Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2009

Φεύγω

Πάω σε ένα χωρκό, εν αθθυμούμαι ποιόν, έσιει ένα φεστιβάλ. Έννα πάρω αυτοκίνητο της εταιρείας τζιαι έννα ππέφτω μέσα.

Πριν φύω έννα κάμω κάτι δουλειές που εκόψαν πίσω, ελέω γραψίματος έκθεσης τη οποίαν τέλειωσα (εμείναν κάτι λεπτομέρειες δηλαδή).


Φιλιά σε όλους, σας αφιερώνω το τραγούδι, ειδικά στα κορίτσια, με ένα φιλί στο μάγουλο.


(Τζιαι επειδή εν Παρασκευή σήμερα, αν έσιει τζιαι κανένα γκέυ, διώ του τζιαι τζείνου ένα φιλάκι καθώς τον σηκώννω ίσια πάνω στηνα αγκαλιά μου, για να νιώσει κοριτσάκι τζιαι να ικανοποιηθεί. Ναι, ΤΟΣΟΝ καλοσυνάτος είμαι σήμμερα που κάμνω το τζιαι τούτο!)

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2009

Αναξιοπιστία

Θυμήθηκα το πρόβλημα που είχαν ορισμένοι μετον Ντεριντά, όταν έλεγαν ότι "He doesn't mean what he says, and he does't say what he means"!

Όταν συνδιαλέγονται δύο αναξιόπιστα άτομα, ποιό το αποτέλεσμα;

Ψάχνοντας ανταλλακτικά

Θέλω να ανταλλάξω κάποια πράματα μέσα μου συσσωρευμένα. Να τα ξεπουλήσω για να αγοράσω καινούρια. Είναι θέμα ανάγκης. Εσωτερικής ανάγκης. Δεν πάει άλλο το μαγαζί μου όπως έχει. Κάνει μεγάλα λάθη.

Ο εαυτός μου έχει τόσα πράγματα καλά. Έχει κάποια εξαρτήματα που είναι χαρισματικά. Μα κάποια άλλα είναι εντελώς ελαττωματικά. Τα ελαττωματικά πρέπει να τα ανταλλάξω. Ψάχνω καλά ανταλλακτικά.

Αυτό που θέλω να ανταλλάξω δεν είναι απλά το στοκ εμπειριών που συσσωρεύτηκε. Δεν είναι αρκετό να κάνω εκκαθάριση στοκ. Αυτό έχω συνειδητοποιήσει. Πρέπει να αλλαχτούν και τα ελαττωματικά εξαρτήματα- αυτά που συσσωρεύουν αυτό το στοκ.

Δεν είναι αρκετή μια παραγραφή του στοκ. Δεν είναι αρκετή μια συγχώρεση.

Πρέπει να συνδυαστούν και τα δύο.

Παραγραφή και συγχώρεση. Μα και ανταλλαγή εξαρτημάτων.

Να ξεπουλήσω το παλιό το στοκ- ακόμα και να το χαρίσω- αυτό γίνεται. Τη συγχώρεση του στοκ μπορώ να τη δώσω στον εαυτό μου. Το στοκ μπορώ να το ανταλλάξω: με μια κίνηση υπέρβασης. Είναι εύκολο αυτό. Μα δεν θέλω να δώσω συγχωροχάρτι τόσο εύκολα. Ούτε θέλω να μου το δώσουν. Παρόλο που, το να με συγχωρέσουν για τα λάθη μου, το να δεχτούν να μου ανταλλάξουν το στοκ μου με μια κίνηση, θα ήταν ιπποτικό. Ειδικά αφού τα λάθη που έχω κάνει είναι πέραν κάθε λογισμού, πέραν κάθε αναλογίας- υπερβολικά.

Πρώτα όμως πρέπει να αλλάξω εξαρτήματα. Ανταλλαγή εξαρτημάτων. Μόνον έτσι η ανταλλαγή του παλιού στοκ θα έχει ασφαλές νόημα.

Υποφέρω αυτές τις μέρες. Για κάτι δικό μου. Έχω φτάσει στα όριά μου- κάποιοι δεν μπορούν να με ανεχτούν άλλο, ούτε εγώ μπορώ να με ανεχτώ άλλο. Ταυτόχρονα, μου φαίνεται, στα ίδια όρια έχουν φτάσει και άτομα κοντινά μου, που λειτουργούν με τα ίδια ελαττωματικά εξαρτήματα. Μιλώ για άτομα της οικογένειάς μου. Μιλώ για τους άντρες της οικογένειάς μου. Έχουμε τα ίδια ελαττωματικά εξαρτήματα. Εγώ θα τα αλλάξω τα εξαρτήματά μου, διότι δεν πάει άλλο. Δεν πάει άλλο, επειδή έχω ελαττωματικά εξαρτήματα. Δεν πάει άλλο επειδή έχουμε ελαττωματικά εξαρτήματα.

Δυσανεξίες, αυτοπεποιθήσεις, αυταρχισμούς, εγωισμούς, ασέβειες, ανυποχωρητικότητες, πάθη. Πάθη.

---


Η αλλαγή έρχεται με τα βλέμματα. Άλλο τα βλέμματα κι άλλο τα γράμματα.

Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2009

Κατάστημαν: "Το Υποσυνείδητο"

ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ

Εγεμώσαν οι αποθήκες του υποσυνειδήτου μας τζαιι εξισιειλίσαν: τύψεις, προβλήματα, αδιέξοδα, τύψεις, τύψεις, μοναξιά, απέχθεια, αποτυχία, κόμπλεξ, εμπάθεια, κακία, ζηλοφθονία, σκληρή απόρριψη, λάθος επιλογές, κακή ζωή.



Ως εκ τούτου, τα δίνουμε όλα όσα-όσα

τζιαι γοράζουμε νέον καλό στοκ: αγάπης, καλοσύνης, ομορφκιάς, χαράς.

Ειδεμή δεν βγάζουμε καν τον ερχόμενο μήνα







(Η ειρωνία: γράφω πλέον από καθαρή ανάγκη. Κανένα περίσσευμα. Το μόνο που περισσεύει είναι η ανάγκη. Καλά να πάθω)

Τρίτη, 28 Ιουλίου 2009

Trentemoller



...και Χάιντεγγερ.

(ήταν να με έδερνε αν ήξερε ότι γράφω για λλόου του ακούγοντας ηλεκτρονική μουσική)

Συνοχή

Έσπασεν το μόπαιλ μου, γι'αυτό δεν απαντώ. (Ακούεις Δόκη; Μεν με πελλάνεις που τα τηλέφωνα παλέ σήμερα τζιαι να μουρμουράς που εν σου απαντώ...εν σπασμένο το γέρημο, ένι φταίω εγώ).

Θα είμαι Costa κκαφέ να γράφω ούλλη μέρα

Απομόνωση τζιαι συνεχής έντονη σκέψη.

Μόλις παραδώσω, θα απελευθερωθώ

Ώσπου να παραδώσω έννα είμαι πελλός τζιαι εκκεντρικός με τους γύρω μου. Εβόλεψεν πολλά που έσπασεν το κινητό προχτές.

Πρέπει να προσπαθήσω πολλά τζιαι καλά, για γράψω όσον πιο συστηματικά γίνεται, τζιαι να συνδέσω ούλλα τα επιχειρήματα μεταξύν τους, έσιει τέλεια συνοχή. Φακκά μου τούντο πράμα, προκαλεί μου εμετόν η συνοχή, αλλά...τούτον πρέπει να κάμω...

Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2009

Έναν ωραίο τραγούδι του Μητσιά

Αφιερωμένο στη Δόκη, έτσι για "το γαμώτο". Πάει της πολλά ένας ωραίος Μητσιάς τωρά, αφού έτσι όπως άκουα τη μητσιαϊκή χροιά, αυθόρμητα εσκέφτηκα την.




(Κατακρίβειαν άκουα το "Πώς να κρατήσω το Φως που βασιλεύει" στο ipod, αλλά δεν το βρήκα διαδικτυακά. Υπάρχει εδώ όμως ένα απόσπασμα http://www.music-bazaar.com/main.php?page=album&id=1748&lfs=gr).

Τα γαλάζια σου γράμματα

Κυριακή, 26 Ιουλίου 2009

Πλαστική εγκεφάλου

(Για τη Ρ.)

Ψηλή ξανθιά με αυταρέσκεια

Στα δεκαέξι της

πλήρωσαν οι γονείς την πλαστική μύτης.

στα εικοσιτρία της, τα στήθη: πλαστική παραγέμιση- σιλικόνη- υπερεξόγκωση.

Ικανοποίησης από την αδιάκοπη επιδίωξη από καβλωμένα 'ρσενικά.

Στα κοσιεφτά της μια απόρριψη. Έλλειψη χιούμορ, της είπε.

Τον επόμενο μήνα πλαστική εγκεφάλου. Αντικατάσταση φαιάς ουσίας με σιλικόνη.

Φυτό στην καρέκλα- την απορρίπτουν όλοι.

Μα ο σκοπός επιτεύχθη!

Την ερωτεύτηκε ο ένας,

που έψαχνε το έξυπνο χιούμορ.

Ήταν κωμικότατη!

Το Υπέροχο

Η ώρα έξι έπιασα τη μάσκα, τα πέδιλα, τα μποτάκια, τα γάντια, ένα μασιαίρι τζιαι ένα ττόρο. Επήα, άνοιξα τη θήκη της μοτόρας τζιαι έβαλα τα μέσα. Έπρεπε να διπλώσω λλίον τα πέδιλα, αλλά εχωρέσαν μια χαρά.

Εφκήκα πας τη μοτόρα τζιαι επήα που παραλιακόν του Πρωταρά, προς την μεγάλην αγάπη: Κάβο Γκρέκο.

Η διαδρομή ωραία. Συνδυασμός των τριών ελευθεριών: μοτόρα, θάλασσα, μοναξιά.

Επήα ως το βάθος του Κάβο Γκρέκο, τζιαι εβούττησα. Στην αριστερή πλευρά, ως είθισται, αφού η δεξιά κατά ενενηνταπέντε τοις εκατόν των ημερών, έσιει άγριο κύμμα λόγω κατεύθυνσης του ανέμου.

Ιεροτελεστιακά εσάστηκα. Τζιαι ε β ο ύ τ τ η σ α.

Το πιο σπουδαίο πράμα στον κόσμον εν η θάλασσα. Πουκάτω. ΜΟΛΙΣ, μα ΜΟΛΙΣ βουττήσεις, απορροφάσαι που τον κόσμον της. Τα ψάρκα, οι βράχοι, οι οργανισμοί, η ησυχία, το βάθος. Immersion.

Μετά που ετέλειωσε η συνουσία, η ένωση της ουσίας μου με τη θαλάσσια ουσία, εφκήκα. εστέγνωσα, τζιαι εφκήκα πας τη μοτόρα. Δεν έσιει πιο ολοκληρωτικό συναίσθημα που το φκαίνεις που τη θάλασσα τζιαι να πηαίννεις περίπατο με τη μοτόρα.

Τα δρομούθκια του Κάβο Γκρέκο. Αντί δεξιά όμως, έστριψα αριστερά προς Αγία Νάπα. Οδήγησα προς το ηλιοβασίλεμμα, τζιαι καθώς απελευθερώννουμουν που ούλλα, εβασίλεφκεν μέσα μου ο ήλιος.

Σάββατο, 25 Ιουλίου 2009

πρωταρά

Πάω πρωταρά. Καλό Σαββατοκυρίακο.

εψές

Εψές επέρασα μιαν που τες πιο σημαντικές νύχτες της ζωής μου.

Ήμουν εγώ, η καλλύττερη μου φίλη, τζιαι ο κάφκος της. Ο κάφκος της εν επαγγελματίας γλύπτης. Επεράσαμεν έξι ώρες μες το σαλόνι συζητώντας. Εψές παραπάνω άκουα τζιαι εμάθαινα τζιαι ανακάλυπτα το θαυμάσιο σύμπαν του κάφκου της καλλύττερης μου φίλης.

Εν πολύπλοκος άνθρωπος τζιαι η δουλειά του εν πολλά πολύπλοκη. Θέλει προσπάθεια τζιαι προσοχή σε λεπτομέρειες που ουδέποτε αντιλήφθηκα που μόνος μου.

Ηχογραφήσαμεν τζιαι μιαν συζήτηση/"συνέντευξη", διότι έχω μιαν ιδέα που θέλω να εξερευνήσω. Θεωρώ το ως την πρώτη μου προσωπική άμεση επαφή με την τέχνη υπό τύπον tabula rasa, που δεν ξέρω σε τι θα καταλήξει, πάντως πρόκειται για παρθένο έδαφος για μένα, για νέες οπτικές. Προσπαθώ να ξικολλήσω που τον αντιληπτικό συντηρητισμό μου. Ένιξερω σε ποιό βαθμό έννα ξικολλήσω διότι εξακολουθώ να είμαι προσκολλημένος στον ακαδημαϊσμό, στο αυστηρό γράψιμο, στη γραμματική, στες έννοιες. Πρέπει να αναδιοργανώσω τες αισθήσεις μου. Αν όχι να αναδιοργανώσω τες υφιστάμενες, τουλάχιστον να αναπτύξω τζιαι μιαν άλλην παράλληλη αισθητική, μιαν εναλλακτική αίσθηση, πέραν της γλωσσικής τζιαι της λογικής.

Τούτον που περιγράφω εν πολλά κοντά στον υποκειμενισμό. (Δύσκολο πράμα ο υποκειμενισμός, για μένα, φιλοσοφικά μιλώντας). Μάλλον πρέπει να αναπτύξω ένα νέο αισθητικό υποκείμενο μέσα μου.


(Κάτι τέθκοιον)

Υ.Γ. Οι έννοιες που έχω αναπτύξει οι πολιτικές, δύσκολα σπάζουν με ένα πρόχειρο σφυρί διότι εν πολλά δουλεμένες. Αν κάποια θέλει να μου τες σπάσει, θέλει πολλή δουλειά τζιαι προσοχή, τζιαι ανάλυση. Το σφυρίν της όμως μια χαρά εφάτσιησεν πας την αισθητική μου. Aυτό να λέγεται.

συγκάτοικοι

Συγκάτοικοι στην τρέλλα. ΣΟΒΑΡΑ.

Δαμαί οι απτοί συγκάτοικοι μου εν πελλοί τζιαι τσακκώννουνται ούλλην την ώρα!

Τζιαι έχω τζιαι μια νοητική συγκάτοικο στο σπίτι των ιδεών ακριβώς έτσι:

Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2009

Κώστας Vs βίδα

Ο Κώστας! Το άσπρον το καττίν! Επάλεφκεν για δέκα ολόκληρα λεπτά με μια βίδα!!! Επιθέσεις με επιμονή, με στρατηγικήν! Να φάει τη βίδα που ήταν ΒΙΔΩΜΕΝΗ πας το πόιν του τραπεζιού του πιγκ-πογκ!!!

Αν ήταν αβίδωτη να πω στ'ανάθθεμαν! Αλλά τη βίδα τη βιδωμένη...!

θέλω μοτόρα

Εχτές έδειξε μου ένας παρέας μου την τζιαινούρκαν του μοτόραν. Πανέμορφη, αγωνιστική, άγρια, ατίθαση αλλά τζιαι γλυτζιά (αναλόγως διάθεσης), 150 ίππους! ΕΖΗΛΕΨΑ. ΕΖΗΛΕΨΑΑΑΑΑΑΑΑ. ΘΕΛΩ ΜΟΤΟΡΑ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΩ ΠΙΣΩ ΚΥΠΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΙΑΣΩ ΜΟΤΟΡΑ.

