be local, buy local". Γνωρίζω τους γείτονες τζιαι μιλούμε, ο κόσμος εν φιλικός. Βασικά ο λόγος εν διότι τζιαμέ που μεινίσκω τωρά εν οι πιο ωραίες γειτονιές του Μπράιτον στες οποίες κυκλοφορούν οι τόπακες τζιαι όι οι βούρκαροι οι τουρίστες οι Λονδρέζοι, ή άλλοι άσχετοι βάρβαροι.

Αυτά λοιπόν.

Άρκεψα τζιαι θκιεβάζω την ύλη που έννα διδάσκω. Αρέσκει μου η ιδέα ολοένα τζιαι παραπάνω...

Η εγχείριση μου επήεν καλά. Την ερχόμενη Πέμπτη έννα κάμω την άλλην. Έννα έρτει η μάνα μου. Έννα έρτει τζιαι ο παππούς μου. Έθελε να έρτει. Ανυπομονώ να έρτει. Παραπάνω ανυπομονώ για τον παππού μου παρά για το μάτι μου. Θέλω τον να απολαύσει τούντο ταξίδι. Μπορεί να εν το τελευταίον του.

Ο ίδιος έθελε να έρτει να με δει. Έκλαιεν τζιαι έθελε να έρτει. Εν σχεδόν τρομακτικό το πόσο σημαντικό εν τούντο ταξίδι για λλόου του. Τζιαι για λλόου μου. Ντζίζει τες πιο βαθκιές ενδόμυχες χορδές μου τούτη ούλλη η ιστορία. Εν πολλά δύσκολο να αφήσω τούντες χορδές να μιλήσουν δημόσια...


Λοιπόν. Τι άλλο. Αρκετά άλλα. Καταρχάς να πω ότι τούντον τζιαιρόν εν πολλογράφω σε μπλογκς, ούτε μπάινω μες το φέισμπουκ, ούτε θκιεβλαζω τίποτε. Άλλαξα τρόπο ζωής τζιαι απολαμβάνω το άμεσο περιβάλλον μου. Εν έχω την ανάγκη να γράψω τίποτε, ούτε νομίζω έχω κάτι αξιόλογο να γράψω. Άμαν έχω έννα το γράψω (ειδικά στες Παρασημειώσεις μου).

Είμαι ήδη Λονδίνο, με το αγαπημένο μου Κριστινάκι, όπου θα κάτσω μια εφτομάδα, να θωρώ φίλους. Ήμουν τζιαι την προηγούμενη εφτομάδα, που έκαμα το μάτι εγχείριση. Επηα με τον τζύρη μου σε ένα απίθανο μουσείο. Ονομάζεται The Design Museum- συστήνω το ανεπιφύλακτα.

Την Πέμπτη κάμνω εγχείριση το αριστερό μάτι. Υποψιάζομαι ότι τούτες οι εγχειρίσεις αξίζουν πολλά τον κόπο διότι έννα έχουν πολλά καλό αποτέλεσμα στο τέλος- θα φέρουν ξανά μια καλή συμμετρία στα μάτια. Ίδωμεν. (Μετά προσευχής!).

Γενικά ηρέμησα, αν και είχα τζιαι μια-θκυό εξαιρέσεις την προηγούμενη εφτομάδα. Την Παρασκευήν έκαμα καφκάν μίσιη μου με έναν εγγλέζον μες τη στράτα. Ήμουν μεθυσμένος, ήταν τζιαι τζείνος πρέπει. Εξιτίμασε με χωρίς λόγο, τζιαι ενευρίασα πολλά τζιαι άρκεψα καφκάν. Βασικά εν έγινε τζιαι τίποτε πολλά βίαιο, αν τζιαι ήμουν πανέτοιμος να του μπήξω θκυό ππουνιές μες τα μούτρα. Αλλά άρκεψα φωνές τζιαι μετά εκούντησα τον τζιαι μετά έγινεν το συνήθης χαμός που μπαίνουν μες τη μέσην άλλη τζιαι γυεναίτζιες που φωνάζουν αγχωμένα, τζιαι παρέες που πιάννουν τα σιέρκα σου τζιαι μαλακίες.

Βέβαια παραδέχουμαι ότι είμαι βλάκας. Τζιαι ανώριμος. Ώρες ώρες είμαι ο πιο ώριμος άνθρωπος στον κόσμο, άμανα συζητώ πολιτική ας πούμε ή άμαν συζητώ φιλοσοφία. Αλλά, ώρες ώρες εν σκέφτουμαι καθόλου, λειτουργώ εντελώς ενστικτωδώς. Νευριάζω με το άδικο ή άμαν κάποιος παίζει τον έξυπνο. Απλά νευριάζω. Έννα το βελτιώσω όμως. Εν ένας που τους στόχους μου, να γίνω πιο ήρεμος τζιαι συγκαταβατικός, τζιαι ορθολογικός.

Προψές σε ένα κλαμπ είδα κάτι τζιαι εσιοκκαρίστηκα. Στο Μπράιτον κάθε λλίο σιοκκαρίσκουμαι. Είδα ένα κακάσσιημο Ινδό τραβεστί ντυμένο-βαμμένο γυναικεία. Εφύρτηκα! Επήα τζιαι έφκαλα τον φωτογραφία. Θα την κάμω upload να τη δείτε μόλις έβρω το σύρμα! Αποφάσισα ότι τωρά τζιαι να πάει τούτους ούλλους τους περίεργους έννα τους φκάλλω φωτογραφία! Όπως έφκαλα τον κώλο του τίτσιρου γκέυ μπάρμαν την άλλη φορά Έβαλα τον τζιαι εστρούμπωσε τζιαι έφκαλα τον.

Διερωτάστε ήνταλως τους καταφέρνω τζιαι στέκουνται τζιαι φωτογραφίζω τους; Είναι απλό. Καταχάρς τούτοι ούλλοι εν συνήθως ψωνάρες. Εκμεταλλέφκουμαι το. Υποκρίνουμαι.

Του γκέυ μπάρμαν επήα τζιαι είπα του ότι έσιει τον πιο ωραίο κώλο που είδα ποττέ μου τζιαι έθελα να τον φκάλω φωτογραφία. Τζιαι εδέχτηκε. Εστρούμπωσε μες το κλαμπ μπροστά που ούλλους μπροστά που το μόπαιλ μου.

Ο Ινδός προχτές επήε τζιαι είπα του εν πολλά όμορφος, τζιαι αρέσκει μου τζιαι εψιλοφλέρταρα τον. Εμιλήσαμε λλίον τζιαι μετά είπα του να φκάλει φωτογραφία μαζί μου!

Γαμώτο ήντα παλιοχαρακτήρας είμαι τελικά α;!

Αν έσιει Θεόν, πρέπει να με μισά!