Επίσης: θέλω νέσκαφε. Εν έσιει έσσω, έλειψεν. Φέφκω πάω στο Κώστα το κκαφέ να πιώ

παπούτσια

Η καλλλλύττερη μου φίλη επήρεν με σε ένα ξεπούλημα παπουτσιών εχτές. Είσιεν μια φφφάουσαν παπούτσια "vintage".

Vintage μίσιη μου. Φακκά μου τούτη η λέξη τζιαι ό,τι αντιπροσωπέφκει. Ένιξερω γιατί. Βαρκούμαι την ως λέξη διότι διούν της παραπάνω σημασία από ό,τι πρέπει, κάμνουν την να ακούεται σαν κάτι σπουδαίο. (Εν μιλώ για σένα Σαπικόθο, μιλώ γενικά!)

Επήαμεν που λαλείτε. Ήταν να φυρτώ που την πυράν. Επίσης ήταν να φυρτώ που το γεγονός ότι είμαι που τζείνους που εν αντέχουν το ψούμνισμα πραμάτων, ούτε για μισό δευτερόλεπτο. Ένιξερω γιατί, κάτι παθαίνω, δυσπυρκώ, νευριάζω με τα υλικά αγαθά ειδικά την ώραν της αγοράς. Όι επειδή τάχα είμαι διανοούμενος. Απλά φακκούν μου τα πράματα την ώρα της αγοράς. Νευριάζουν με. Τζιαι καλουψιής να ήμουν πάλε ήταν να μου φακκά το ψούμνισμα.

Να μεν τα πολυλογώ (τζιαι να μεν υπερβάλλω), εδοκίμασεν περίπου τριακόσια ζεφκάρκα παλιοπάπουτσα, τζιαι εθώρουν την όπως το χαντόν να τα δοκμάζει σαν την ιεροτελεστίαν, να διερωτάται, να με αρωτά, να μεν νεν σίουρη, να ξαναδοκιμάζει, να τα θωρεί που σίλιες οπτικές γωνιές κλπ κλπ. Εστέκουμουν δίπλα της όπως το φλάμπουρο, χωρίς να ξέρω τι έπρεπε να κάμω με το κορμί μου, ήνταλως να στέκουμαι, πού να στέκουμαι, ήνναμπου να λαλώ. Τάχα να λαλώ, μμμμ εν πολλά ωραίον τούτον; Ελαλούσα τυχαία είτε εν πολλά καλόν είτε έννεν πολλά καλόν. Εν καταλάβω. Η στρατηγική μου στην αρκή ήταν να της πω εν πολλά καλά, για να τα πιάμεν να φέφκουμε. Είπα της τζιόλας αν τα πιάσεις στα επόμενα πέντε λεπτά, έννα σου τα κάμω δώρον. Εν επέτυχεν (έκαμα της ένα ζεφκάριν όμως. Ελπίζω να της αρέσαν διότι "εν πολλά ωραία"!).

Εν ήταν απλά ξεπούλημαν. Ήταν "event"! Ουάου! Ναι, ήταν event! Τζιαι τούτη η λέξη φακκά μου κόρη Σ. Έν εκατάλαβα ποιά εν τα όρια που άμαν ξεπεραστούν τότε ένα γεγονός γίνεται event, ενώ αν δεν ξεπεραστούν έννεν event. (Όπως το enframing του Heidegger ένα πράμα, κόρη ΣφΤ). Event. Δηλαδή, είσιεν μουσική τζιαι μπύρες. Μόλις ανακάλυψα τες μπύρες βέβαια ένιωσα ωραία διότι ήβρα τζιαι εγώ τα ενδιαφέροντα μου. Τέλοσπάντων, η μέρα εχτές ήταν γεμάτη vintage παπούτσια.

Μετά επήαμεν Καλά Καθούμενα τζιαι είσιεν πολύ χάζι διότι η παρέα έγινε μεγάλη, παλιοί συμμαθητές, γνωστοί τζιαι φίλοι. Μετά η νύχτα εκατέληξε σε όργιο (μεταφορικά μιλώντας). Τωρά πρέπει να θκιεβάσω Αριστοτέλην.

Α εξίασα να σας πω. Πριν λλίες μέρες εγνώρισα κάποιαν που μου άρεσεν. Επιβεβαιώθηκε το εξής μέσα μου: εν παίζει ιδιαίτερο ρόλο η εμφάνιση της γυναίκας για να μου αρέσει. Άμαν έσιει χιούμορ τζιαι προσωπικότητα (τζιαι λλίην πελλάρα), αρέσκει μου πολλά. Ειδικά το χιούμορ.

Αλλά ανακάλυψα τζιαι κάτι άλλο. Το γεγονός ότι εν πολλοθωρώ την εμφάνιση, εν σημαίνει ότι αρέσκουν μου παραπάνω γυναίκες, ή ότι εν έφκολο να μου αρέσει κάποια. Διότι τζιαι το χιούμορ εν δυσεύρετο- παραπάνω που την εξωτερική ομορφκιά.
Βασικά τούτον αθθυμήθηκα το τζιαι είπα το τωρά επειδή εσκέφτηκα την μόλις εξύπνησα, αλλά εν έπιασα το τηλέφωνον της έτσι μάλλον εν θα την ξαναδώ ποττέ τούντην κορούδαν.

Άτε αρκετές μαλακίες έγραψα χωρίς να έχω πιεί μισή γουλιά καφεΐνης. Πάω να κάμω το φραπεδάκι μου. Ατούταλεεερρρρρρρρ

Πέμπτη, 23 Ιουλίου 2009

της καλλύττερης μου φίλης

Εν έχω καλλύττερο φίλο, αλλά έχω καλλύττερη φίλη! Τζιαι η καλλύττερη μου φίλη, έσιει την καλλύττερη ιστοσελίδα του κόσμου!!!

(Εν η καλλύττερη του κόσμου!)

www.sabigotho.com

πολλά πράματα πας τη κκελλέ μου, πλην ένα

Έχω πολλά πράματα πας τη κκελλέ μου τούντες μέρες. Εσυσσωρευτήκαν κάμποσα πρακτικά προβλήματα. Το μόνο θετικόν εν ότι -μάλλον, απ'ότι φαίνεται- εμέρωσα με το σατανά τζιαι έννα προσπαθήσω να μεν ξαναμαλλώσω μαζίν του διότι είμαι άθεος τζιαι ο Θεός εν κλικκώννει με άθεους εναντίον του σατανά!

ο παιδίατρος μου

Επέθανεν ο παιδίατρος μου. Ελυπήθηκα.

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2009

άτε να δούμεν

Έλαβα ήμεηλ που τον χειρούργο. Θκυό πλαστικές εγχειρήσεις στα βλέφαρα στην Moorfields Eye Hospital το Σεπτέβρη. Τζιαι μετά μεινίσκει μας αλλό μια τζιαι τέλος

Τρίτη, 21 Ιουλίου 2009

Πόψε

Έννα λουθώ τζιαι έννα κάτσω μες το έαρκκκκκοντίσιον να θκιεβάζω τον Δον Κιχώτη μου, ώσπου να τζοιμηθώ

πονοτζιέφαλος

έχω έναν πονοτζιέφαλο που δαμαί ως τ'ανάθθεμα. Έφυα που το κκαφέ τζιαι ήρτα έσσω να συνεχίσω θκιέβασμα

Ένας μικρός κυπραίος φιλόσοφος

Επήα πριν το μεσομέριν σε ένα κατάστημα που πουλά εξαρτήματα αυτοκινήτων για να πιάσω το καθρεφτάκι του ΠΠαντζιέρο που επαράγγειλεν ο πρήχτης ο αρφός μου (ξέρω το ότι έννα το δεις ρε ηλίθιε τζιαι έννα μουρμουράς. Είσαι πρήχτης ολάν! Εσσιείστης τζιαι εποσσιείστης για τζείντο γαμημένο το καθρεφτούιν. ΑΤΕ ΕΠΙΑΣΑ ΤΟ, μπούκκα!)

Έπιασα το, επήα στη γιαγιά μου τζιαι έφαα. Μετά επήα στο Σολώνειον Κέντρον Βιβλίου για να πιάσω τα βιβλία που επαράγγειλα. Έθελα κατεπειγόντως σήμερα το αρχαίο κείμενο του Αριστοτέλη (Ηθικά Νικομάχεια). Διότι έσιει ένα σημείο που εν στο επίκεντρο του paper που γράφω για να παρουσιάσω, τζιαι έθελα να το δω πιο προσεχτικά. Αφορμή βοήθα με τζίολας, ήβρα ευκαιρία τζιαι εγόρασα τζιαι τους τρεις τόμους για την βιβλιοθήκη μου! (Τζιαι ως είθισται, θα ακολουθήσω τη νενομισμένη ιεροτελεστία: έννα γράψω πάνω δεξιά στην πρώτη σελίδα, το όνομα μου, την ημερομηνία τζιαι τον τόπο, τζιαι έννα ικανοποιηθώ που το μαρκάρω τζιαι εντάσσω το στο μικρό μου βιβλιακό σύμπαν. Όπως ο σσιήλλος κατουρά πας τα δεντρά για να τα μαρκάρει. Εγώ υπογράφω πας τα βιβλία μου)!

Στο Σολώνειον έσιει πολλά βιβλία ρε παιθκιά! Έσιει πολλλλλή φιλοσοφία! Δώστε πάνω της! Εν πολλά καλή τζιαι πλήρης η συλλογή τους, ενθουσιάστηκα! Είδα τζιαι κάτι που με εχαροποίησεν ιδιαίτερα. Εμεταφράστηκεν ένα βιβλίο κάποιου σπουδαιότατου καθηγητή μου στα ελληνικά. Του Keith Ansell-Pearson. Ο Keith είναι ένας που τους σημαντικόττερους Νιτσεϊκούς στον κόσμο τωρά που μιλούμεν. Εν πολλά διάσημος. Ήταν καθηγητής μου στο Warwick που έκαμνα το Μάστερ μου, τζιαι ήταν ο supervisor μου στo dissertation μου που έκαμα πας το Νίτσε. Έμαθα πολλά που τζείνον.

Περίεργη προσωπικότητα. Οι τάξεις του ήταν πολλά δύσκολες. Εν εχοράττεφκεν. Ήταν πολλά απαιτητικός, ιδιόρρυθμος, με περίεργη ιδιοσυγκρασία, η σκέψη του ήταν πάντα προχωρημένη, τζιαι άρκεφκε που προχωρηένο σημείο τους συνειρμούς του τζιαι τες αναλύσεις του. Αν δεν ήξερες την ιστορία της φιλοσοφίας, εκάθησκες πάνω διότι εν εμπορούσες να καταλάβεις πώς ερμήνεφκε το Νίτσε. Ο τρόπος που τον ερμηνεύκει ήταν πολλά "φιλοσοφικός". Εννοώ, ξιάστε τον "πόπουλαρ Νίτσε" που σκιαγραφεί η λογοτεχνία (ας πούμε, ο Ίρβιν Γιάλομ), ή τον Νίτσε που παρουσιάζουν οι σαρτριανοί υπαρξιστές. Ο Pearson ετοποθετούσε τη σκέψη του Νίτσε σε σχέση με τον Καντ, καθώς επίσης και σε σχέση με την κοινωνικο-πολιτική του τζιαιρού του. Έδινε έμφαση στες οντολογικές κατηγορίες του Νίτσε, ειδικά στην αντίληψη του χρόνου τζιαι στο πράγμα-καθαυτό (thing-in-itself). Τζιαι επίσης σε σχέση με τη βιολογία τζιαι τη φυσική.

Μιαν ημέραν εν τω μεταξύ, θέλω να διδάξω Νίτσε. Εν πολλά ενδιαφέρων το πώς μπορεί κάποιος να επιλέξει προσεκτικά τους αφορισμούς που θέλει να ερμηνεύσει, τζιαι να τους αναλύσει οικονομικά τζιαι διαλεκτικά (εννοώ, συμμετοχικά).

(Μόλις με έπιασε τηλέφωνον η μάνα μου τζιαι είπε μου: "θέλω μια χάρη". "Τι" λαλώ της. "Να πάμε μάππα μαζίν". "Όι ρε μάνα παρέτα με, έχω δουλειά, τούντην εφτομάδα ξίασμε". Κύριε ελέησον εσκέφτηκα. Πού εξανακούστηκεν να παρακαλά η μάνα το γιον να πάσιν μάππα τζιαι τζείνος να την γράφει!)

Τολοιπόν. Αρκέφκω θκιέβασμαν. Ήρτα δαμέ που έρκουμαι συνήθως άμαν είμαι Κύπρο. Στο Costa το κκαφέ, πίσω στους μη-καπνιστές στη γωνιούα μου. Αν κάτσω ομπρός εν θα θκιεβάσω διότι κάθε λλίον έννα με διακόπτουν γνωστοί τζιαι φίλοι. Άσε που έννα με χτιτζιάσουν με τα τσσσιάρα τους τζιόλας. Εν τω μεταξύν ανακαινίσαν τον τούντο κκαφέ. Εκάμαν το όπως την πατρονιά. Κιτσαριό. Εβαρυφορτώσαν το με δέρματα, έπιπλα, ξύλο, αφίσιες. Πατρονιές. Όπως το καπαρέ. Αλλά εν με κόφτει. Βολέφκει με ο τόπος. Έχω τζιαι ευχάριστες αναμνήσεις δαμέ: έρκουμαι πάντα με φίλους διανοούμενους τζιαι καλλιτέχνες τζιαι μιλούμε, τζιαι έτσι εδημιούργησα μιαν προσωπική ιστορική ατμόσφαιρα δαμέ. (Αλλά ρε γαμώτο, τούτη η πατρονοαλλαγή, σαν να τζιαι εχάλασε μου την ατμόσφαιρα).

Εψές εθκιέβασα τζιαι ένα δύσκολο κείμενο για το free spirit.

Μια πολλά άσσιημη συζήτηση

Τούτη εν η ανταλλαγή που είχα σήμμερα με έναν Τουρκοκύπριο. Στο φέισμπουκ. Ανακατωθήκαν τα στομάσια μου.

-----------------------------


Kemal: yeahhhhh 20- 07-1974 u all remember hahahahahhahaha do u also clearley remember grivas ??? and how and what happend ????? !!!!! i belive no so .......

Eleni: had you checked five days ago, then yes, you would have seen that we also remember grivas.
however, to actually continue to consider the cypriot issue merely as a bicommunal dispute is naive, if not ridiculous.

Kemal: hahahahahahhahahahahahahahaha u guys must think so well before u do anything + wish u all the best ..............

Velissaris: What is this comment full of racist hatred and revengefull assumptions? We remember Grivas of course. We remember everything. But TODAY is the 20th of July and it was the most violent day in our recent history. Should we just erase it, because of Grivas? Not all Greek-Cypriots endorse Grivas.