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2009

Λονδίνο

Είμαι Λονδίνο. Έκαμα εγχείριση εχτές. Επήεν καλά, κατά το χειρούργο. Το ακριβές αποτέλεσμα έννα φανεί σε καμιά δεκαρκά μέρες. Εταλαιπωρήθηκα. Πρώτα στην εγχείριση, αλλά τζιαι σήμερα. Στην εγχείριση ήμουν όξυπνος. Εκράτησε ανάμιση ώρα. Εδυσκολέφτηκε λλίο ο χειρούργος, εχαμήλωσε το βλέφαρο τέσσερεις φορές. Στην αρκή εν ένιωθα καλά που τον ένωθα να πετσοκόφκει το μάτι μου. Μετά επέρασε μου.

Σήμερα επήα να φκάλω τη γάζα τζιαι είχα αιμορραγία ασταμάτητη. Ο τζιύρης μου τζιαι η ανιψιά μου εσυγχυστήκαν (ήμουν ολογιαίματος), μετά επήαμεν στες Πρώτες Βοήθειες τζιαι εσταματήσαν μου το. Τωρά όλα καλά. Έφκαλα τζιαι φωτογραφία- θα την κάμω upload μόλις μπορέσω, για να καταλάβετε τι εννοώ. (Έβαλα τον παπά μου να με φκάλει φωτογραφία μόλις αφαίρεσα τες γάζες. Στη φάση που με έφκαλλε φωτογραφία εσυνειδητοποιήσαμε ότι είχα αιμορραγία, διότι ώσπου να φκάλει τη φωτογραφική που τη θήκη τζιαι να φωτογραφίσει το μάτι εγέμωσε γιαίματα η φάτσα μου. Άσε...)

Πάω να ππέσω. Αύριο πάω πίσω Μπράιτον.

Κυριακή, 30 Αυγούστου 2009

Οι μέρες που έρκουνται τζιαι τα μιλίμετρα

Πάει έφυεν το συνέδριο. Πρόσω ολοταχώς για τα επόμενα. Λοιπόν, έχουμε και λέμε. Έχω τρεις μέρες να φτιάξω το σπιτάκι μου και το δωματιάκι μου, να το περιποιηθώ. Θα το κάμω να μυρίζει τέχνη και μεσόγειο και λίγη τρέλλα με χρώμα.

Επίσης τούντες τρεις μέρες θα έχω να πάω σε πάρτυς για να αποχαιρετίσω φίλους.

Την Τρίτη πάω Λονδίνο διότι Πέμπτη είναι η πρώτη μου εγχείρηση, δεξιού άνω βλεφάρου. Θα έρτει τζιαι ο τζιύρης μου. Θα μείνουμε στην ανιψιά μου. Το Σάββατο ίσως έρτω με τον παπά μου Μπράιτον, να δει το σπίτι μου, νοουμένου ότι έννα θωρώ κάτιτίς (μάλλον έννα θωρώ όμως).

Μετά που την επέμβαση, μόλις αννοίξει το μάτι, θα αρκέψω θκιέβασμα να αρκέψω να πρόετοιμάζουμε για την ύλη που έννα διδάσκω. Τζιαι επίσης για την έρευνα μου. Ως τες 17 που έννα κάμω την άλλη επέμβαση, στο δεξί μάτι.

Μετά θα μεινίσκει μια, για Χριστούγεννα μάλλον. Τζείνη ένναν πιο μεγάλη τζιαι αισθητικά πιο σημαντική.

Ένιξέρω ήνταλως έννα εν τα μμάθκια μου μετά που τούντες επεμβάσεις. Δεν έχω ιδέα. Εννα πετύχουν; Έννα σιηροττερέψουν; Ποιός ξέρει;

Έννα εν καλλύττερα στο ενδιάμεσο στάδιο ώσπου να κάμω την τελυταία ή εννά φαίνουνται γελοία τζιαι μισοδότζιη; Πόννα κάμω το έννα μάτι, ώσπου να κάμω το άλλο, εννάν πολλά διαφορετικά τα μμάθκια μου; Εννά παρουσιάζουμαι οξά έννα είμαι πιο παραθκιάνταλος; Και τα λοιπά και τα λοιπά.

Εν έχω ιδέα. Τώρα να δούμεν ίνναμπου να φκει που τούντην ιστορία. Ανυπομονώ να τελειώσει. Εν περίεργο όμως.

Ξέρω ότι σε λλίες μέρες έννα ξαναλλάξει η φάτσα μου, τζιαι δεν ξέρω πώς θα είναι ακριβώς. Εν μια περίεργη αναμονή, για κάτι που μπορεί να έσιει ακόμα τζιαι τρομαχτικό αντίχτυπο, ή τζιαι καθόλου. Δεν έχω ιδέα. Πρόκειται για μμάθκια όμως. Μισό μιλίμετρο να μετακινηθεί οτιδηποτε που το κάθε μμάτι τζιαι αλλάσσει ούλλη η ισορροπία του προσώπου.

Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2009

Επήα καλά

Επαρουσίασα, επήα καλά. Ήμουν άνετος τζιαι αεράτος. Αλλά, να σας πω την αλήθκεια, έσιει πολλούς καλούς τζιαι καλές φιλοσόφους τζιαι φιλοσοφίνες, έμαθα πολλά πράματα τζιαι ερωτεύτηκα το νου πολλών ανθρώπων σε τούντο συνέδριο.

Ειδικά γυναίκες, πανέξυπνες, γιαμ γιαμμμμμ!!! I like!

Παρόλον το δέος, είχα σου ένα αέραν τζιαι τουπέ την ώραν που εμιλούσα....πώς σου φαίνεσται εσκέφτηκα, θκυό ππαρά θκυόν κότσσιρος που είμαι. Εντάξει, δεν ήμουν και υπερόπτης, απλά συγκροτημένος.

Στην τελευταίαν ομιλίαν εσυμφωνήσαμεν με το Ρομπ να μεν πάμεν. Εκουραστήκαμεν. Έννα πάμε στην πόλη να πιούμε μπύρες τζιαι να γαμήσουμε πουτάνες, νιώθωντας νικητές που ολοκλήρωσαν τον στόχον τους τζιαι πρέπει να γιορτάσουν. Σαν ξημαρισμένοι ναύτες που ξεμπαρκάρουν σε ξένο λιμάνι τζιαι δοκιμάζουν τα ούλλα τα καλά της πόλης, συμπεριλαμβανομένου των γυναικών της.

(Εντάξει εν θα γαμήσουμε πουτάνες, απλά είχα ανάγκη να πω μαλακία διότι τη μαλακία έσιει την ανάγκη το σύστημα μου, το οποίο εκαταπιέστηκε που την πολλή ακαδημαϊκή φιλοσοφία. Μπύραν έννα πιούμεν όμως).

Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2009

Στο συνέδριο

Ήρτα στο συνέδριο στο Κάρντιφ στην Ουαλλία. Τωρά εν το διάλειμμα το μεσημεριανό για μάσαν.

Είμαι λυμένος που την κούρασην τζιαι όμως πρέπει να πάω να ακούσω φιλοσοφίες. Εντάξει έννεν άσσιημα. Πολλοί φιλόσοφοι συνάμενοι που ούλλον τον κόσμο. Έσιει τζιαι ωραίες γκόμενες-φιλοσοφίνες...πώς σου φαίνεσται, να μας προκύψει τζιαι έρωτας που τζιαμέ που τον έχουμεν σιεσμένον...!

Εσηκώθηκα που τες 5 το πρωίν, ήρτεν ο Ρομπ έπιασε με τζιαι οδηγήσαμεν...μια φάουσαν ώρες. Ελπίζω το απόγευμα να αποσκιρτήσω που τες τελευταίες ομιλίες, να πάω να κορτατζιάσω νάκκο, για να αντέξω πόψε το δείπνον. Καμμιάν εκατοστήν φιλόσοφοι συνάμενοι σεέναν τόπο- priceless!

Αύριον παρουσιάζω εγώ. Εν έχω καθόλου άγχος τζιαι αρέσκει μου που είμαι έτσι άνετος.

Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2009

Αστεία φοητσιάρικο

Το πιο αστεία φοητσιάρικο πράμα για μένα είναι άμαν μιλώ με μια γυναίκα τζιαι υπενθυμίζει με για κάτι που είπα παλιά, το οποίον εν θυμούμαι καθόλου εγώ, τζιαι αποδεικνύει ότι μόλις έππεσα σε αντίφαση! Η στιγμή καρτερίας που μεσολαβεί μεταξύ της φράσης "Να σου υπενθυμίσω τι είπες ακριβώς", τζιαι των λέξεων που ακολουθούν, που είναι δικές μου, είναι όλα τα λεφτά! Να μεν αθθυμάσαι καθόλου τι είπες, τζιαι να περιμένεις να ακούσεις τι είπες που κάποιον άλλον που ανασύρει κομμάτι του παλιού σου εαυτού ως εκδίκηση! Και βρέθεσαι αντιμέτωπος με τον εαυτό σου στην ουσία! Άυτό θα πει: Immanent Criticism!!!!

Τρίτη, 25 Αυγούστου 2009

Ευχαριστώ

Αντί για «αντίο», ήθελα να πω στη Χ.Σ. ένα ευχαριστώ που βρέθηκε στο δρόμο μου σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή. Πιστεύω ότι ήταν μοιραίο να βρεθεί ο συγκεκριμένος άνθρωπος σε μια κρίσιμη καμπή της ζωής μου. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος, έστω κι αν συναλλάχθηκα μαζί του με «αρρωστημένο» (κατά την ίδια) τρόπο, με βοήθησε με την αντίδρασή του να βγω από μια βαθύτατη κρίση με τρόπο μοναδικό. Με βοήθησε να ανανεώσω μέσα μου βαθύτατα πράγματα. Δεν θέλω να ακουστεί σαν να και «χρησιμοποίησα» αυτό τον άνθρωπο για ιδίους σκοπούς, διότι δεν το έκανα. Μάλιστα, το αντίθετο έγινε: η επιρροή ήρθε αναπάντεχα.

Ο τρόπος με τον οποίο με μεταχειρίστηκε ήταν πράγματι σκληρός, όμως δεν νομίζω να μπορούσε να γίνει κάτι διαφορετικό, το οποίο να απέβαινε σε τόσο χρήσιμη κατάληξη για μένα. Με ώθησε να βγω από το παλιό δέρμα μου, με τον πιο οικονομικό -υπό τες περιστάσεις- τρόπο.

Τους τελευταίους 4-5 μήνες πέρασα μια μεγάλη κρίση, η οποία ορισμένες φορές εμφανιζόταν πιο ξεκάθαρα, κι άλλες υφείρπε χωρίς να εμφανίζεται ως κρίση. Μα στην ουσία αυτό ήταν: μια βαθύτατη κρίση, η οποία επηρέασε όλους τους ιστούς της γνώσης μου, την αυτογνωσία μου, τη φιλοσοφική συνείδησή μου, την έκφρασή μου, τα συναισθήματά μου, τους τρόπους μου, τη γλώσσα μου.

Ευχαριστώ, λοιπόν. Καλή τύχη εύχομαι. Όταν πας Μπράιτον, πήγαινε στα North Laines να δεις τι ωραία που είναι. Εκεί διαμένω πλέον.

Σου αφιερώνω το ερχόμενο λογοτεχνικό κείμενο των Παρασημειώσεων, το οποίο -για μένα-
αποτελεί άρτο αυτών των ζυμώσεων. Τον πρώτο μου άρτο λοιπόν σου προσφέρω, μάλλον φιλικά, ίσως για πρώτη φορά με τέτοια φιλία. Για τελευταία φορά σου προσφέρω κάτι, για κάτι ακούσιο που έκανες, και που εξίσου ακούσια θα δεχτείς. Αλλά αρκετή (χ)ώρα καταναλώθηκε από τα ακούσια- ας κάνουμε τόπο για τα εκούσια, που είναι πάντα πιο δίκαια.

Υ.Γ. Συλλυπητήρια για τη γιαγιά...

Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2009

Πέρα

Τελικά, δεν μπορώ να το κρατήσω άλλο ή να το αναβάλω άλλο. Από ό,τι φαίνεται, διάγω μια φάση που πρέπει να σπάσω τη γλώσσα μου, να φέρω τες λέξεις σε κατά μέτωπο σύγκρουση, σαν νοηματικά προτόνια που συγκρούονται μέσα στον επιταχυντή, τζιαι να υπερβώ την υφιστάμενή μου γλώσσα, ανακαλύπτοντας την ασυμμετρία μεταξύ νοηματικής ύλης και αντιύλης. Ήγγικεν η ώρα. Σαν ανάγκη αυθυπέρβασης, σαν πήδημα που πρέπει να κάμω για να σωθώ, αφού άλλωσπως είμαι καταδικασμένος να καώ. Καλώς ήρτες στιγμή. Εκαρτέρουν σε έσιει τζιαιρό, αλλά ένιξερα πότε ήταν να έρτεις ως ανάγκη. Τζιαι ήρτες, με καυτή αφορμή...

Τρίτη, 18 Αυγούστου 2009

Ecce Homo

Ολέθρια λάθη φέρνουν όλεθρο.

Τις πταίει; Εγώ.

Τις οίδε; Αυτή.

Ecce Homo λέω, και παραδίδω τον εαυτό μου, χωρίς να μπορώ να νίψω πλέον τας χείρας μου.

Αυτάς τας χείρας, που αντί να παραδίνουν σε αυτήν τον εαυτό μου, με καλοσύνη, παρέδιναν τα χθαμαλά κουφάρια του εγωισμού μου, ξανά και ξανά και ξανά. Τρεις φορές.


"Αν δεν ήμουν η μάνα σου", είπε η μάνα μου, "θα σε ερωτευόμουν για το μυαλό σου. Μα θα σε χώριζα για την πελλάρα σου". Η μάνα μου με λυπήθηκε. Όχι επειδή υποφέρω. Μα επειδή φταίω.

Χτες άκουσα τα εξ αμάξης. Μπήκε το μαχαίρι καλά στο κόκκαλο -πρώτη φορά τόσο βαθιά. Βαθιά πληγώθηκε η επιδερμικότητά μου.

Και τώρα;

Μόνο μια ευχή μπορω να κάνω.

Έυχομαι μια μέρα να μπορέσω να σου δώσω κάτι καλό. Αυτό που σήμερα δεν μπορώ. Και να μην αναζητώ από σένα αυτό που δεν μπορείς να δώσεις.

Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2009

Δεν

Διαπίστωση: δύσκολα συγκεντρώνομαι στα Καλά Καθούμενα. Λίγο η παλιοδιάθεση, λίγο οι πολλοί γνωστοί που διακόπτουν- δεν γίνεται η δουλειά. Πώς τα καταφέρνει ο Σατανάς και συγκεντρώνεται εδώ, ένας Θεός ξέρει.

Δεν με βλέπω να ξανάρχομαι για διάβασμα ή γράψιμο εδώ.

Κυριακή, 9 Αυγούστου 2009

Περαστικός

Δύσκολοι καιροί για πρίγκηπες

Συναισθηματική υπερφόρτωση, σε βαθμό κακουργήματος- ψυχοηλεκτροσόκ

Χημικές ζυμώσεις άνευ προηγουμένου

Ενεργοποιημένος ο αρμός κάθε διαθέσιμου αισθήματος

Γενική αναδιάρθρωση

Σύγχυση -στον υπερθετικό

Η φιλοσοφία αγνοείται, μα στον ορίζοντα κάτι επωφελείται

Χειρωνακτική εργασία με το ζόρι- μπογιατίσματα και τέτοια

Κομμένη όρεξη

Το απόγευμα περιμένω τον Μπατάιγ

Περπατώ και σκουντουφλώ- ιδεοληπτικά

Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2009

Χάσιμο χρόνου

"Κάποιοι έχουν ανάγκη να με ακούσουν, άλλοι έχουν ανάγκη να με διαβάσουν, άλλοι έχουν ανάγκη να τους ακούσω, κι άλλοι να τους διαβάσω.

Δεν μπορώ να ικανοποιήσω καμιά ανάγκη τώρα. Δεν μπορώ να διαβάσω τζιαι να εκτιμήσω τίποτε που μου μπήετε μες τα μούτρα. Εχτός αννέν ΚΑΛΟγραμμένο. Με τους αυστηρόττερους όρους όμως. Δεν έχω καμιά διάθεση για απλοχεριά. Είμαι ιδιότροπος τζιαι αυστηρότατος.

Υπάρχουν μόνο κάποια άτομα που εξαιρούνται. Η Σαπικόθο τζιαι η Γιούλη. Εψές επέρασα χρόνο τζιαι μες τες δύο. Αγαπούν με τζιαι οι δύο, όχι για το τι φαίνουμαι. Όχι το μυαλό μου όπως φαίνεται πόξω, ή όπως φαίνεται στην "περαστική ματιά", ή τη ματιά του flaneur, ή ξερωγώ ποιού άλλου περαστικού είδους.

Με τη Γιούλη επήαμε για δείπνο. Εσυζητήσαμε για πολιτικά. Άρχισα τζιαι κατανοώ την όλο τζιαι καλλύττερα. Η Γιούλη έννεν κανένα κοπελλουρούι. Έσιει μεγάλη πείρα στο Κυπριακό, έσιει ανταλλαγές με πολλούς, ξέρει τους σχεδόν ούλλους, ακόμα και με τους συμβούλους του Ντάουνερ, ξέρει τον Ταλάτ, κλπ κλπ. Συζητούμε κοινωνική θεωρία τζιαι μπορεί να έρτει ο νους της να με έβρει σε οποιοδήποτε σημείο. Νιώθω άνετα μαζίν της. Τζιαι νιώθω ότι εκτιμά με. Εν φοούμαι ότι έννα με εκπλήξει με άσσιημο τρόπο.

Η Σαπικόθο εν η καλλύτερη μου φίλη τζιαι ο πιο κοντινός μου άνθρωπος, τωρά που έχω ανάγκη που αγνή αγάπη τζιαι ωριμότητα. Μιλά μου τζιαι μιλώ της, τζιαι ξέρει ότι μπορεί να μεν είμαι τζιαμέ 100%, αλλά εν την πειράζει. Αγκαλιάζει με χωρίς να εν ανάγκη να είμαι 100% τζιαμέ. Αλλά τζείνη μπορεί τζιαι συσσωρεύκει το πιο μεγάλο ποσοστό του εαυτού μου, τζιαμέ που άλλοι αποτυγχάνουν να συσσωρεύσουν πέραν του 20% μου. Οι άλλοι, τούντες μέρες εν καταδικασμένοι σε μιτσιότερα ποσοστά, αναλόγως. Ορισμένοι εν υπάρχουν σχεδόν καθόλου. Ορισμένοι προκαλούν μου αναγούλα. Εν θέλω να ακούσω τίποτε που έχουν να πουν.

(Δεν μιλώ για τες μπλογκερ-φίλες μου).

Ειδικά τα πολύπλοκα κοινωνικά, εν τα θέλω. Εν έχω ενέργεια, ούτε για ανούσιες κουβέντες, ούτε για ανούσιες σιωπές. Εν είμαι σε θέση να αξιολογήσω τίποτε, ούτε να σκεφτώ πέραν του προφανούς.

Εμάθαμε να διούμε πολλή σημασία σε βλακείες. Να τρώμεν τες ώρες μας σε έμμεσους κοινωνικούς κωδικούς, να μιλούμε αχρειάστα. Να διούμε credit τζιαμέ που εν υπάρχει πραγματικός λόγος, αλλά για αλλότριους σκοπούς. Υστεροβουλίες, κρυψιβουλίες κλπ. Εν με ενδιαφέρουν. Να κάθεσαι δίπλα μου τζιαι να μου λαλείς πελλάρες; Εν το θέλω. Να κάθεσαι δίπλα μου τζιαι να μεν μου μιλάς; Καλλύττερα. Αν δεν έσιεις τίποτε να μου πεις, ή αν το μόνο που έσιεις να μου πεις εν αρνητικό, ή αν σου προκαλώ αναγούλες, καλλύττερα να μεν μου μιλάς διότι ούτε εγώ θέλω. Μια χαρά έτσι σκέδιο. Εν χάννει κανένας που το χρόνον του.