Kemal: u make me lough ..... racist !!! hatred and revengefull !!! just be more real .... most violent day in our history u mean history of cyprus OR Greek Cypriot History !!!!!! WHICH ONE !!! GRIVAS HAS KILLED 1ST GREEK CYPRIOTS AND AS U KNOW MAINLY LEFT AND PROGRESSIVE PEOPLE ....AND THEN TURKISH CYPRIOTS SO WHEN U SAY THINGS TO BE FAIR THINK AND LEARN ... Read MoreJUST A BIT MORE ....THEN START SAYING ABOUT OUR HISTORY ....MEAN TIME CONSIDER CHURCH OF CYPRUS CHURCH ...!!! (WE R IN 2009)...WHICH WE R ALMOST 21ST CENTURY + THE WAY THINGS R ..... YES THERE IS AN OCCUPATION AND PEOPLE R SUFFERING SINCE THEN BUT SPECIALLY THE ONES THAT THEY HAD TO LEAVE UNDER THE OCCUPATION OF THE TURKISH ARMY LAST 35 YEARS IN THE OCCUPIED AREAS ...... AND U LIKE IT OR NOT LETS SAY WE LIKE IT OR NOT THEY ARE R PEOPLE WHICH THEY R CYPRIOT AS U AS ME BUT THEY HAVE BEEN FUCKED UP SINCE THEN COS OF GRIVAS AND EOKA B WHICH STILL R THERE AND COS OF THEM ALSO TURKISH ARMY WHICH STILL R THERE TOO AND THEY STILL DO FUCK THIS PEOPLE

SO as realities r bit tough .... there 4 we say and means a lot first put the needele to u self feel the pain and then if u can take the pain ...... u can take the packing needle and try it on some one else ....... racist !!! hatred and revengefull !!! hahahahahahhahah

Velissaris: Most violent day In the history of Cyprus of course. In terms of numbers. I didn't differentiate between G/C and T/C. I look at the people as a whole.
And you should follow your own proverb: to put the needle to yourself first and then to theother to feel the pain. Obviously you haven't put it to yourself first. Because if you had put it and you felt the pain, or if you are so sensitive to the killings made by Grivas to to T/c, then you would also respect the immense pain of G/c for the pain caused by the turkish army in 1974. And you wouldn't laugh like a reveangufull prick. Is this your humanity??? Why do you refer to the needle to me, while ypou are laughing like an asshole? I lost members of my family. Innocent members of my family that had nothing to do with either racism or Grivas. The needle is deep inside me. And I would never LAUGH for the death of anyoneQ either G/C or T/C or whoever else. I am really sorry that I had to respond to someone who laughs at the pain of the other.

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2009

Στενοχωρία

Εχτές εστενοχωρήσαν με θκυό πράματα.

Το πρώτον εν ότι ερώτησε με η Θέα, μια φίλη, στα καλά καθούμενα (με τη διπλή έννοια), να της εξηγήσω το cetegorical imperative και το synthetic a priori του Καντ. Εγώ τον Καντ δεν τον ξέρω καλά, δεν τον αθθυμούμαι, έσιει τζιαιρό να ασχοληθώ. Για το categorical imperative πολλά λλία πράματα μπορώ να πω έτσι εκ του προχείρου χωρίς θκιέβασμα. Για το synthetic a priori, πάλε εμάγκωσα διότι εν πολλά πολύπλοκο. Για να το καταλάβει κάποιος πρέπει να αρκέψει πρώτα-πρώτα που την ανάλυση τζιαι την κατανόηση του προβλήματος που ο Κκαντ επροσπαθούσε να λύσει: το επιστημολογικό πρόβλημα που κληροδότησε που τη σκέψη του Ντέιβιντ Χιούμ. Οι διακρίσεις εν δύσκολες: υπάρχουν τέσσερεις συνδυασμοί: analytical a priori, analytical a posteriori, synthetic a priori, synthetic a posteriori. Εδισπύρκασα, εσυγχύστηκα, εβλαστημούσα, άρκεψα έπιαννα σημειώσεις για να δω πώς θα της τα εξηγήσω, στο τέλος είπε μου εν πειράζει μεν συγχύζεσαι. Είπα της μα ήνταλως να μεν συγχυστώ εν η δουλειά μου τούντα πράματα, παίρνω τα πολλά σοβαρά.

Στο τέλος εκίστησα, ενευρίασα. Ένιωσα κακός φιλόσοφος. Την ώρα που με ρώτησεν κάποια να απαντήσω κάτι, εν τα εκατάφερα. Εντάξει, τουλάχιστον εδιατήρησα την ειλικρίνια μου τζιαι δεν είπα πελλάρες, ή να κλωθογυρίσω τη συζήτηση άσκοπα. Ήμουν τζια ζαλισμένος που τη μπύρα εν τω μεταξύ. Αλλά εν έσιει σχέση. Δεν ήμουν focused. Την ώρα που κάποια έθελε να της εξηγήσω κάτι, εν τα εκατάφερα.

Το δεύτερο που με στενοχώρησε εν η συνειδητοποίηση ότι ετσακκώθηκα με έναν άτομο πολλά άσσιημα μάλλον -από ό,τι φαίνεται- που εν έπρεπε να τσακκωθώ- όι με τούντον τρόπο τζιαι όι τόσον πολλά. Αλλά δυστυχώς εν πρόκειται να αναλάβω πρωτοβουλία για να μερώσουμε ποττέ, έτσι τόσο υπερβολικά που έθεσε τα πράματα η ίδια.

Κυριακή, 19 Ιουλίου 2009

Στα καλά καθούμενα

Σήμερα επήα στα καλά καθούμενα επήα στα Καλά Καθούμενα. Αποφάσισα ότι επέρασε μου η περίοδος μποϋκοτάζ τους. Εν με κόφτει πλέον.

Επερπάτησα τζιαι στη Λήδρας.

Η εμπειρία μου ήταν πολύπλοκη, μα άνετη. Και εσκέφτηκα τα εξής:

πρώτον, είσιεν τόσους ξένους στη Λήδρας που ένιωσα πολλά ωραία διότι ικανοποίησε μου την ανάγκη που έχω να "ξεφύγω" που το κατεστημένο όντας όμως μέσα στην ίδια τη χώρα μου! Έννεν ανάγκη να βουρώ στο εξωτερικό πλέον για να ικανοποιήσω τούντην ανάγκη μου, τζιαι να προφασίζουμαι σπουδές τζιαι άλλα τινά. (Ίσως για αυτό να αρέσκει σε κάποιους η Λήδρας. Δεν ξέρω. Εξ ιδίων κρίνουν οι αλλότριοι).

Δεύτερον: όμως έννεν ακριβώς όπως στο εξωτερικό. Η αίσθηση της αποξένωσης τζαι του πλουραλισμού μες τον ίδιο τον τόπο μου βιώνεται προνομιακά: σε καμιάν περίπτωση δεν ένιωσα ΙΣΟΣ με τζείνους ούλλους τους ξένους. Τζιαι μεν σιασιάρετε να με κατηγορήσετε για ρατσισμό. Μιλώ για την πραγματικότητα: όποιος εν νιώθεί τούντην ανωτερότητα περιπαίζει τον εαυτόν του: εν η πραγματικότητα ότι έχω πολλά πιο πολλές εμπειρίες του δρόμου που τους ξένους, τζιαι νιώθω τες, ασχέτως αν προσπαθώ συνειδητά να πείσω τον εαυτό μου ότι τάχα "τι ωραία ο δρόμος δεν ανήκει σε κανέναν, ανήκει σε όλους το ίδιο" (που τον τζιαιρόν που ήμουν μωρόν που ζιώ τζείντον δρόμο), τζιαι πιο πολλά πολιτικά δικαιώματα έχω, τζιαι πιο κοντά στα κέντρα αποφάσεων που αφορούν τούντον δρόμον είμαι. Άρα: είμαι, τζιαι νιώθω ότι είμαι ανώττερος, που τούντες απόψεις, τζιαι ως τέθκειος απολαμβάνω τζιαι τον "πλουραλισμό" του δρόμου. Απολαμβάνω τον πλουραλισμό του, τζιαι ικανοποιώ τζιαι την ανάγκη μου του να "ξεφεύγω" που την κυπριακή μονοδιάστατη κοινωνική πραγματικότητα. Εκ του ασφαλούς.

Σάββατο, 18 Ιουλίου 2009

Διασπορόμερα

Επήα στα εγκαίνια του πάρκου γλυπτικής του παπά του Διάσπορου.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχια.

Απλά αντιγράφω ό,τι έγραψα στο μπλογκ του Διάσπορου:

Ρε παιθκιά. Αν είσασταν τζιαμέ ήταν να ήσασταν πολλά περήφανοι. Εγώ εκάθουμουν καρτζιείν του τζιαι εθαύμασα τον τον Διάσπορον σαν έπαιζεν, τζιαι έκλαψα τζιόλας, τζιαι μετά ήμουν συγχυσμένος μιάν ώραν. Τζιαι ο πατέρας-Διάσπορος...το κάτι άλλο. Ήταν μια σπουδαία μέρα για τζείνον. Ήταν η μέρα της ζωής του, τζιαι είναι τιμή όσων ήταν τζιαμέ. Τζιαι για την αδερφή τζιαι τη μητέρα. Σήμερα εν ήταν μια μέρα: ήταν χρόνια μαζεμένα, πλούσια, απίστευτα, με πάρα πολλήν αγάπη, μόχθο, τζιαι όση πιο πολλή πραγματικότητα, συναμένη μες την πέτρα. Μετά που ούλλα, επήα τζιαι έκατσα πας τη βάση του Πετραίου, του τεράστιου αγάλματος, που ήταν τζιαι το πρώτον που εφτιάχτηκε, τζιαι ήπια θκυό μπύρες ΚΕΟ, τζιερασμένες που την οικογένεια του Διάσπορου. Ήταν που τες πιο σημαντικές μπύρες της ζωής μου.

Γαμ.

Νεαρός άνδρας, τριάκοντα ετών, διδακτορικός φοιτητής φιλοσοφίας και βοηθός καθηγητού, έξυπνος, με χιούμορ, με ωραία χέρια, ωραίο κώλο, με περιουσία, ζητά να γνωρίσει μιαν ωραία ελληνοκύπρια για γαμ. Να είναι και αυτή μεθυσμένη και καβλωμένη, να γλυφτούν και να γαμ. χωρίς πολλά-πολλά το ίδιο βράδυ, και να μην ξαναμιλήσουν ποττέ μα ποττττέ, (εχτός αν η γαμ. τελετή εν τόσο καλή που αξίζει τον κόπο να το ξανακάμουν)!

Εθνικισμός!

Ως πρόσφατα όποτε με αποκαλούσαν εθνικιστή ενευρίαζα τζιαι απαντούσα με σπουδή στο κάθε επιχείρημα. Ενευρίαζα διότι ήταν εντελώς αστοιχείωτο τζιαι φανταστιόπληκτο, τζιαι επειδή απλά διευκόλυνε τον συζητητή στο να απορρίψει συλλήβδην ούλλες μου τες θέσεις, χωρίς πραγματική ανάλυση. Ούτε μισή φορά δεν ανέφερα τη λέξη έθνος, σε κανένα κείμενο μου τζιαι σε καμιά συζήτηση μου. Η εύκολη λύση στο στόμα του καθενός: να αποκαλεί τον άλλον "εθνικιστή". Εκόλλησεν η βελόνα τους, όπως τους παπαγάλους που ένιμπορούν να σκεφτούν για τον εαυτόν τους τζιαι να κάμουν ανεξάρτητη κριτική αξιολόγηση τζιαι ανάλυση. Απλά ανασύρουν το πιο "έτοιμο" επίθετο: "εθνικιστής". Έγινεν η λέξη "εθνικιστής" όπως το χάμπουργκερ του φαστφουντάδικου: πιάννουν ούλλοι το ίδιο. Εκαταντήσαμε να μας αποκαλούν εθνικιστές ακόμα τζιαι άμα μιλήσουμε για ορθογραφία της ελληνικής. Που τα μούνναρα στα πούτταρα δηλαδή.

Στην πραγματικότητα στήννουν αχυρανθρώπους, αλλά δεν το καταλάβουν.

Ως πριν λλίο τζιαιρό λοιπόν ενευρίαζα. Μετά όμως που πολλές συζητήσεις εκατάλαβα πέραν πάσης αμφιβολίας ότι όποιος με αποκαλεί εθνικιστή εν έσιει κανένα επιχείρημα, ούτε ένδειξη. Ούτε καν κριτική σκέψη.

Τον τελευταίο τζιαιρό γελώ! Εν έχω άλλη αντίδραση! Εν αστείο!

Τα καττούθκια του αρφού μου





Το άσπρο καττίν εν ο Κώστας τζιαι το ξανθόν εν ο Βασίλης! Ο Κώστας εν πιο χαδιάρης...

Γραφειοσκεψία

Κάθουμαι στο γραφείο στην εταιρεία. Σε τζείνο ακριβώς το γραφείο που φαίνεται στη μεγάλη φωτογραφία του μπλογκ. Μόλις έφαα ένα σάντουιτς με μαγιονέζα. Πίννω το φραπεδάκι μου. Ήρτα επειδή ο τζύρης μου λείπει σήμερα τζιαι εζήτησε μου να έρτω (είμαι ο δεύτερος τη τάξει, αν και είμαι εν αποστρατία τωρά αφού αποσκίρτησα από την ενεργό εργασιακή δράση τζιαι ακολουθώ την ακαδημαϊκή καριέρα)! Εν έσιει πολλή δουλειά να κάμω τζιαι κάθουμαι δαμέ στο γραφείο τζιαι σκέφτουμαι διάφορες πελλάρες που έχω να κάμω. Έχω σίλια σκατά ήδη πας τη κκελλέ μου. Άρκεψα τζιαι σκέφτουμαι τη φιλοσοφία σαν την κρυφήν μου φιλενάδα πάλε, με την οποίαν έχω μυστικό δεσμό. Έτσι γίνεται πάντα στην Κύπρο, άμαν αρκέψουν οι πρακτικές έγνοιες τζιαι υποχρεώσεις για τα καλά. Γάμους, σάσματα αυτοκινήτων, ψουμνίσματα, τηλεφωνήματα, απαντήσεις, "ήνναμπου να κάμουμε", "πού είσαι" κλπ.

Το πρωίν ήταν να πάω για πρόγευμα με τον Χαράλαμπο. Ο Χαράλαμπος εν πελλός εν τω μεταξύ. Εχτός που τα άλλα ούλλα, ξυπνά τζιαι που το πρωίν τζιαι πιάννει τηλέφωνα τες πιο απίστευτες (για μένα) ώρες για να βρεθούμε! Εντάξει, ο ίδιος έσιει μωρά τζιαι γι'αυτό εν άλλο το ωράριον του! Αλλά πάλε. Σήμερα τηλεφώνημα που τες 8 ας πούμε. Ούτε ένωσα. Αννοίω τα μμάθκια μου τζιαι βρίσκω μήνυμά του: "Breakfast at Tiffany's?". Αρέσκει μου ο τρόπος που θωρεί τα πράματα ο Χαράλαμπος. Εν σαν να τζιαι είμαστε σε άλλη χώρα όποτε βρεθούμαστε! Εν λλιο σουρρεάλ η όλη φάση.

Πιάννω τον τηλ: ρε πρέπει να πάω δουλειάν! Αν δεν έσιει όμως πράματα να κάμω μπορεί να ξεφύγω τζιαι να έρτω να πάμε για καφέ τζιαι πρόγευμα.