Τούντες μέρες έχω μηδενική ανοχή στες πελλάρες τζιαι στες ανώριμες αντιδράσεις τζιαι συμπεριφορές. Εν έχουμε περιθώριο για έτσι πράματα, εν το καταλάβετε; Έννα πεθάνουμε, έννα εξαφανιστούμε σε κάποια φάση. Μπορεί πόψε. Εν το καταλάβετε;

Είμαι πολλά απο-γοητευμένος που τον κόσμο. Υποφέρω που ανυπόφορα πράματα. Εν το καταλάβετε;"

-Γράμμα από ένα φίλο

Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2009

Μέρες βούλιαζα. Τώρα για τα καλά μέσα, στο βάθος της.

Κατάθλιψη.

Μες στην οικοδομή

Εχτές όλο το απόγευμα φιλοσοφικό συμπόσιο. 'Ηταν ωραία. Γνωριμίες ατόμων- διανοητική επένδυση μέλλοντος (κυρίως).

Εψές ως αργά Νιου Ντιβίζιον. Αλκοόλ, καλή παρέα.

Σήμερα από το πρωί στην οικοδομή- να τραβώ σύρματα μες τες σωλήνες, για πέντε ώρες. Θέλω να κάμω εμετό που την κούραση. Βρωμώ χτιτΖΙΟΝ. (Νιου ΝτιβιΖΙΟΝ). Επιάσετε το; α; α;

(Είμαι μπερδεμένος. Έχω κατάθλιψη, δεν ανέχομαι τες επαναλήψεις. Βαρκούμαι να ακούω την άποψη του άλλου άμα είναι τυποποιημένη, και ειδικά άμα την ξέρω τη δομή της άποψης σε βάθος, τη δομή της ιδέας που ο άλλος προσπαθεί με ύφος να μου επικοινωνήσει, αλλά αυτός/αυτή δεν το ξέρει πόσο προβλέψιμος είναι για μένα και ούτε κάνει τον κόπο να με ρωτήσει τι ξέρω. Βαρκούμαι τους σχεδόν ούλλους, θέλω πρόκληση. Θέλω πρόκληση. Καλή πρόκληση. Εψές υπήρξε κάτι).

Βρωμώ χτιτΖΙΟΝ (Νιου ΝτιβιΖΙΟΝ).

-Η πιο μεγάλη πρόκληση για μένα σήμερα εν τα ένστιχτα μου. Αυτό σημαίνει πολλά και μπορεί να ερμηνευθεί ποικιλοτρόπως. Ακόμα και η ερμηνεία αυτού του πράγματος είναι μέρος της πρόκλησης.

Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2009

Φανταστική εισαγωγή στην θεωρία της φιλοσοφικής σκέψης

-«Πείτε μου, τι πρόβλημα έχετε κύριε Τάδε».

-«Κυρία Τάδε...μπλα μπλα μπλα».

Δέκα λεπτά λιγοστών ανταλλαγών- διάγνωση και συνταγή.

«Χάπια της Χαράς» και «χάπια των παρορμήσεων».

-«Το αρχικό πρόβλημα είναι οι διαθέσεις και οι παρορμήσεις, κύριε Τάδε».


-«Κυρία Τάδε! Συμφωνώ! Έχετε πετύχει διάνα! Είναι το πρόβλημα της έρευνάς μου!

Υπαρξιακές διαθέσεις: Angst και Boredom!»

-«Ναι, το είπαμε ότι η ψυχιατρική και η φιλοσοφία είναι συγγενικές επιστήμες, κύριε Τάδε».

-«Κυρία Τάδε, σας ευχαριστώ! Λύθηκε το πρόβλημα! Αντί φιλοσοφική έρευνα: φάρμακα!

Πρόζακ όχι Πλάτωνας!

Επιτέλους μπορώ να επιστρέψω στα ηλεκτρολογικά!»

-«Μα δεν χρειάζεται κύριε Τάδε να διακόψετε την καριέρα σας στη φιλοσοφία. Με τα φάρμακα θα συνεχίσετε, εν πλήρει διαυγεία. Απλά δεν θα είναι πλέον τόσο προσωπικά, αλλά αποστασιοποιημένα».

-«ΓΙΟΥΠΙΙΙΙΙ! Επιτέλους θα γίνω ένας ικανός θεωρητικός! Ένας αποστασιοποιημένος αναλυτικός»!

-«Κύριε Τάδε. Κομμένα τα παθιασμένα Γιούπι. Τα πάθη σας είναι το πρόβλημα»

-«Α;»

Τρίτη, 4 Αυγούστου 2009

Happy Birthday

Όλοι οι καλοί, πιστοί, του φίλοι ήταν έξω στη βεράντα και διασκέδαζαν. Η μάνα του περνούσε από πίσω μας -δεν την προσέξαμε αμέσως- με την τούρτα και τα κεράκια αναμμένα. Δεν είχε σχεδόν καμία σημασία για μένα και για αυτόν. Ή μάλλον: η σημασία ήταν ειρωνικά τραγικότατη.

Θα φυσούσε τα κεράκια και θα επισφράγιζε ζωή και θάνατο μαζί, με έναν ακαταλαβίστικο τρόπο.

Στα γενέθλιά μας, σβήνουμε κεριά. Σβήνουμε τα χρόνια που πέρασαν, που έλιωσαν σαν κεριά. Είμαστε "τόσα" κεριά λιωμένα και σβηστά.


Πέντε λεπτά πριν, καθόμασταν έξω και πίναμε και συζητούσαμε. Ζήτησα από τον εορτάζοντα φίλο μου να μου δείξει τα χαρακτικά του Χαμπή που είχαν στον τοίχο και τα οποία μου είχε αναφέρει. Το είχαμε συζητήσει προχτές, αφού μαζί είχαμε πάει στο φεστιβάλ του Χαμπή. Πετάχτηκε πάνω και μου είπε έλα να σου τα δείξω, είναι στο καθιστικό.

Πήγαμε μαζί μέσα και τα βλέπαμε, τα αναλύαμε. Εντελώς απροετοίμαστα -κεραυνός εν αιθρία, για μένα- μου είπε αυτό που τον βασάνιζε.