Εντάξει λαλεί μου, αλλά πιάσμε σε δεκαπέντε λεπτά πε μου, ειδεμή μετά εν θα έσιει νόημα.

Ήρτα. Πράγματι εν είσιεν τίποτε σπουδαίο να κάμω. Λείπω τζιόλας εδώ και ένα χρόνο, άρα είμαι λλίον εχτός τόπου και χρόνου με τα προϊόντα, στοκ κλπ. Πιάννω τον πίσω λαλώ του: Μπορώ να φύω αλλά αντρέπουμαι! Ένιμπορώ να δουλέφκουν οι άλλοι τζιαι εγώ να παίζω τον ωραίο. Έμεινα.

Πιάννω τηλέφωνο τη Βάσω μετά. Ήταν με τα μωρά (τα πιο ωραία μωρά έβερ. Θέλω να κάμω τα ίδια. Γίνεται;) Εν πολλά ευχάριστη η φωνή της τζιαι ιδιαίτερα αναζωογονητικός ο τρόπος της.

Το τηλεφώνημα εδιακόπηκε λόγω άλλων τηλεφωνημάτων. Τρίγκι-τρίγκι τα τηλέφωνα της εταιρείας εν ιφκάλλουν φάουσα. Η συζήτηση μας έγινε διακεκομμένα, έκλεια, εξανάπιαννα, έκλεια, εξιανάπιαννα. Εν τέλει είπαμεν τα.

Εν τω μεταξύν ούτε τωρά φκάλλουν φάουσα, οπόταν η εξιστόριση διακόπτεται. Τουλάχιστον να απαντήσω κανένα τηλεφώνημα να μεν είμαι τέγεια άχρηστος φιλόσοφος! :P

Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2009

New Division

Πόψε: NEW DIVISION = MIA XAΡΑ!



Αύριο: Δ Ι Α Σ Π Ο Ρ Ι Κ Α!

Καληνύχτα!

πελλόν καττίν πανέμορφον!

Το άσπρον το καττίν εν πελλόν, πανέμορφον, τέλειον, απίστευτα χαριτωμένον, χαδιάρικον! Έσιει είκοσι λεπτά που κυκλοφορεί πάνω μου τζιαι γλύφει με συνέχεια! Είμαι τεράστιος για λλόου του, τζιαι εύγευστος πρέπει! Εν πολλά χαριτωμένον έτσι αγαθό που ένι, που ανακαλύπτει το κάθε πράμα. Εφκήκεν πας το κομπιούτερ που περιέργεια τζιαι εν με άφηννε να δαχτυλογραφήσω! σλκνωσποιθνποερινωξκκξξξξξξξξξξξξξξ΄σασδδιοσφνωκνωφσδ~~~

Μες τες πυράες

Έσιει που τα εψές η πυρά εσοβάρεψε τζιαι έδειξε μας τα δόντια της...Δρώννω τζιαι ξιδρώννω συνέχεια, κολλιτσιάζει η φανέλλα, λούννουμαι επανειλημμένως κλπ

Εψές, Νιού Ντιβίζιον για μια πρώτη δόση. Ήταν καλά, ήβρα φίλους καλούς, εκάμαμεν το χάζι μας έτσι impromptu. Ήταν καλή τζιαι η μουσική τζιαι άρεσε μου πολλά.

Σημερα επήα Αγρό τζιαι εβρέθηκα με μέλη οικεγενείας.

Τες επόμενες τρεις μέρες έσιει εκθέσεις να πάω να δω. Έννα πάω στην "Αποθήκη" των Ταλιώτηδων να δω την ενδιαφέρουσα δουλειά. Αύριο κάπου αλλού. Τη Δευτέρα εγκαίνια έκθεσης ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ, για την οποία βοήθησα και εγώ λλίο.

Πότε έννα θκιεβάσω; Άρκεψα τζιαι σκέφτουμαι το. Πρέπει να αρκέψω θκιέβασμα, να συγκεντρωθώ. Έννα αποτραβηχτώ με τρόπον. Ίσως για κάποιες ώρες της μέρας. Τώρα να δούμε πώς θα το κάμω...

Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2009

Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται

Τα τηλέφωνα εν παραιτούν να παίζουν στην Κύπρο. Εν το πρώτο σπαστικό πράμα που αντιμετωπίζω με το που προσγειώννουμαι. Τρίγκι-τρίγκι, το καημένο το μόμπαιλ μου διερωτάται: τόσον τζιαιρό εν ζήτημαν αν έπαιζα πέντε φορές την ημέρα. Τωρά παίζω τριάντα φορές την ημέρα. Τι γίνεται σιόρ, ένιμπορω τόση πίεση!

Αν δεν ημπορείς εσύ μιά, καημένο μου μόμπαιλ, εγώ ένι μπορώ εκατόν!!! Εν έσιει πιο σπαστικό πράμα. Φακκούν μου τα τηλέφωνα. Διαταράσσουν συθέμελα ούλλον τον εγκέφαλο μου. Εν μια που τες εκκεντρικότητες μου ίσως.


Τρίγκι-τρίγκι το τηλέφωνον έπαιξεν εφτά φορές το πρωί. Τες τέσσερεις φορές ήταν η μάνα μου -εννοείται. Η βασίλισσα των τηλεφωνημάτων εν η μάνα μου. Αν είσιεν Νόμπελ Τηλεφωνίας, ήταν να το πιάσει τουλάχιστον θκυό φορές. Το μοναδικό χρήσιμο τηλεφώνημα ήταν το τελευταίο:

-"Πεινάς, να φέρω φαΐν; Ήντα φαΐ να φέρω;"

-"Φέρε κοτόπουλλο, κκιοφτέδες τζιαι πατάτες!".

-"Εντάξει, αλλά στρώσε το τραπέζι διότι βιάζουμαι, έννα φάω τζιαι να φύω έχω δουλειά".

Στρώννω. Έρκεται, τρώμεν, συζητούμε λλίο για τη μάνα της, της οποίας τα σκέρτζα και οι ιδιοτροπίες επιφέρουν προβλήματα τζιαι αχρείαστες επιβαρύνσεις στην οικογένεια. Το τελευταίον εν το εξής: Έκοψεν κάτι χάπια της τζιαι κάτι ΠΟΛΛΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ χάπια του παππού μου, επειδή ΗΤΑΝ ΠΟΛΛΑ ΑΚΡΙΒΑ ιμίσιη μου. Αποτέλεσμα: να καταλήξει η γιαγιά στο νοσοκομείο, τζιαι ο παππούς μου να πάει πισινήν με το πρόβλημαν του.

-"Τι να κάμω; Ένιξερω. Πώς να την αντιμετωπίσω τη μάνα μου, ένιξερω", είπε μου η μάνα μου. "Πε μου εσύ που είσαι ψυχολόγος, πώς να τη χειριστώ;"

-"Είπα σου σίλιες φορές εν είμαι ψυχολόγος, είμαι φιλόσοφος" απάντησα νευριασμένα (η μαλακία εν ότι γεννικά φακκούν μου οι ετικέττες. Αλλά ένας που τους λόγους που δηλώννω "φιλόσοφος" εν επειδή πρέπει σσιου τζιαι καλά να έσιεις μια ταπέλλα. Εκολλήσαν μου την ταπέλλα "ψυχολόγος" πολλές φορές, όπως τζιαι την ταπέλλα "φιλόλογος". Ε τα γέριμα, αν πρέπει να έχω μιαν ταπέλλα, μέσα σε τούτες ούλλες η πιο σωστή, μάλλον η λιγότερο λανθασμένη, εν "φιλόσοφος", όσον περίεργο τζιαι αν ακούεται).

-"Για εσύ λαλείς ότι είσαι ψυχολόγος, τζιαι θυμίζεις μας κάθε λλίο τες σπουδές σου της ψυχολογίας! Άμαν σε βολεύκει, άμαν εν για να μας υποδείξεις κάτι, λαλείς μας είσαι ψυχολόγος"

-"Πότε είπα εγώ έτσι πράμαν άμανα! Τέλοσπάντων. Άμαν θέλεις την άποψη μου ρε άμμα, έννεν ανάγκη να αναφερτείς σε ιδιότητες, απλά ρώτα με την άποψή μου τζιαι κανεί". (Η αλήθκεια εν ότι ουδέποτε είπα είμαι ψυχολόγος. Πολλές φορές όμως αναφέρουμαι σε θεωρίες της ψυχολογίας ή σε ευρήματα έρευνας ψυχολογίας, για να υποστηρίξω έναν επιχείρημα. Επροβληματίστηκα αυτοστιγμής. Εν κανεί που μας ταπελλώννουν οι άλλοι, ως τζιαι η μάνα μας! Γιατί η μάνα μου είσιεν τούντην αντίληψη; Εσκέφτηκα ότι εν μηχανισμός ανθρώπινος: ακόμα τζιαι αν κάποιος δεν βάλει μιαν ταπέλλα μόνος του στον εαυτό του, βάλλει του την ο άλλος που επηρεάζεται άμεσα, είτε αρνητικά είτε θετικά. Είμαστε όντα που έχουμεν ανάγκη τες ταπέλλες φαίνεται. Οι ταπέλλες εν χρήσιμες είτε για να επιβεβαιώσουμε κάποιον είτε για να τον απορρίψουμε. Η κατάφαση τζιαι η απόρριψη βασίζουνται στον χαρακτηριστικό προσδιορισμό. Εν γίνεται άλλωσπως. Να, μόλις προχτές υπέδειξα κάτι γλωσσικό, έκαμα γενική παρατήρηση για τα πολλά ορθογραφικά στα κυπριακά μπλογκς, τζιαι αποκαλέσαν με ειρωνικά τζιαι μειωτικά ως "επιμελητή γλώσσας", για να με απορρίψουν. Τζιαι εγώ δηλαδή αποκάλεσα κάποιαν ως "αχάριστη ανοργασμικιά", για να την απορρίψω. Ούλλοι κάμνουμεν το συνέχεια: εγκλωβίζουμεν τον άλλον είτε σε ωραίες είτε σε αηδιαστικές εξυπηρετικές απεικονίσεις. Και ειδικά με τα άτομα που δεν γνωρίζουμε καλά, ή όταν δεν έχουμεν υπομονήν εύκολα παλινδρομούμε από το ωραίο στο κακάσχημο: "Art and Fart are one f apart", όπως λέει και η ρήση).

Εσυζητήσαμε με τη μάνα μου. Είπα ήνναμπου νομίζω...

Ο παππούς μου εν στο χωρκό τζιαι καρτερά πώς τζιαι πώς να τον πιάσω τηλέφωνο. Εν πολλά περίεργη η σχέση μου με τον παππού μου, στα μάθκια των άλλων. Εν πολλά ευαίσθητος στην παρουσία μου -πιο ευαίσθητος που την παρουσία άλλων. Η παρουσία εμένα τζιαι του αρφού μου κατ'ακρίβειαν. Είμαστεν οι μεγάλοι του άγγονες, τζιαι εν έσιει γιούες- μόνο κόρες). Τζιαι ώσπου μεγαλώννει παραπάνω εξαρτάται που μας.

Λαλεί σε ούλλους ότι ήρτα τζιαι ότι περιμένει να του τηλεφωνήσω "να μιλήσουμε". Οι άλλοι της οικογένειας, η μάνα μου τζιαι οι θκειάες μου, ώρες-ώρες νομίζω εν καταλάβουν τίποτε. Αντιμετωπίζουν με αμηχανία τούντη σχέση μας που αναπτύχθηκε ραγδαία τα τελευταία χρόνια, μετά που έπαθεν εγκεφαλικό ο παππούς μου. Γελούν, επειδή "έννα μιλήσουμε", τζιαι επειδή ο παππούς μου χειρίζεται το περίπου αποκρυφιστικά. Εν τους λαλεί για ήντα πράμαν έννα μιλήσουμε. Τζιαι ο παππούς μου, πριν το εγκεφαλικό εν εμιλούσε πολλά. Τωρά μιλά συνέχεια με ούλλους, για ό,τι μικρό πράμα φανταστείτε- πράματα που οι άλλοι βρίσκουν βαρετά ή ακατάλληλα. Αλλά πάλε τζιείνα που έννα μου πει εμένα διαχωρίζει τα. Οι άλλοι βρίσκουν το περίεργο. Εγώ γιατί εν το βρίσκω περίεργο, ξέρετε; Επειδή εμένα πάντα εμίλαν μου. Για τα ίδια πράματα που μιλούμε τζια τωρά. Εμιλούσαμε μόνοι μας, τζιαι οι άλλοι εν είχαν ιδέα. Απλά τωρά εφάνηκε πιο καθαρά η κατάσταση. Τα ίδια πράματα ελαλούσαμε τζιαι πριν. Απλά πριν εν τους το ανακοίνωνε ότι "έννα μιλήσουμε". Εμιλούσαμε χωρίς να πολλο-φαίνεται. Επειδή άλλαξεν η σχέση των άλλων με τον παππού μου, με τρόπο που οι ίδιοι βρίσκονυ πρίεργο, νομίζουν ότι τζιαι η σχέση μου εμένα με τον παππού μου εν συστηματικά συνδεδεμένη με τούντη περιέργεια. Κάμνουν λάθος όμως. Προβάλλουν πράματα της δικής τους σχέσης με τον παππού μου, πάνω στη δική μου σχέση με τζείνον. Η μόνη αλλαγή στη σχέση μου με τον παππού μου εν ότι απλά τωρά μπορεί να έγινε λλιο πιο αναγκαίο για τον παππού μου. Αλλά τόσον περίεργον ένι; Αφού τζείνα που λαλούμεν μεταξύ μας εν τα λαλί με άλλους. Όι μόνον επειδή εν τους τα λαλεί ο παππούς μου, αλλά τζιόλας επειδή εν τα ακούουν/καταλάβουν οι άλλοι. Γι' αυτόν, έννα πάω αύριο στο χωρκό στον παππού μου...


Ετρώαμεν λοιπόν που λαλείτε. Σαν ετρώαμεν ήρτεν ο Πιέρος (ο καλύττερος παρέας του αρφού μου τζιαι συγκάτοικος του αρφού τζιαι της μάνας μου). Μόλις εμπήκεν αρώτησε με αν ετάισα τα καττούθκια. Είπα ναι. (Εν του είπα όμως ότι ετάισα τα τέσσερις φορές. Αφού τα γέριμα, έβαλα τους φαίν, εφάαν το σε τρία λεπτά, τζιαι ήρτασιν βουρητά πάνω μου, με το χαρακτηριστικό αδέξιο βουρητό που έχουν τα μωρά (εν μωρά ακόμα) τζιαι αρκέψαν κλάμαν, εκλωθογυρίζονταν, ετρώαν την χαμέ, εθωρούσαν ίσια πάνω μες τα μμάθκια μου με τα μματούθκια τους, τζιαι εζητούσαν κάτι! Εθωρούσα το ροζούι στοματούι τους κάθε φορά που άννοιε να νιαουρίσει μωρουδίστικα. Εσιέξιξι λαλώ, έννα τα ξαναταΐσω. Τούτον έγινεν τρεις φορές! Ώσπου τζιαι εχορτάσαν)!