"Αλέξανδρε, σήμμερα είδα τη θκειά μου για τελευταία φορά. Εν εξαναείδα έτσι πράμα, είμαι πολλά συγχυσμένος. Επαραμορφώθηκεν, έφαεν την ο καρκίνος. Θέλω να κλάψω αλλά ένιμπορω, έχασα το νου μου. Ένιμπορω να σταματήσω να το σκέφτουμαι που τζείντην ώραν. Εμπήκα στο δωμάτιο τζιαι εκάρφωσεν τα μμάθκια της πάνω μου. Εν εκατάλαβα αν εσιέρετουν ή αν ελυπάτουν. Έλιωσεν, επαραμορφώθηκεν. Ταΐζουν την με το καλαμάκι. Ήταν μια μάζα μπροστά μου. Ήταν η θκειά μου αλλά εν ήταν η θκειά μου".

Βίαια το θέμα διακόπηκε. Οι άλλοι έξω του φώναζαν να σβήσει τα κεράκια του, με τα στόματα γεμάτα χαμόγελα, όλο χαρά και ενέργεια. Διακόψαμε την κουβέντα πάραυτα, και βγήκαμε έξω.



Σε κλάσματα δευτερολέπτου βρέθηκα αναγκασμένος να τραγουδήσω "Happy birthday to you!!!". Πρώτη φορά το τραγούδησα και ένιωθα την ειρωνία μέσα μου. Όσο παραπάνω τραγουδούσα, άλλο τόσο η ειρωνία έμπηγε τα δόντια της μέσα μου. Ήταν η τραγικότητα συνυφασμένη μες την ειρωνία της ζωής, και τη βίωνα από κοντά. Εγκλωβίστηκα να τραγουδώ την ίδια την ειρωνία. Και ο εροτάζοντας...

...ο εορτάζοντας


Φύσηξε, ξαναφύσηξε, ξαναφύσηξε στα αναθεματισμένα τα κεριά να σβήσουν.

--------------------

Συγγνώμη που το έγραψα φίλε μου. Ξέρω ότι έννα το θκιεβάσεις. Αλλά νομίζω έπρεπε να το γράψω. Όι μόνο για μένα. Για σένα. Αν μου το ζητήσεις σβήνω το κείμενο. Σε αγαπώ και πονώ μαζί σου.
--------------------

Μόλις δύο ώρες πριν το γεγονός, συζητούσα με την Ελ. για την τραγικότητα της ζωής και το θέατρο. Πληρωμένα απάντησαν οι θεοί και οι δαίμονες.

Κυριακή, 2 Αυγούστου 2009

θκυό πράματα

άσχετα μεταξύν τους.

Το πρώτον εν ότι επήα στο παναΰριν στην Πλατανίσκεια (εν σωστά που το έγραψα;)

Το παναΰριν εδιοργάνωσεν το ο Χαμπής ο Χαράκτης.

Πολλές εμπειρίες και σημαντικές γνωριμίες για μένα μες σε τρεις μέρες.

Θα γράψω για τούτες με λεπτομέρεια μόλις βρω χρόνο.

Πάντως, εψές επήα κατά το τέλος της νύχτας τζιαι ερώτησα το Χαμπήν αν είσιεν καμιά μπύρα, διότι έθελα μπύρα τζιαι το εστιατόριον απέναντι είσιεν κλείσει.

Ο Χαμπής εγέλασεν βέβαια διότι εν επερίμενεν να πάει κάποιος να τον αρωτήσει αν είσιεν μπύρα. Ούτε εγώ το επερίμενα-ούτε το επροσχεδίασα, ήταν αυθόρμητο. Αλλά ήταν μια πολλά καλή ερώτηση τζιαι έννα επιμένω πας τούτον. Εν θα χώννουμε πίσω που το δάχτυλο μου. Έθελα μπύρα, τζιαι ο Χαμπής μπορεί να είσιεν μες το ψυγείο αφού ήταν ο διοργανωτής. Εν είσιεν, είπεν με καλοσύνη τζιαι ωραιότατο χαμόγελο. (Εν τον επίστεψα όμως!).


Το δεύτερον εν ότι, ήθελα να επισημάνω ότι ενώ νομίζουμεν εμείς οι τωρινοί ότι είμαστεν τζιαι πολλά σπουδαίοι τζιαι κουλτουριάρηδες τζιαι διαφορετικοί τάχα, στην πραγματικότητα κάμνουμεν τα ίδια πράματα που εκάμναν τζιαι οι τζυρούες μας τζιαι οι παππούες μας. Το "φεστιβάλ" εν ευφημισμός του "παναϋρκού". Επήαμεν σε παναΰριν. Δεν ήταν τίποτε το περισσότερο τίποτε το λιγότερο από ό,τι εκάμναν οι παλιοί. Απλά αλλάξαν κάποια πράγματα ιστοριολογικά/πραγματολογικά άνευ ουσίας. Η ουσία εν ότι επήαμεν στο παναΰριν τζιαι επεράσαμεν τζιαι πολλά ωραία μάλιστα. Γιατί το αρνούμαστε; Τάχα είμαστεν καλλύττεροι που τους προτινούς, οξά τζείνοι εν σιειρόττεροι; Η κάθε εποχή την ιστορίαν της τιζια τη θεματολογίαν της σιόρ, μα με παρόμοια σχήματα. Το "φεστιβάλ" εν όπως το παναΰριν τζιαι το "κκαφέ" εν όπως τον καφενέν.

διευκρίνιση

Είμαι άξεστος τζιαι χυδαίος τζιαι ιδιόρρυθμος, κάθε μέρα φαίνεται λλίον παραπάνω, ειλικρινά.

Ευτυχώς παναγία μου. Ειδεμή δεν θα είχα μούτρα να σου προσφέρω κανένα ποίημα.





Τι περιμένεις όμως; Αυθεντική ειλικρίνια προσφερμένη σε πορσελάνινο πιάτο, φουά γκρα, μύδια, στρείδια και χαβιάρια; Ξέρει το φουά γκρα να χαϊδέψει;

Ήχο μες στη σιγαλιά

-αφιερωμένο-





Θέαινα του ελληνόλεκτου πελάγου μου

μες στην αναγραμμή και μόνο

στ` αδιαχώριστό σου κίτρινο

αλισβερίσι- ψυχικό,

μες στα πολλά-πολλά

Μισή κουβέντα σου μου έπεσε

αδιόρθωτη λαλιά

Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2009

Φεύγω

Πάω σε ένα χωρκό, εν αθθυμούμαι ποιόν, έσιει ένα φεστιβάλ. Έννα πάρω αυτοκίνητο της εταιρείας τζιαι έννα ππέφτω μέσα.

Πριν φύω έννα κάμω κάτι δουλειές που εκόψαν πίσω, ελέω γραψίματος έκθεσης τη οποίαν τέλειωσα (εμείναν κάτι λεπτομέρειες δηλαδή).


Φιλιά σε όλους, σας αφιερώνω το τραγούδι, ειδικά στα κορίτσια, με ένα φιλί στο μάγουλο.