Σαν άρπασσα αλλόνα κκιοφτέν, ήρτεν ο Πιέρος πουπάνω μου τζιαι λαλεί μου: "Ήνναμπον τούτοι οι κκιοφτέδες, έτσι σκέδιον. Εν όπως τους κότσσιρους"

-"Φάουσαν να φκάλεις!" είπα του τζιαι έκαμα τη φάτσαν της αηδίας.
Γαμώτο κέρατο μου, είσιε δίκαιον. Ήταν τέγεια όπως τους κότσσιρους. Καφέ σκούρον, μεγάλοι τζιαι ανώμαλα σχηματισμένοι. Γιαξ! Εν έφα άλλον!

Αντιδιαλεκτικη ελευθερία: Ελευθερία ή Θάνατος

Υπάρχουν διάφορες συλλήψεις της ελευθερίας. Στον γερμανικό ιδεαλισμό η ελευθερία καταλήγει στη διαλεκτική του Χέγκελ, όπου ελεύθερος άνθρωπος είναι (χονδρικά μιλώντας), τζείνος που συμβιβάζεται τζιαι θωρεί την αναπόφευκτη αλληλοεξάρτηση των αντιθέτων, τζιαι στοχεύει στη σύνθεση.

(Υπάρχουν όμως τζιαι μεταμοντέρνες κριτικές τούντης διαλεκτικής σύλληψης της ελευθερίας. Έχω την ετύπωση ότι οι βάση της εναλλακτικής, μεταμοντέρνας, σύλληψης προέρχετα που την υπαρξιστική σύλληψη, η οποία αρκέφκει που τον Κίργκεκοορ).

Σύμφωνα με τον Ντεριντά, η Εγελιανή διαλεχτική στηρίζεται στον φόβο του θανάτου. Η στιγμή της σύνθεσης συνδέεται με την νοτροπία του έξυπνου ανθρώπου που τη στιγμή της σύγκρουσης φοάται το θάνατο τζιαι θέλει να τον αποφύγει, γι'αυτόν υποκύπτει, συμβιβάζεται, τζιαι γίνεται σκλάβος του άλλου (στη Φαινομενολογία του Πνεύματος). (Τζιαι μετά προχωρεί η διαλεχτική πρόοδος).

Μια εναλλακτική σύλληψη της ελευθερίας περιγράφεται γλαφυρά στο έργο του Καζαντζάκη, ειδικά στον Καπετάν Μιχάλη (αν τζιαι το έργο δεν είναι εξ'ολοκλήρου εναντίον της διαλεκτικής: σε πολλά σημεία ο Καζαντζάκης τοποθετεί τους ήρωες διαλεχτικά).

Ιδού λοιπόν η κορυφαία αντιδιαλεχτική στιγμή, την οποία θκιέβασα σήμερα ξανά τυχαία:

Ο καπετάν Μιχάλης στέκουνταν με τ'άρματα πίσω από την πόρτα• είχε ανεβάσει τη φαμίλια στόν οντά κι είχε κρατήσει κοντά του μονάχα τό Θρασάκι.
-Έλα μαζί μου, του'πε, κι άκου καλά αυτό που θα σου πω:
Αν σπάσουν την πόρτα μας και μπουν οι Τούρκοι, θα σας σφάξω όλους σας, να μην πέσετε στα χέρια τους, και πρώτα εσένα, Θρασάκι. Κατάλαβες;
-Κατάλαβα, πατέρα.
-Σύμφωνοι;
-Σύμφωνοι.
-Μήν τους πεις τιποτα• γυναίκες είναι, μπορεί να τρομάξουν.
-Δεν τους λέω τιποτα.





Υ.Γ.(Εννοείται ότι εδώ υπάρχει τζιαι σεξισμός, αλλά άλλο θέμα τούτο).

Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2009

Αφίχθη-μαν

ΕΦΤΑΣΑΑΑΑ! ΑΝΝΟΙΞΕΤΕ ΤΕΣ ΖΙΒΑΝΕΕΕΕΕΣ!


Κατ'αρχάς πρέπει να πω ότι πρώτη φορά το αεροπλάνο επέτασε πάνω που ούλλην την Κύπρο, πάνω που την Μόρφου, δίπλα που τον Πενταδάκτυλο, διέσχισε ούλλην την Κύπρο. Ενθουσιάστηκα. Είδα συλλήβδην ούλλον το νησί, ικανοποιήθηκεν το μάτι μου.

Μόλις ήρτα Λευκωσία έφα μιαν μερίδαν κοντοσούβλι (που τζιαμέ καρτζίν του παντοπουλείου τ'Αγιά'ντωνιού), με μισόν ποτσί τασιή, εκαρδάμωσα ώωωωωχ! Ελαρτομουστάτζιασα!

Ήπια τζιαι μιαν ΚΕΟ τσακρίν πας τη βεράντα του διαμερίσματος τ'αρφού μου.

Έδωκα της μάνας μου τα δώρα της: έναν ωραιότατο, χειροποίητο ινδικό δαχτυλίδι, ακριβόν (για την πούγκα μου δηλαδή). Τζιαι κάτι γυαλιά. Ικανοποιήθηκεν που την παρουσία του πρωτότοκου υιού της, εχαμογέλασεν το μουτρούιν της τζιαι επήεν να ππέσει (αύριον πάλε εσκέφτηκε).

Τωρά κάθουμαι δαμέ στη βεράντα τζιαι τρίφκουντε πάνω μου τα καττούθκια. Κυπριακά καττούθκια, παιγνιδιάρικα, με το πολλύν γινάτι (επελλάνα με ώσπου να φάω, εφκαίνναν συνέχεια πας το τραπέζι, που σίλιες πάντες, για να φαν το κοντοσούβλι. Τέλεια)!


Είμαι πολλά κουρασμένος. Έννα τζοιμηθώ σε πολλά λλία λεπτά στο κκάμπετ, μες το σαλόνι. Είμαι φιλοξενούμενος!

Αύριον η πρώτη έξοδος.

(Αν τζιαι έχω τζιαι δουλειά).

(Τα καττούθκια βουρούν πάνω κάτω όπως τα πελλά παλιώνουν μεταξύ τους, εν έχουν λάθος)

Τρίτη, 14 Ιουλίου 2009

A poem

A poem for my "Pulga". With love.




Doubly intoxicated.

one's perception can gravely err

against someone you love- yes, even against her.




Beer and sambuca is not the name

of the "double" that momentarily affected my brain




Oh no. It's an other stronger "double".

namely: a lovely couple!

(I hate to see them in trouble)!




Fulfilling my heart

each of them a work of art!




And inside of me another "double"

Care and Love: a crazy couple!




These things can cause a reaction that is awry

and I am really really really sorry

θέλω να χαλαρώσω

Εψές ετζοιμήθηκα μαζί με γυναίκα (με την Α.), μετά που κάποια χρόνια. (Εν εννοώ το σεξ, εννοώ το να τζοιμηθώ μαζίν της αγκαλιά).

Ήταν καλά σχετικά. Εν κάτι που χρειάζεται ένας άντρας μέσα-μέσα νομίζω. Ενισχύθηκεν τζιαι η ερωτική μου ταυτότητα που τα χάδια τζιαι που τον τρόπο που ππέφτει μια γυναίκα πάνω στο στήθος ενός άντρα, ή κουλλουρκασμένοι, ο άντρας να αγκαλιάζει τη γυναίκα που πίσω επειδή έσιει πιο μεγάλα σιέρκα τζιαι πλάτες κλπ.

Θέλω να χαλαρώσω τον τελευταίο τζιαιρό. Βασικά είμαι ήδη χαλαρός τζιαι φαίνεται ερωτικά. Ούτως ή άλλως είμαι χαδιάρης τζιαι ήρεμος στον ιδιωτικό ερωτικό χρόνο τζιαι ήβρα ευκαιρία να τα ξαναφκάλω στην επιφάνεια. Εψές εχαϊδεφκα την Α. για κάμποσην ώρα τζιαι είπε μου ότι πρώτη φορά την εχαϊδέψαν για τόσην πολλύν ώραν. Έκαμε μου εντύπωση το πόση εντύπωση της έκαμε. Νομίζω ότι έσιει πολλούς άσχετους μες τον κόσμο που ένιξερουν να χαϊδέψουν. Αλλά νομίζω ότι ούτε η Α. ξέρει για να πω την αλήθκεια.

Όι εν είμαι ερωτευμένος μαζίν της, αλλά ίντα σχέσην έσιει. Εν ανάγκη να είσαι ερωτευμένος για να είσαι χαλαρός τζιαι χαδιάρης; (Εντάξει, σίουρα έσιει κάποια διαφορά ο τρόπος που μεταχειρίζεσαι κάποιαν που είσαι ερωτευμένος. Αλλά εν πρέπει να έσιει τόση πολλή. Εννοώ, το να μεν είσαι ερωτευμένος με κάποιαν εν σημαίνει τζιόλας ότι έννα τη γαμήσεις τζιαι να ππέσεις να τζοιμηθείς σαν το γάδαρο).

Αλλά τούτη η Α. έννεν χαλαρή ρε γαμώτο. Εν χαλαρώννει. Εν νευρική ούλλη την ώρα τζιαι αρνητική. Αρέσκω της, αλλά πάλε εν αρνητική. Ξέρει το, καταλάβει το, τζιαι λαλεί μου το. Λαλεί μου ότι εν επειδή ετύχαν της 2 μαλάκες την τελευταία φορά, τζιαι εκλείστηκε. Ένιξερω. Σέβουμαι τούτο που μου λαλεί. Έσιει πολλούς μαλάκες, ξέρω το. Γι`αυτό κάμνω υπομονή παραπάνω από όσην θα έκαμνα υπό άλλες περιστάσεις. Αλλά διερωτούμαι τζιόλας. Διότι η Α. εν αρνητική συνέχεια τζιαι με ούλλα, τζιαι εν μπορώ τόσον αρνητισμό. Ακριβώς το αντίθετο: τωρά θέλω χαλάρωση τζιαι θετικότητα.

Αν συνεχίσει έτσι η κατάσταση έννα πρέπει να διακόψω σύντομα.

Κάμνει παράπονα ότι οι 2 τελευταίοι της ήταν ψυχροί. Ναι, αλλά τωρά εν τούτη σχετικά ψυχρή μαζί μου, σκέφτουμαι εγώ. Τζιαι μένα ετύχαν μου ψυχρές, αλλά εν το εχρησιμοποιήσα ποττέ σαν δικαιολογία για τη δική μου συμπεριφορά. Εν το καταλάβει ότι απλά ανακυκλώνει τον αρνητισμό; Άμπα τζιαι εν τούτη που τον προκαλεί επειδή εν χαλαρώνει; Ξερωγώ. Λαλεί μου άλλον ο άντρας άλλον η γυναίκα. Άλλον να σου βάλλουν κάτι μέσα σου, τζιαι άλλον να το βάλλεις εσύ. Εν πιο εύκολο να βάλλεις. Έσιει δίκαιον. Αλλά τζιαι πάλε σκέφτουμαι άμπα τζιαι φταίει τζιαι τούτη, επειδή εν γενικά αρνητικός άνθρωπος.

Ούτως ή άλλως αύριο πρωί πάω Κύπρο. Ώσπου να στραφώ, άξιος πόννα ζιεί.

Εν τω μεταξύ νιώθει πολλύ πίεση τούτη γενικά δίπλα μου, τζιαι προκαλεί μου τζιαι μένα. Ανησυχεί συνέχεια για το τι νομίζω. Νομίζει ότι είμαι πολλά έξυπνος. Λαλεί το συνέχεια. Με κάθε ευκαιρία λαλεί μου το, τζιαι συνήθως με αρνητικό τρόπο: "καλάν εσύ θκιεβάζεις φιλοσοφία στα γερμανικά τζιαι το "τάδε" πράμαν εν το καταλάβεις"; "καλάν εσύ που είσαι τόσον έξυπνος τζιαι έκαμες τούντη μαλακία;" και τα λοιπά και τα λοιπά. Φακκά μου πολλά τούντο πράμα. Συνέχεια κοσμητικά επίθετα. Να σας πω κάτι; Έννεν καλά να λαλείς συνέχεια του άλλου ότι εν έξυπνος. Μόνο ζημιά προκαλεί. Τζιαι διά συνέχεια αφορμές για ένταση τζιαι προστριβές, τζιαι περίεργες ισορροπίες. Εν το αντέχει ο οργανισμός μου τούντο πράμα. Θέλω να χαλαρώσω, τζιαι έννα λάβω τα μέτρα μου να χαλαρώσω.

Εν έχω διάθεση για αρνητισμό τζιαι κομπλεξισμούς τζιαι ανησυχίες ήνναμπον νομίζει ο ένας τζιαι ο άλλος. Αρκετά ασχολήθηκα με τούντο επίπεδο, έχουμεν τζιαι άλλα πράματα να κάμουμεν. Θέλω να εξαφανίσω τα πολύπλοκα διαπροσωπικά. Θέλω ωραίους ανθρώπους γύρω μου τζιαι χαλαρούς, για να φκάλλω τζιαι εγώ τον καλλύττερο μου εαυτό.

Ήταν καλή ευκαιρία η εψεσινή νύχτα να θυμηθώ ότι άμαν είμαι ήρεμος είμαι πολλά καλοσυνάτος τζιαι ευχάριστος τζιαι χαδιάρης. (Κυριολεχτικά τζιαι μεταφορικά). Είχα το ξιάσει. Τζιαι έννα επενδύσω σε τούντην παραμελημένη πτυχή του εαυτού μου. Τζιαι θα την αναζητήσω τζιαι που τους άλλους.




(αφιερωμένο στον τριαντάχρονό μου εαυτό, από τον δεκαοχτάχρονο μου εαυτό, με υπενθύμιση την πρώτη-πρώτη μου ρομαντική σχέση)

Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2009

Τσιιιιμπ!

Έννα υπενοικιάσω το δωμάτιο μου όσο θα λείπω τζιαι έννα τσιμπήσω κάτι λεφτουδάκια. Έννα πάω Ιταλία με τούντα λεφτουδάκια, με μιαν πολλά καλή παρέα, για τρεις-τέσσερις μέρες. Έννα έρτω Κύπρο, τζιαι μετά Ιταλία τζιαι πίσω Κύπρο. Εννάν καλή φάση.

Αρέσκουν μου τούντα ουρανοκατέβατα λεφτουδάκια μες το μέσο του καλοτζιαιρκού, ακριβώς την ώραν που τα χρειάζουμαι! Εχτιμούνται τα μάλα!


Τσίιιιμπ!!

ΓΙΑ ΤΑ ΟΡΘΟΓΡΑΦΙΚΑ

(Θα γράψω σε νέα ελληνικά, για να περάσω το μήνυμά μου συνεπέστερα, αν και σε αυτό το μπλογκ γράφω στην κυπριακή).

Στα κυπριακά μπλογκς υπάρχει πρόβλημα με τα ΟΡΘΟΓΡΑΦΙΚΑ ΛΑΘΗ.

Φίλοι μου, σας παρακαλώ, να είστε πιο προσεκτικοί με τα ορθογραφικά. ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΟΣ.
Όχι, δεν είναι απλά ένα ανούσιο κόλλημα που έχω εγώ.

Βλέπω πολύ ταλαντούχους συγγραφείς οι οποίοι έχουν πάρα πολλά να προσφέρουν σε ιδέες, οι οποίοι όμως κάνουν πολλά ορθογραφικά. Αυτό είναι πρόβλημα που τους περιορίζει και είναι κ ρ ί μ α. Δεν είναι μόνο κρίμα για την ελληνική γλώσσα. Αλλά είναι κρίμα και για τους ιδίους. Βάζουν όρια από μόνοι τους στους εαυτούς τους. Είναι σαν να βάζουν αυτογκόλ.

Θα αναφέρω μόνο δύο πράγματα, ενδεικτικά, που προκύπτουν λόγω ορθογραφικών.

α) Χάνεται η ετυμολογική συσχέτιση μεταξύ λέξεων. Η ορθογραφία βοηθά την καλύτερη αντίληψη του νοήματος διότι η ορθή γραφή εμπεριέχει και αποκαλύπτει την πραγματική ρίζα μιας λέξης και το νόημά της! Ένα κείμενο που έχει σωστή ορθογραφία, πιο εύκολα μεταδίδει το νόημα των λέξεων.

β) Όταν υπάρχουν πολλά ορθογραφικά σε ένα κείμενο, χάνεται η ευκαιρία του επιτηδευμένου ορθογραφικού! Γνωρίζω πολύ καλά ότι οριμένοι συγγραφείς θέλουν και μπορούν να παίξουν με τες λέξεις, να πλάσουν δικές τους λέξεις. Να παίξουν με τες λέξεις με τρόπο δημιουργικό, να σπάσουν την ορθογραφία εξ επίτηδες με σκοπό ένα άλλο συγκεκριμένο νόημα. Όταν όμως ο συγγραφέας κάνει συχνά λάθη, τότε ο αναγνώστης δεν μπορεί να αναγνωρίσει πόσο έλεγχο έχει ο συγγραφέας στη γλώσσα. Όταν ο συγγραφέας συνηθίζει να κάνει ορθογραφικά, τότε και ο αναγνώστης συνηθίζει να τα αξιολογεί ως απλά λάθη και όχι ως δημιουργικότητα ή παιγνίδισμα εκ μέρους του συγγραφέα. (Άσε που γεννά στον αναγνώστη και άλλα ερωτηματικά, ως προς το πόσο γλωσσικό έλεγχο έχει ο συγγραφέας γενικότερα).


Το ξέρω ότι θίγονται οι περισσότεροι όταν τους υποδεικνύονται ορθογραφικά, αλλά πώς να το κάνουμε δηλαδή;

ΕΙΣΑΤΕ ΙΚΑΝΟΤΑΤΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ. ΕΊΝΑΙ ΚΡΙΜΑ ΝΑ ΒΑΖΕΤΕ ΑΥΤΟΓΚΟΛ.

ΚΑΙ: ΜΟΝΟΝ ΟΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΡΘΟΓΡΑΦΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΚΥΨΕΙ ΠΑΙΓΝΙΔΙ ΜΕ ΤΕΣ ΛΕΞΕΙΣ, Η ΟΡΘΟΓΡΑΦΙΑ ΕΊΝΑΙ Η ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΛΕΞΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΤΥΠΙΑΣ.

SHLANG!

Γιατί το "πρώτο ζευγάρι" της Αμερικής πρέπει να έχει πάντα ένα προεδρικό σσιήλλο μίσιη μου, ο οποίος εν μέλος των συμβολισμών; Τι αμερικανιές θέε μου. Τι μαλακίες Χριστέ μου.

Πόννα κυριεύσουμεν οι Κυπραίοι τον κόσμον, όπως έγραφα προχτές, ο πρόεδρος και η "πρώτη κυρία" της Αμερικής εν θα έχουν σσιήλλο. Έννα τους υποχρεώσω να έχουν ένα βουρβουλλόσιηρο. Τζιαι θα ποζαρίσκει το προεδρικό ζευγάρι τζιαι τα κοπελλούθκια τους με το βουρβουλλόσιηρον τους, τζιαι θα έρκουνται τα ειδησεογραφικά πρακτορεία για να τους φκάλουν το καθιερωμένο ετήσιο βίτεο κλιπ να διανέμουν σε ούλλον τον κόσμον. Ξιάστε τάχατες τα έξυπνα κόλπα που κάμνει ο πρόεδρος με το "πανέξυπνο πρώτο σκυλλάκι". Καμία σχέση. Στο μέλλον θα τζιυλιούνται οικογενειακώς μες τα βορβόπυλα με το βουρβουλλόσιηρον τους.


Τζιαι κάτι άλλον, που εξίασα να γράψω προχτές. Πόννα εδραιωθεί η Κυπριακή Αυτοκρατορία, θα εισαχθούν στην Κύπρο διάσημοι ηθοποιοί οι οποίοι θα επιτρέπεται να κάμνουν σεξ μόνο με Κυπραίες. Αυτή θα είναι η συνεισφορά του κράτους στην Κύπρια Γυναίκα. Μπρατ Πιττ, Τζόνυ Ντεπ, Τζιόρτζ Κλούνυ, Λεονάρτο ντι Κάπριο και τα λοιπά.

Τούτο σημαίνει θκυό πράματα. Πρώτα-πρώτα θα μπορούν να εκπληρώσουν οι Κυπραίες τες φαντασιώσεις τους. Τζιαι πρώτη η μάνα μου, η οποία θα έσιει προτεραιότητα να πάει με όποιον θέλει να ικανοποιηθεί η ψυσιή της. Τζιαι οι θκιάες μου άτε (σίουρα η μια μου η θκειά έννα το θκιεβάσει τζιαι έννα μου στείλει μήνυμα στο φέισμπουκ να μου πει "ρε μα είσαι πελλός, τι εν τούτα τα πράματα που γράφεις!"). Νομίζω η μάνα μου έννα προτιμήσει τον Τζόνυ Ντεπ. Εγώ πάντως τζείνον έννα επροτιμούσα αν ήμουν γυναίκα. Ή τον Κλούνυ. Ξερωγώ. Εσυγχύστικα. Εν ούλλοι καλοί. Αλλά ήνναμπου ανησυχώ σιορ. Αφού έννα μπορεί όποια Κυπραία θέλει να πάει με όποιον θέλει τζιαι επανειλημμένως μάλιστα.

Το δεύτερο πράμα είναι ότι η παρουσία τούντων ηθοποιών στην Κύπρο θα βοηθήσει στο να σάσουν οι γάμοι των Κυπραίων. Έννα ρωτά η Κυπραία τον άντρα της:

Γυν. - Που ήσουν αγάπη μου εψές;

Αντ. - Εεε ήμουν έσσω του Γιαννή.

Γυν. - Μα εμίλησα με την Αντρούλλα τη γυναίκα του τζιαι εν ήσουν τζιαμέ.

Αντ. - Εεεε εντάξει επήαμεν ένα γυρόν.

Γυν. - Τα ρούχα σου μυρίζουν γυναικείο άρωμα. Επήες με ρωσσίδα πάλε, ξέρω το.

Αντ. - Όι όι μα ήνναμπον τούντα πράματα που λαλείς!!!

Γυν. - ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΕΝ ΜΕ ΠΕΡΑΖΕΙ! ΑΠΛΑ ΡΩΤΩ ΠΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΓΙΑ ΣΕΝΑ. ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΕΠΕΡΑΣΕΣ ΚΑΛΑ. ΕΓΩ ΠΑΝΤΩΣ ΕΠΕΡΑΣΑ ΤΕΛΕΙΑ ΕΨΕΣ ΠΟΥ ΕΛΕΙΠΕΣ.

Αντ. - Πού ήσουν εσύ αγάπη μου;

Γυν. - ΕΠΕΡΑΣΑ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΤΖΟΡΤΖ ΚΛΟΥΝΥ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ! ΗΤΑΝ ΤΕΛΕΙΑ!

Αντ. - ΓΛΟΥΠ!


(SHLAAANG! ΕΦΑΣΤΗΝ ΡΕ ΗΛΙΘΙΕ!)

Κυριακή, 12 Ιουλίου 2009

εφάμεν την

Επήα να παραγγείλω στα γλήορα τη μετάφραση που εφκήκε πριν δεκαπέντε μέρες του σεμιναρίου του Χάιντεγγερ στον Αριστοτέλη. Εν πάνω σε τούντο θέμα που γράφω τωρά έκθεση. Που σημαίνει ότι πρέπει κατεπειγόντως να δω και τη νέα έκδοση για να διασταυρώσω τες αναλύσεις μου και να τες επαληθεύσω. Άλλά το βιβλίο εν ήρτεν ακόμα Αγγλία. Τζιαι θέλουν 2 μήνες να μου το φέρουν. Εσιέξιξι. Ένιξερω τι να κάμω. Πρέπει να το αναφέρω μες τό κείμενο μου τωρά. In anticipation to the forthcoming new translation, και τα λοιπά και τα λοιπά, έννα τους πω...

Πώς σου φαίνεσται, να ππέφτει και η φιλοσοφία θέμα "τρέχουσας επικαιρότητας"!

Εύρηκα!

Ως πριν μιαν εφτομάδα ήθελα να παντρευτώ τη Μπεκς. Η Μπεκς εν μια ξανθή γερμανίδα, με 4% αλκοόλ, ούτε πολλά βαρετή ούτε πολλά ελαφριά, πάει εύκολα κάτω και είναι ριφρέσιηγκ. Εν τζιαι όμορφη η γέριμη (ασημένιο ττενεκκεδούιν, με μοντέρνα σχέδια).

Τωρά όμως αποφάσισα ότι έννα παντρευτώ μιαν κιθάρα. Την κιθάρα μου. Εν πιο καλός γάμος νομίζω, πιο ωραίος τζιαι ενδιαφέρων τζιαι κουλτουριάρικος. Κάνω στροφή στην ποιότητα. (Σωστά Κριστίν;;;)
Ανυπονώ να την πιάσω στα σιέρκα μου σε μιαν εφτομάδαν.


Έννα αρκέψω να μαθαίνωνα την παίζω το Σεπτέβρη

Ισοπαλία

Ένιξερω, εν καλά που έννα κάμω τζιαι έννα γράψω για τα ερωτικά μου;
Μα τζιαι άλλοι γράφουν έννεν; Εν θα τα γράψω ούλλα, έννα πω μισο-κουβέντες.

ΓΙΑΤΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΜΝΩ ΤΑ ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΕ ΤΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ;;;

Ειδικά με τζείνες που μου αρέσκουν. Εν περίπου νόμος πλέον: όσον πιο πολλά μου αρέσκει κάποια, τόσο πιο σσσσσκατά έννα τα κάμω. (Γι'αυτόν αποφάσισα ότι εν αξίζει τον κόπο να κυνηγώ κάποιαν που μου αρέσκει πολλά ή που έχουμε πολλά κοινά ενδιαφέροντα). Τζιαι στο τέλος γελοιποιούμαι τζιόλας τζιαι φκαίνω εντελώς μαλάκας, κουράζουνται τζιαι αναποδογυρίζουνται οι αντιλήψεις, τζιαι πρέπει απλά να μεν το ξανασυζητήσεις, απλά να αφήσεις την τελευταίαν εντύπωση να υπάρχει. Και έτερον ουδέν, που λένε και οι εξ Ελλάδος δημοσιογράφοι.

Τελικά το καλλύττερο πράμα είναι να σου αρέσκει κάποια σε μέτριο βαθμό, όι πολλά ούτε λλίο, για να σου φκει η φάση. Εγνώρισα μιαν Ισπανίδα. Ήταν νάκκο νευρωτική τζιαι απότομη τη νύχτα που επήε να γίνει κάτι πριν μιαν εφτομάδα, τζιαι ετσακκωθήκαμε τζιαι εσηκώθηκα τζιαι έφυα, άφηκα τη σύξυλη. Είμαι τζιαι εγώ νευρικός συνήθως. Ήμουν τζιαι επρεασμένος που την άλλη την «ιστορία» τζιαι εν είχα διάθεση να συμβιβαστώ με καμιάν. Μετά είπε μου συγγνώμη κλπ, η Ισπανίδα. Αρέσκω της, έσιει τζιαιρό που το ξέρω (άμαν αρέσκεις μιας γυναίκας, καταλάβεις το. Η γυναίκα που πραγματικά θέλει, επικοινωνεί το, πιο ξεκάθαρα που τους άντρες. Έτσι εκατάλαβα). Τέλοσπάντων, τούτη μετά πρέπει να εμίλησε με τες φίλες της που εν τζιαι φίλες μου (εν οι γκόμενες των παρέων μου), τζιαι πρέπει να της είπαν να εν πιο μαλαχτή μαζί μου. Παράλληλα οι φίλες επικοινωνήσαν μου τζιαι μένα ότι ενδιαφέρεται για μέναν η Α., αλλά να μεν την πιέσω. (Χμμμ εν τω μεταξύν, τωρά σκέφτουμαι ότι οι γυναίκες πρέπει να εσυντονιστήκασιν παρασκηνιακά) Εκατάλαβα ότι εννοούσαν να μεν την πιέσω για το σεξ. Ε εντάξει εν θα την πιέσω. Τι άλλο;

Τα υπόλοιπα ήταν τα εξής: να είμαι πιο ήρεμος, τζιαι επίσης να μεν είμαι μεθυσμένος την ώρα που έννα γίνει κάτι. Οι υποδείξεις έγιναν εχτές το απόγευμα, τζιαι αναφέρουνταν στην προψεσινή νύχτα τζιαι την άλλη νύχτα πριν μιάν εφτομάδα που ήμουν μεθυσμένος τζιαι ναι μεν έθελε η Α. να γίνει κάτι αλλά εν ήθελε να είμαι μεθυσμένος, τζιαι ήθελε να είμαι νηφάλιος τζιαι σίγουρος για το πράμα, τζιαι γι'αυτό αντέδρασε έτσι.

Καλάν, για τα προψεσινά ήταν άλλη κουβέντα, πιο δύσκολη, τζιαι έκαμεν την επιφυλακτική. Προψές εγίναν 2 επεισόδια σε 2 κλαμπς τζιαι αντέδρασα εγώ τζιαι ο φίλος μου πολλά νευρικά. Εν μαλακία άμα νευριάζεις ξέρω το, αλλά τι να κάμω;

Εν θα πω λεπτομέρειες διότι αφορά την προσωπική ζωή άλλων, αλλά το θέμα είναι, άμαν κάποιος κοντοσυνάεται στη φίλη σου, ή στη φίλη του φίλου σου, νευριάζεις. Μεν της ιντζιήζεις έννα σου κόψω τα σιέρκα σου κουμπάρε. Τούτη εν η αντίδραση μου εμέναν.

Ε μα είσαι φιλόσοφος, είσαι τόσον έξυπνος άνθρωπος, είσαι αδικαιολόγητος να αντιδράς έτσι κλπ κλπ. Ρε παιθκιά, παρετάτε με. Είμαι φιλόσοφος ναι, αλλά έχω τζιαι ένστιχτα. Κάμνω τζιαι εγώ λάθη, νευριάζω, φκαίννω εχτός ελέγχου. Η ουσία είναι: ΜΕΝ ΝΤΖΙΖΕΙΣ ΤΗΣ ΓΚΟΜΕΝΑΣ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΡΕ ΓΑΔΑΡΕ. Εν άγραφος νόμος- σεβασμός.

Τέλοσπάντων, εν ηρεμήσαμεν ούλλη νύχτα λόγω τούντων βλακειών. Συζητήσεις, τσακκωμοί. Είμασταν τζιαι ζαλισμένοι που το ποτό. Δύσκολη νύχτα.