(Τζιαι επειδή εν Παρασκευή σήμερα, αν έσιει τζιαι κανένα γκέυ, διώ του τζιαι τζείνου ένα φιλάκι καθώς τον σηκώννω ίσια πάνω στηνα αγκαλιά μου, για να νιώσει κοριτσάκι τζιαι να ικανοποιηθεί. Ναι, ΤΟΣΟΝ καλοσυνάτος είμαι σήμμερα που κάμνω το τζιαι τούτο!)

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2009

Αναξιοπιστία

Θυμήθηκα το πρόβλημα που είχαν ορισμένοι μετον Ντεριντά, όταν έλεγαν ότι "He doesn't mean what he says, and he does't say what he means"!

Όταν συνδιαλέγονται δύο αναξιόπιστα άτομα, ποιό το αποτέλεσμα;

Ψάχνοντας ανταλλακτικά

Θέλω να ανταλλάξω κάποια πράματα μέσα μου συσσωρευμένα. Να τα ξεπουλήσω για να αγοράσω καινούρια. Είναι θέμα ανάγκης. Εσωτερικής ανάγκης. Δεν πάει άλλο το μαγαζί μου όπως έχει. Κάνει μεγάλα λάθη.

Ο εαυτός μου έχει τόσα πράγματα καλά. Έχει κάποια εξαρτήματα που είναι χαρισματικά. Μα κάποια άλλα είναι εντελώς ελαττωματικά. Τα ελαττωματικά πρέπει να τα ανταλλάξω. Ψάχνω καλά ανταλλακτικά.

Αυτό που θέλω να ανταλλάξω δεν είναι απλά το στοκ εμπειριών που συσσωρεύτηκε. Δεν είναι αρκετό να κάνω εκκαθάριση στοκ. Αυτό έχω συνειδητοποιήσει. Πρέπει να αλλαχτούν και τα ελαττωματικά εξαρτήματα- αυτά που συσσωρεύουν αυτό το στοκ.

Δεν είναι αρκετή μια παραγραφή του στοκ. Δεν είναι αρκετή μια συγχώρεση.

Πρέπει να συνδυαστούν και τα δύο.

Παραγραφή και συγχώρεση. Μα και ανταλλαγή εξαρτημάτων.

Να ξεπουλήσω το παλιό το στοκ- ακόμα και να το χαρίσω- αυτό γίνεται. Τη συγχώρεση του στοκ μπορώ να τη δώσω στον εαυτό μου. Το στοκ μπορώ να το ανταλλάξω: με μια κίνηση υπέρβασης. Είναι εύκολο αυτό. Μα δεν θέλω να δώσω συγχωροχάρτι τόσο εύκολα. Ούτε θέλω να μου το δώσουν. Παρόλο που, το να με συγχωρέσουν για τα λάθη μου, το να δεχτούν να μου ανταλλάξουν το στοκ μου με μια κίνηση, θα ήταν ιπποτικό. Ειδικά αφού τα λάθη που έχω κάνει είναι πέραν κάθε λογισμού, πέραν κάθε αναλογίας- υπερβολικά.

Πρώτα όμως πρέπει να αλλάξω εξαρτήματα. Ανταλλαγή εξαρτημάτων. Μόνον έτσι η ανταλλαγή του παλιού στοκ θα έχει ασφαλές νόημα.

Υποφέρω αυτές τις μέρες. Για κάτι δικό μου. Έχω φτάσει στα όριά μου- κάποιοι δεν μπορούν να με ανεχτούν άλλο, ούτε εγώ μπορώ να με ανεχτώ άλλο. Ταυτόχρονα, μου φαίνεται, στα ίδια όρια έχουν φτάσει και άτομα κοντινά μου, που λειτουργούν με τα ίδια ελαττωματικά εξαρτήματα. Μιλώ για άτομα της οικογένειάς μου. Μιλώ για τους άντρες της οικογένειάς μου. Έχουμε τα ίδια ελαττωματικά εξαρτήματα. Εγώ θα τα αλλάξω τα εξαρτήματά μου, διότι δεν πάει άλλο. Δεν πάει άλλο, επειδή έχω ελαττωματικά εξαρτήματα. Δεν πάει άλλο επειδή έχουμε ελαττωματικά εξαρτήματα.

Δυσανεξίες, αυτοπεποιθήσεις, αυταρχισμούς, εγωισμούς, ασέβειες, ανυποχωρητικότητες, πάθη. Πάθη.

---


Η αλλαγή έρχεται με τα βλέμματα. Άλλο τα βλέμματα κι άλλο τα γράμματα.

Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2009

Κατάστημαν: "Το Υποσυνείδητο"

ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ

Εγεμώσαν οι αποθήκες του υποσυνειδήτου μας τζαιι εξισιειλίσαν: τύψεις, προβλήματα, αδιέξοδα, τύψεις, τύψεις, μοναξιά, απέχθεια, αποτυχία, κόμπλεξ, εμπάθεια, κακία, ζηλοφθονία, σκληρή απόρριψη, λάθος επιλογές, κακή ζωή.



Ως εκ τούτου, τα δίνουμε όλα όσα-όσα

τζιαι γοράζουμε νέον καλό στοκ: αγάπης, καλοσύνης, ομορφκιάς, χαράς.

Ειδεμή δεν βγάζουμε καν τον ερχόμενο μήνα







(Η ειρωνία: γράφω πλέον από καθαρή ανάγκη. Κανένα περίσσευμα. Το μόνο που περισσεύει είναι η ανάγκη. Καλά να πάθω)

Τρίτη, 28 Ιουλίου 2009

Trentemoller



...και Χάιντεγγερ.

(ήταν να με έδερνε αν ήξερε ότι γράφω για λλόου του ακούγοντας ηλεκτρονική μουσική)

Συνοχή

Έσπασεν το μόπαιλ μου, γι'αυτό δεν απαντώ. (Ακούεις Δόκη; Μεν με πελλάνεις που τα τηλέφωνα παλέ σήμερα τζιαι να μουρμουράς που εν σου απαντώ...εν σπασμένο το γέρημο, ένι φταίω εγώ).

Θα είμαι Costa κκαφέ να γράφω ούλλη μέρα

Απομόνωση τζιαι συνεχής έντονη σκέψη.

Μόλις παραδώσω, θα απελευθερωθώ

Ώσπου να παραδώσω έννα είμαι πελλός τζιαι εκκεντρικός με τους γύρω μου. Εβόλεψεν πολλά που έσπασεν το κινητό προχτές.

Πρέπει να προσπαθήσω πολλά τζιαι καλά, για γράψω όσον πιο συστηματικά γίνεται, τζιαι να συνδέσω ούλλα τα επιχειρήματα μεταξύν τους, έσιει τέλεια συνοχή. Φακκά μου τούντο πράμα, προκαλεί μου εμετόν η συνοχή, αλλά...τούτον πρέπει να κάμω...

Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2009

Έναν ωραίο τραγούδι του Μητσιά

Αφιερωμένο στη Δόκη, έτσι για "το γαμώτο". Πάει της πολλά ένας ωραίος Μητσιάς τωρά, αφού έτσι όπως άκουα τη μητσιαϊκή χροιά, αυθόρμητα εσκέφτηκα την.




(Κατακρίβειαν άκουα το "Πώς να κρατήσω το Φως που βασιλεύει" στο ipod, αλλά δεν το βρήκα διαδικτυακά. Υπάρχει εδώ όμως ένα απόσπασμα http://www.music-bazaar.com/main.php?page=album&id=1748&lfs=gr).

Τα γαλάζια σου γράμματα

Κυριακή, 26 Ιουλίου 2009

Πλαστική εγκεφάλου

(Για τη Ρ.)

Ψηλή ξανθιά με αυταρέσκεια

Στα δεκαέξι της

πλήρωσαν οι γονείς την πλαστική μύτης.

στα εικοσιτρία της, τα στήθη: πλαστική παραγέμιση- σιλικόνη- υπερεξόγκωση.

Ικανοποίησης από την αδιάκοπη επιδίωξη από καβλωμένα 'ρσενικά.

Στα κοσιεφτά της μια απόρριψη. Έλλειψη χιούμορ, της είπε.

Τον επόμενο μήνα πλαστική εγκεφάλου. Αντικατάσταση φαιάς ουσίας με σιλικόνη.

Φυτό στην καρέκλα- την απορρίπτουν όλοι.

Μα ο σκοπός επιτεύχθη!

Την ερωτεύτηκε ο ένας,

που έψαχνε το έξυπνο χιούμορ.

Ήταν κωμικότατη!

Το Υπέροχο

Η ώρα έξι έπιασα τη μάσκα, τα πέδιλα, τα μποτάκια, τα γάντια, ένα μασιαίρι τζιαι ένα ττόρο. Επήα, άνοιξα τη θήκη της μοτόρας τζιαι έβαλα τα μέσα. Έπρεπε να διπλώσω λλίον τα πέδιλα, αλλά εχωρέσαν μια χαρά.

Εφκήκα πας τη μοτόρα τζιαι επήα που παραλιακόν του Πρωταρά, προς την μεγάλην αγάπη: Κάβο Γκρέκο.

Η διαδρομή ωραία. Συνδυασμός των τριών ελευθεριών: μοτόρα, θάλασσα, μοναξιά.

Επήα ως το βάθος του Κάβο Γκρέκο, τζιαι εβούττησα. Στην αριστερή πλευρά, ως είθισται, αφού η δεξιά κατά ενενηνταπέντε τοις εκατόν των ημερών, έσιει άγριο κύμμα λόγω κατεύθυνσης του ανέμου.

Ιεροτελεστιακά εσάστηκα. Τζιαι ε β ο ύ τ τ η σ α.

Το πιο σπουδαίο πράμα στον κόσμον εν η θάλασσα. Πουκάτω. ΜΟΛΙΣ, μα ΜΟΛΙΣ βουττήσεις, απορροφάσαι που τον κόσμον της. Τα ψάρκα, οι βράχοι, οι οργανισμοί, η ησυχία, το βάθος. Immersion.

Μετά που ετέλειωσε η συνουσία, η ένωση της ουσίας μου με τη θαλάσσια ουσία, εφκήκα. εστέγνωσα, τζιαι εφκήκα πας τη μοτόρα. Δεν έσιει πιο ολοκληρωτικό συναίσθημα που το φκαίνεις που τη θάλασσα τζιαι να πηαίννεις περίπατο με τη μοτόρα.

Τα δρομούθκια του Κάβο Γκρέκο. Αντί δεξιά όμως, έστριψα αριστερά προς Αγία Νάπα. Οδήγησα προς το ηλιοβασίλεμμα, τζιαι καθώς απελευθερώννουμουν που ούλλα, εβασίλεφκεν μέσα μου ο ήλιος.

Σάββατο, 25 Ιουλίου 2009

πρωταρά

Πάω πρωταρά. Καλό Σαββατοκυρίακο.

εψές

Εψές επέρασα μιαν που τες πιο σημαντικές νύχτες της ζωής μου.

Ήμουν εγώ, η καλλύττερη μου φίλη, τζιαι ο κάφκος της. Ο κάφκος της εν επαγγελματίας γλύπτης. Επεράσαμεν έξι ώρες μες το σαλόνι συζητώντας. Εψές παραπάνω άκουα τζιαι εμάθαινα τζιαι ανακάλυπτα το θαυμάσιο σύμπαν του κάφκου της καλλύττερης μου φίλης.

Εν πολύπλοκος άνθρωπος τζιαι η δουλειά του εν πολλά πολύπλοκη. Θέλει προσπάθεια τζιαι προσοχή σε λεπτομέρειες που ουδέποτε αντιλήφθηκα που μόνος μου.

Ηχογραφήσαμεν τζιαι μιαν συζήτηση/"συνέντευξη", διότι έχω μιαν ιδέα που θέλω να εξερευνήσω. Θεωρώ το ως την πρώτη μου προσωπική άμεση επαφή με την τέχνη υπό τύπον tabula rasa, που δεν ξέρω σε τι θα καταλήξει, πάντως πρόκειται για παρθένο έδαφος για μένα, για νέες οπτικές. Προσπαθώ να ξικολλήσω που τον αντιληπτικό συντηρητισμό μου. Ένιξερω σε ποιό βαθμό έννα ξικολλήσω διότι εξακολουθώ να είμαι προσκολλημένος στον ακαδημαϊσμό, στο αυστηρό γράψιμο, στη γραμματική, στες έννοιες. Πρέπει να αναδιοργανώσω τες αισθήσεις μου. Αν όχι να αναδιοργανώσω τες υφιστάμενες, τουλάχιστον να αναπτύξω τζιαι μιαν άλλην παράλληλη αισθητική, μιαν εναλλακτική αίσθηση, πέραν της γλωσσικής τζιαι της λογικής.

Τούτον που περιγράφω εν πολλά κοντά στον υποκειμενισμό. (Δύσκολο πράμα ο υποκειμενισμός, για μένα, φιλοσοφικά μιλώντας). Μάλλον πρέπει να αναπτύξω ένα νέο αισθητικό υποκείμενο μέσα μου.


(Κάτι τέθκοιον)

Υ.Γ. Οι έννοιες που έχω αναπτύξει οι πολιτικές, δύσκολα σπάζουν με ένα πρόχειρο σφυρί διότι εν πολλά δουλεμένες. Αν κάποια θέλει να μου τες σπάσει, θέλει πολλή δουλειά τζιαι προσοχή, τζιαι ανάλυση. Το σφυρίν της όμως μια χαρά εφάτσιησεν πας την αισθητική μου. Aυτό να λέγεται.