Την επόμενη μέρα πππεεεε. Πάλε συζητήσεις. Εκάμαμεν λάθος εμείς οι αρσενιτζιοί, τζιαι εν πρέπει να αντιδρούμεν έτσι, τζιαι εννεν που τη δουλειά μας, τζιαι εν θέμαν εμπιστοσύνης προς τες γυναίκες κλπ κλπ. Τέλοσπαντων. Εντάξει, εκάμαμε λάθος, ξέρω το, αλλά οι περισσότεροι άντρες έτσι ήταν να αντιδρούσαν (τζιαι αν δεν αντιδρούσαν έτσι, έτσι ήταν να θέλουν να αντιδράσουν). Έχουμεν όρια ώρες-ώρες. Σόρρυ. Ούλλοι κάμνουμεν λάθη, ούλλοι αντιδρούμε έντονα μερικές φορές.

Είπαμεν τα συγγνώμια μας.

Το απόγευμα λοιπόν, εχτές, εσυζητούσα με τον Ιταλό φίλο μου τον Τ. Ερωτούσα τον: τι κάμνω λάθος με τες γυναίκες σιορ; Γιατί εν ηβρέθεται η ίσια μου;

Είπε μου: πρέπει να χαλαρώσεις, να είσαι πιο συγκρατημένος, πιο καλοσυνάτος, λλιότερον αντιδραστικός. Γεννικά λλιόττερο παρορμητικός. Έννα του ακούσω είπα. Ό,τι μου πει έννα κάμω. Ο ίδιος εν πολλά γυναικάς. Βέβαια εμένα εν τζιαι αρέσκει μου να είμαι μια μέρα με την μια τζιαι μια με την άλλη, αλλά είπα να του ακούσω στη στρατηγική μεν, αλλά να το εφαρμόσω στα δικά μου μέτρα δε.

Μάλιστα. Ωραία. Δηλαδή άμαν μου αρέσκει κάποια να το δείχνω με τρόπο τζιαι με δόσεις. Να συγκραθκιούμε, τζιαι να είμαι πιο γλυκός. Μάλιστα. Λοιπόν, τούτο μέσα μου σημαίνει ότι πρέπει να επιλέξω γυναίκα που να μεν μου αρέσκει πάρα πολλά, διότι έτσι πράγματι έννα μπορώ να είμαι συγκρατημένος και λιγότερο παρορμητκός. Τούτη η εσωτερική ισορροπία εκ μέρους μου, εσκέφτηκα, έννα επιτευχθεί όι μόνον που τον τρόπο που έννα χειριστώ τον εαυτό μου, αλλά τζιόλας που το πόσο μου αρέσκει το άτομο δίπλα μου: μια γυναίκα που μου αρέσκει σε μέτριο βαθμό πιο έυκολα έννα μου φκάλει μια μέτρια αντίδραση.

ΟΚΚΕΫ. Το πήραμε το μήνυμα.

Μετά που λλίην ώραν ήρτε στη μπυραρία τζιαι η Α. Εμιλήσαμε, εκαλοπιαστήκαμε κλπ. Είπε μου με τρόπο να είμαι πιο χαλαρός, είπε μου επίσης για το ποτό. Οκκέυ.

Εχτές λοιπόν έπινα κόκα-κόλα τζιαι εμιλούσα πιο λλίο τζιαι πιο μετρημένα. Άκουα τα ούλλα, απαντούσα με τα έξυπνα αστεία μου, αλλά πατούσα στόπερ σε κάποιες φάσεις. Επρόσεξεν το η Α. τζιαι είπε μου: μα σαν να τζιαι φέρνω σε σε αμηχανία ώρες-ώρες τζιαι σιωπάς; Είπα της όι εν με φέρνεις σε αμηχανία, απλά σιωπώ τζιαι χαμογελώ επειδή μπορεί η απάντηση να σε φέρει εσένα σε αμηχανία, τζιαι εξάλλου εσύ μου είπες να είμαι πιο ήσυχος ;)

Τέλοσπάντων, εψές ήμουν την παραπάνω ώρα μαζίν της. Έγραφα λλίο τους φίλους μου τζιαι εκάθουμουν μαζίν της όπως το φλούφλη, τζιαι ήμουν πολλά καλοσυνάτος, τζιαι στο τέλος ήταν πολλά άνετη τζιαι ήθελε χάδια τζιαι έδειξε μου το με καλό τζιαι γλυκό τρόπο. Εγλύκανα τζιαι εγώ. Εκαληνυχτηστήκαμε, δεν ζήτησα τίποτε. Σήμμερα λογικά έννα βρεθούμε. Έννα την καλέσω να δούμε ταινία ήσυχα-ήσυχα στο δωμάτιο και ό,τι ήθελε (τζείνη) προκύψει!

Η μαλακία ξέρετε ποιά ένι;

Την Τετάρτη φέφκω πάω Κύπρο, για ένα μήνα! Τζιαι τούτη εν θα εν δαμέ στο Μπράιτον για πολλύ τζιαιρό. Ήνναμπον να γίνει; Ξέρει το ότι φέφκω, άρα εν πρέπει να νιώθω άσχημα για οτιδήποτε έννεν; Εξάλλου, κάμνω τα ούλλα μετρημένα, να μεν έσιει κανένας παράπονο τούντη φορά.

Μέτρα τζιαι να μετρήσεις, εκάμαμεν τα όπως μια μαλθακή εξίσωση. Σίκκι με όμως. Ας κάμουμε τζιαι λλία μαθηματικά, αφού έτσι κάμνουν τούτοι που τάχα καταλάβουν που έρωτα.

(Άσε που οι γυναίκες εν όπως τα κύμματα. Είτε εν προκύπτει καμιά, είτε προκύπτουν ούλλες την ίδιαν εποχή. Γιατί γίνεται τούτο σιορ, εν καταλάβω).

----
Εψές την ώρα που ήρτα έσσω έλαβα ήμεηλ που τη σουπερβάιζορ μου, που τωρά εν Βερολίνο για έρευνα. Είπε μου: Έλαβα την ηχογράφηση (μιας παρουσίασης που έκαμα), αλλά εν ακούουνται καλά οι άλλοι συζητητές επειδή ήταν μακριά που το μικρόφωνο. Τζιαι αναφέρεστε στες σημειώσεις που έδωσες στο ακροατήριο, αλλά δεν τες έχω. Μπορείς να μου τες στείλεις για να μπορέσω να καταλάβω το θέμα της συζήτησης που προέκυψε μετά την ανάγνωση; Και μετά, δεύτερο ήμεηλ, "how exciting!!!" και βάλλει μου λινκ με νέα έκδοση βιβλίου, τη μετάφραση των σεμιναρίων του Χάιντεγγερ στον Αριστοτέλη, τούτα που δουλέφκω πάνω τους τωρά. Εγύρισε μου εμένα. Επειδή εν τζιειμέσα το υλικό που έννα παρουσιάσω στο συνέδριο τον Αύγουστο! Τζιαι επειδή εν ήταν μεταφρασμένο, ήταν πρωτόγνωρα αυτά που έλεγα στο αγγλικό κοινό!

Μετά εσκέφτηκα: ήντα μικροπρέπεια εκ μέρους μου; Φάουσαν εγωισμό

Σάββατο, 11 Ιουλίου 2009

I have a dream

Τολοιπόν. Ανακοίνωσα το ήδη στους φίλους μου τους ξένους δαμέ. Λοιπόν: Σε κοσπέντε χρόνια που τωρά οι Κυπραίοι θα κυριεύσουμεν τον κόσμον. Ίσως όι ούλλον, εν είμαι σίουρος ακόμα (εν εφκήκαν τα τελικά σχέδια ακόμα). Αλλά εκαθησύχασα τους φίλους μου ότι δεν θα τους κάμουμε τίποτε τζείνους επειδή εν φίλοι μου, να μεν ανησυχούν.

Φυσικά ούλλοι γελούν πολλά τζιαι δυνατά άμαν τους το ανακοινώνω με πάσα σοβαρότητα. Αλλά έννεν αστείο. Σοβαρομιλώ. Καταρχάς, πρέπει επιτέλους να χωνέψουν ότι έχουμεν τους πολλά ταμένα. Ούλλοι επεράσαν που πάνω μας. Ο κάθε σκατάς εισέβαλε μας τζιαι κατείχε μας για μια φάουσα χρόνια ο καθένας. Αλά πούτσα άλα κάβλα. Ήνναμπον τούτοι ούλλοι; Εν πολλά πιο έξυπνοι που εμάς; Οξά εν πιο ικανοί; Ο Ίταλός, ο Γάλλος, ο Τούρκος, ο Εγγλέζος; Σκατά. Πρώτα-πρώτα, η Κύπρος έσιει την πιο μεάλη αναλογία που ούλλους τούτους σε επιστήμονες. Έχουμεν πολλύ νου. Πρέπει να το χωνέψουμε τζιαι να σταματήσουμε να μυξοκλαίμε τζιαι να συμβιβαζόμαστε με τη μετριότητα τζιαι να περιπαίζουμεν τους εαυτούς μας. Πρέπει επιτέλους να βάλουμε μεγάλους στόχους τζιαι εμείς.

Θα καταλάβουμε λοιπόν τον κόσμον. Έννεν αστείον. Μπορούμεν. Θα ηγηθώ εγώ του πολέμου. Εμπιστευτείτε με. Στρατηγός Βελισσάριος, όνομαν τζιαι πράμαν. Πάμεν πάρακατω. Πώς θα το κάμουμε; Με σχέδιο.

Πρώτα-πρώτα πρέπει να αρκέψουμεν να γαμιούμαστεν για να πολλύνουμε τον πληθυσμό μας. Πρέπει να πολλύνουμεν πολλά. Έννα έσιει πολλύ δουλειά λαλω σας το. Έννεν έτσι εύκολο. Εντάξει, το πολλύν γαμήσιν έννεν πρόβλημα, τζείνον αναλαμβάνω το εγώ άμα λάχει. Η δυσκολία εν το ανάγιωμαν των κοπελλουθκιών. Έννα πρέπει να δημιουργήσουμεν καλλύττερα παιδαγωγικά κέντρα. Δασκάλους κλπ. Έννα χρειαστύμεν πολλούς δασκάλους. Τούτο σημαίνει ότι ούλλοι οι φετινοί απόφοιτοι λυκείων έννα πρέπει να σπουδάσουν δάσκαλοι. Για να προνοήσουμε.

Τα κέντρα τούτα θα αναλαμβάνουν τα κοπελλούθκια. Εμείς όμως έννα πρέπει να συνεχίσουμε να δουλέφκουμεν όπως τους σσιήλλους μέρα νύχτα, για να δυναμώσει η οικονομία μας.

Σε κοσπέντε χρόνια, όταν τα κοπελλούθκια τούτα θα έχουν ενηλικιωθεί τζιαι θα έχουν σπουδάσει, θα είναι ο στρατός μας.

Ο στόχος είναι να γίνουμεν περίπου είκοσι εκατομμύρια. Εν αρκετά πιστέψετε με. Διότι με την τεχνογνωσίαν που έννα έχουμε, εν θα θέλουμε παραπάνω.

Η άμεση ανάγκη είναι να αρκέψουμε το σεξ ούλλοι οι Κυπραίοι. Κόψετε τα χάπια τζιαι τα αντισυλληπτικά. Αύριο να πάτε να κάμετε αναλύσεις. Όσοι έχουν αρρώστιες να γαμιούνται με προφυλαχτικά. Οι υπόλοιποι δίχα.

Παραιτάτε τες μαλακίες του στυλ "ου μα εν μου αρέσκει τούτος", "ου μα εν πασιά τούτη", "ου μα ένιμπορω να κάμνω σεξ χωρίς νόημα" τζιαι τες διάφορες άλλες αρλούμπες τζιαι δικαιολογίες που αφήννουν το λαό αγάμητο. Σεξ απευθείας, για χάριν του σκοπού. Εγώ αρκέφκω που τα τωρά. Τζιαι όποια θέλει σεξ να επικοινωνήσει μαζί μου να το κανονίσουμε. Μεν καθυστερείτε άλλο, μεν κωλώννετε.

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

I have a dream.

Ότι μια μέρα ο κόσμος έννα ακούει "Κυπραίος" τζιαι έννα σιέζει πάνω του.

I have a dream. "ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ" ΜΕ ΧΡΥΣΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ. Ούλλοι έννα μας πκιερώννουν φόρους υποτέλειας. Έννα κάμνουμεν ό,τι θέλουμε στον κόσμον.

Έννα είμαστεν οι άρχοντες.

Η Κυπριακή Λίρα εννάν το ενιαίο νόμισμα της υφηλίου.

Ούλλοι έννα προσπαθούν να μας μοιάσουν. Όπως τωρά ούλλοι οι ξιππασμένοι έφηβοι συμπεριφέρουνται σαν αμερικανούθκια, σύρνουν τα εγγλέζικα τους σαν να τζιαι εν αμερικάνοι, τζιαι ντύννουνται όπως τζείνους, τζιαι ραππάρουν μίσιη μου. Έτσι εννάνι στ μέλλον αλλά με τους Κυπραίους για ινδάλματα.

Οι Κινέζοι έννα πάθουν την πλάκαν τους. Έναα μας λατρέφκουν. Έννα έχουν ούλλοι σκεμπέ, έννα κάμνουν εμφύτευση τρίσιες παντού για να μοιάζουν Κυπραίοι. Έννα λαλούν τσιαττιστά, έννα μιλούν ούλλοι εγγλέζικα με τον πιο βαρετόν τρόπον κλπ.


Θα καταργηθούν τα μονά σύμφωνα σε ούλλες τες γλώσσες. Ούλλα τα σύμφωνα θα γίνουν διπλά.

Ccomme hherre. Mmy nnamme iss Jjohnn. Eatt sshhitt. Η κυπριακή προφορά θα εξαπλωθεί παντού

Ούλλος ο κόσμος θα γιορτάζει Χριστούγεννα τζιαι Πάσχα τρώωοντας μια φφάουσα σούβλα. Θα τρώσιν ώσπου να σπάζουν τζιαι να πηέννουν νοσοκομείο. Όποιος εν πηαίννει νοσοκομείο που τη σούβλαν έννα τρώει πρόστιμον.

Θα βάλλουμε ό,τι νόμο φανταστείτε στους άλλους. Σσκατόνομους. Απλά για να τους τη σπάζουμε. Ας πούμε στην Αγγλία θα απαγορεύεται να πάει κάποιος στην ώραν του κάπου. Έννα πρέπει να λαλείς μιαν ώρα τζιαι να πηέννεις εντελώς άλλην ώρα. Να δυσπυρκούν οι σκατοεγγλέζοι, να μεν αντέχουν. Κυπριακή νοοτροπία. (Τον τζιαιρόν που επέβαλλαν τα δικά τους ήταν καλά). Στην Αγγλίαν θα απαγορεύουνται επίσης οι ομπρέλλες.

Θα απαγορεύεται επίσης η τιμολόγηση προϊόντων. Το κάθε πράμα θα έσιει μιαν περίπου αξία, ό,τι κόψει ο νους του καθενού. Τζιαι θα απαγορεύεται να μετράς τα ρέστα τζιαι να μετράς το σελινούι. Το σελινούι στην Αγγλία θα υπάρχει, αλλά θα απαγορεύεται να το μετρούν. Έτσι για να σπάζουν τα νεύρα τους ππίσσηες τους εγγλέζους τους σκατόγερους που θέλουν να τα μετρούν ούλλα με ακρίβεια. Κυπριακή νοοτροπία.

Στη Γαλλία έννα απαγορεύεται να μιλούν δημόσια Γαλλικά. Έννα πρέπει να μιλούν ούλλοι μόνο Εγγλέζικα, για να σπάζουν τα νεύρα τους. Τζιαι έννα απαγορεύεται να κυκλοφορούν οι γυενέτζιες δημόσια χωρίς τζιελλαπίαν. Τζιαι έννα απαγορευτεί ο αθεϊσμός.

Στην Αμερική έννα απαγορευτεί η τεχνολογία να προχωρεί. Έννα πρέπει να πηαίννει πισινήν. Αντί για νέα τεχνολογία, τα gadgets που θα φκαίννουν εννάν μόνο προηγούμενα μοντέλλα. Να πάσιν πισινήν να τους γυρίσει.

Στο Ισραήλ θα βάλουμε τους Παλεστινίους να διοικούν. Τζιαι ούλλες οι χώρες έννα έχουν όπλα γυρόν τους εχτός τζείνοι.

Στην Τουρκία εν θα σας πω τι έννα γίνει. Μάνα μου μάνα μου έχω τους τόσα ταμένα, τόσα διαβολικά, που εν μπορώ καν να τα γράψω!!! Αφήννω την έξω!


Και τα λοιπά και τα λοιπά.


Έννεν αστείο. ΜΠΟΡΟΥΜΕ!

ΚΥΠΡΑΙΟΙ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΝΩΘΕΙΤΕ!

Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2009

Εξέλιξη

Ο άνθρωπος του μέλλοντος δεν πρέπει να εξελιχτεί χωρίς τρίσιες όπως ευχολογούν τζείνες που νεκατσιούν τες τρίσιες τζαι φαντασιώνουνται άντρες δίχως τρίσιες. Αν θα εξελιχτούμεν πραγματικά τζιαι να προσαρμοστούμεν, έννα πρέπει να μεγαλώννουν αυτόματα οι τρίσιες μας άμαν κρυαδίζει: να γεμώννουμεν που πάνω ως κάτω χοντρές πυκνές τρίσιες, για να βράζουμεν. Τζιαι το καλοτζαίρι να ππέφτουν.

Τζιαι την ώραν του σεξ, πάλε να ππέφτουν (ή να συνάουνται μέσα στο δέρμα).

Αυτό θα πει εξέλιξη.

(Εν κρυάδα σήμμερα)




Υ.Γ. Εχτός που τες τρίσιες ίσως εν καλά να μεταβάλλεται τζιαι το μήκος των άκρων μας αναλόγως καιρού. Όπως το πουλλί μας συνάεται μέσα άμαν εν κρυάδα τζιαι απλώνεται έξω άμαν εν πυρά. Έτσι να γίνεται τζιαι με τα σιέρκα μας τζιαι τα πόθκια μας.

Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2009

το χασιήσιν;

Είδα τες συζητήσεις για το κάπνισμα τζιαί αθθυμήθηκα ότι εχτός που το κάπνισμα, ένα που τα μεγαλλύττερα καραγκιοζιλλίκκια τζιαι περιπαιξίματα στην Κύπρο (τζιαι αλλού), αφορά το χασιήσιν.

Καταρχάς, να σας πω ότι εν είμαι καπνιστής. Έκοψα το τσιγάρο πριν 2 χρόνια τζιαι δεν εξανάβαλα στο στόμα μου. Βρωμεί μου χτιτζιόν τωρά. Επέρασα λοιπόν τζιαι που τες δύο καταστάσεις τζιαι κατανοώ τζιαι τους καπνιστές τζιαι τους μη-καπνιστές.

Η άποψή μου είναι ότι ο νόμος πρέπει να απαγορεύει γενικά το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους, αλλά να έσιει τζιαι εξαιρέσεις, ή ειδικά διαρρυθμισμένους χώρους, για καπνιστές.

Εμένα εν με κόφτει αν έσιει χώρους για καπνιστές, φτάννει νε μεν με χτιτζιάζουν διότι ζολοβρωμεί μου τζιαι εν το αντέχω.

Αλλά με το χασιήσιν τι γίνεται; Να σας πω τι γίνεται. Το μεγαλλύττερο καραγκιοζζιλλίκην. Που δημιουργείται που την ασχετίλλα ορισμένων. Η μαλακία που δέρνει τον κάθε άσχετο που ζει έξω που την πραγματικότητα (ειδικά την επιστημονική πραγματικότητα- η επιστήμη δεν βρίσκει και τίποτε σπουδαίο εναντίον της μαριχουάνας), που δαιμονοποιεί το χόρτο τζιαι βάλλει την Αστυνομία να βουρά πουπίσω που τον κάθε χάχα που πουλά χόρτο τζιαι τον κάθε ένα που θέλει να πιεί λλίο χόρτο να χαλαρώσει. Τούτοι οι άσχετοι που τάχατες επικαλούνται την επιστήμη, ενώ ούτε καν ξέρουν τες διαφορές μεταξύ χόρτου, μαύρου (χασιησιού) τζιαι σκανκ, τζιαι νομίζουν εν ούλλα "λευκός θάνατος". Ε λοιπόν, καταρχάς πρέπει να μάθετε κύριοι ηθικολόγοι ότι το πρώτον εν το συνηθισμένο το χόρτο που επίνναν τόσον τζιαιρόν τόσος κόσμος τζιαι εν έπαθεν τίποτε, το δεύτερον εν ακόμα πιο μαλακόν, τζιαι το τρίτον εν τζείνον που εν ενισχυμένο με τη ναρκωτική ουσία (που ίσως κάμνει πράγματι ζημιά).

Που τζιαμέ τζιαι τζιεί, η απαγόρευση τζιαι η μανιακή καταπολέμηση δημιουργεί μιαν απίστευτα γελοία ιστορία.(Τάχατες, λένε ορισμένοι ζηλωτές, η καταπολέμηση γίνεται όχι για τες άμεσες επιπτώσεις του χόρτου καθαυτού, αλλά επειδή το χόρτο συνδέεται με πιο σκληρά ναρκωτικά. Αυτό κι αν είναι αναπόδεικτος μύθος. Θα σας πω κάτι εναλλακτικό εξίσου αναπόδεικτο, που μπορεί κάλλιστα να ισχύει: η χρήση χόρτου συγκρατεί αυτούς που έχουν έφεση στα ναρκωτικά και τες καταχρήσεις, από το να μην κάμουν κάτι άλλο πιο βλαβερό. Διότι ένας που έχει έφεση στες καταχρήσεις, ό,τι και να κάμεις για να τον σταματήσεις, δεν θα τα καταφέρεις εχτός κι αν του ικανοποήσεις την ανάγκη του με κάποιον τρόπο. Η έντονη βιολογική ανάγκη να κάμει κατάχρηση θα τον οδηγήσει στο τέλος να την κάμει είτε με τη μια ουσία είτε με την άλλην. Το χόρτο ικανοποιεί τούντην ανάγκη. Το ότι η κατάχρηση έχει βιολογικό υπόβαθρο, αυτό υποδεικνύεται εξάλλου από πρόσφατες μελέτες. Αυτές οι μελέτες μάλιστα σε κάποια φάση -να μου το θυμηθείτε- θα επιφέρουν την αλλαγή στον τρόπο που η επιστήμη αντιλαμβάνεται, προσεγγίζει και αντιμεωπίζει τα ναρκωτικά και τους χρήστες ναρκωτικών γενικότερα).

Η γελοία ιστορία είναι η εξής: ένας καθωσπρέπει άνθρωπος θέλει να καπνίσει λλίο χόρτο έσσω του για να χαλαρώσει. Τούτος ο άνθρωπος έχει το ανάγκη καμιά φορά (όπως κάποιος έχει ανάγκη να πιεί λλίο ουισκούι μετά που μια κουραστική μέρα, για να ζαλιστεί, να χαλαρώσει, τζιαι να ποτζοιμηθεί πας τον καναπέν του). Για να έβρει το γαμημένο το χόρτο, πρέπε να πιάσει εφτά τηλέφωνα τον κάθε ππεζεβέγκη, να γλύψει τον κάθε χάχα που αναλαμβάνει το ρίσκο της παρανομίας για χάριν του κέρδους. Τζιαι να του δώκει τζείντου χάχα 20 λίρες για ένα γρμμάριο χόρτο (ένιξερω πόσα ένι σε ευρώ το γραμμάριο τωρά: τριάντα Ευρώ;). Που κατακρίβειαν έννεν γραμμάριο, εν τρία κάρτα. Περιπαίξιμον του περιπαιξίματος.

Ο άθρωπος γίνεται το περιπαίξιμο του κάθε χάχα που υπερχρεώνει ένα μασκαραλλικκούι πράμα. Γιατί; Στην υπερχρέωση υποβοηθά η κυβέρνηση τζιαι η ηλίθια πραχτική τους να βουρούν πουπίσω που το χόρτο τζιαι να το δαιμονοποιούν.

Να νιώθεις γελοίος τζιαι να μεν μπορείς να κάμεις τίποτε. Να μεν μπορείς να πεις του χάχα: άτε ασσιχτήρ ρε ηλίθιε που θέλεις μίσιη μου 30 ευρώ για ένα σκατό. Να μεν μπορείς να τον παζαρέψεις. Όι: δαμέ οι νόμοι του παζαρκού εν ισχύουν. Δαμέ δεν είσαι καταναλωτής με δικαιώματα. Είσαι απλά ένας ηλίθιος που το μόνο πράμα που καταναλώνει καλά-καλά εν τες μαλακίες του κράτους που κρατά το χόρτο παράνομο, τζιαι του κάθε άχρηστου χάχα που σε περιπαίζει με τες εξυπνάδες του τζιαι κάμνει υπερκέρδη πας τη ράσιη σου.

Εγώ αν έπινα χόρτο εν θα ανέχουμουν τούντο περιπαίξιμον. Ήταν να κινηθώ εναντίον τζια της κυβέρνησης τζιαι του χάχα που πλουτίζει που το χόρτο.


Άσσιχτηρ. Καραγκιόζηες.


Υ.Γ. Φυσικά τζιαι η παρανομία εν ακόμα μια ανάγκη που έχουν ορισμένοι. Κάποιοι έχουν ανάγκη να παρανομούν τζιαι να καταδιώκουνται. Μπορεί κάποιος λοιπόν να πει ότι η απαγόρευση του χόρτου, διά την ευκαιρία σε τζείνους που έχουν ανάγκη για παρανομία να ικανοποιήσουν την ανάγκην τους με μικροπαρανομίες που δεν κάμνουν ιδιαίτερη ζημιά: το χόρτο δεν κάμνει ιδιαίτερη ζημιά στην υγεία. Έτσι, διατηρώντας το χόρτο παράνομο, δίνεται η ευκαιρία σε κάποιους που έχνουν ανάγκη να παρανομήσουν να εμπορευτούν το χόρτο (είτε να το αγοράσουν), να ικανοποιούνται και έτσι αποτρέπονται από το να κάμουν άλλες πιο ζημιογόνες παρανομίες!

Εν τζιαι τούτο μια άποψη, εν μπορώ να πω. Αλλά εν πιο παράλογη επειδή εν σαν να λαλούμεν ότι ο νόμος που καθορίζει το χόρτο ως παράνομο, εν νόμος που θεσπίζεται ειδικά με σκοπό να καταπατείται!

Ήβρα τι πρέπει να γίνει για να λυθεί το πρόβλημα: ο Νόμος πρέπει να απαγορέφκει το φτηνό χόρτο. Να νομιμοποιηθεί το ακριβό χόρτο. Έτσι, τούτοι που εν μπλεγμένοι μες την ιστορία λόγω εθισμού στην παρανομία, έννα πουλούν χόρτο φτηνά, για να σπάζουν το νόμο, τζιαι τούτοι που μπλέκουνται στην ιστορία λόγω βιολογικής ανάγκης κατάχρησης, έννα βρίσκουν φτηνό χόρτο. Τζιαι κανεί!

μια μιξ ενισχυμένη

Να πάω Λονδίνο σήμερα ή να μεν πάω; Βασικά έχω αρκετούς λόγους για να μείνω Μπράιτον.

Να μείνω Μπράιτον επειδή:

α) Πρέπει να δουλέψω πας τες διαλέξεις του Χάιντεγγερ για τον Αριστοτέλη, τζιαι δαμέ έννα συγκεντρωθώ καλλύττερα παρά στο Λονδίνο (δαμε έχω τα λεξικά μου, τα αρχεία μου, τζιαι ούλλα τα ταιρκαστά μου).

β) Αύριον έρκεται η Αλίσια τζιαι είπα της έννα βρεθούμε. (Εν είμαι σίουρος για τούτο το θέμα- εν δύσκολο).

γ) Έννα έσιει ππάρτυ αύριο δαμέ.

δ) Πρέπει να συνεχίσω το ψάξιμο συγκάτοικων, τζιαι να ξανασυζητήσω με τον Αντόνιο για λεπτομέρειες τζιαι που δαμέ έννα γίνει καλλύττερα η δουλειά.

ε) Το εισιτήριο του τρένου για Λονδίνο εν τριάντα λίρες.


Να πάω Λονδίνο επειδή:

α) Χρειάζουμαι αλλαγή περιβάλλοντος. Νιώθω τέλεια μίζερος δαμέ, εβαρέθηκα τα ίδια τζιαι τα ίδια.

β) Επεθύμησα την Κριστίν (επεθύμησα να νιώσω άνετα δίπλα που ένα πλάσμα, να είμαι χαλαρός, να αγαπώ απεριόριστα χωρίς να χρειάζεται να μιλώ, ή ακόμα να ξιτιμάσω κάποιον ενώ/επειδή τον υπεραγαπώ. Να είμαι δίπλα που κάποιον που με ξέρει σιόρ. Δαμέ εν με ξέρει κανένας καλά τζιαι εν αντέχω στον πολλύ τζιαιρό, εν κουραστικό να μεν σε ξέρει κανένας -εξαιρείται ο Γιώρκος μου, που εν ειδική περίπτωση-).

γ) Θέλω να συζητήσω με το Ναθάνιελ (τον κιθαρίστα φίλο της Κριστίν) για μαθήματα κιθάρας. Αποφάσισα να αρκέψω κιθάρα το Σεπτέμβρη.


Συμπέρασμα: έννα μείνω Μπράιτον βουττημένος μες τα βιβλία- στον θαυμαστό κόσμο του Χάιντεγγερ. Να διορθώσω την έκθεση, να φέφκει τζιαι τούτο που πας τη κκελλέ μου. Πρέπει να φύει τούτο το κείμενο που πας τη κκελλέ μου τζιαι να αρκέψω άλλο. Ανακάλυψα ήδη το επόμενο θέμα. Πάλε μέσω γλωσσικής ανάλυσης (τελικά άμαν ξέρεις ελληνικά τζιαι γερμανικά καταλάβεις πολλά καλλύττερα τον Χάιντεγγερ: η έννοια "vorhanden" που χρησιμοποιεί ο Χάιντεγγερ, εν απλά η μετάφραση του "προχείρου" στον Αριστοτέλη. Το πρόχειρο έσιει ειδική σημασία που δεν συμπίπτει ακριβώς με τη σημερινή του χρήση, αλλά εν θα σας πρήσω τωρά με ανάλυση, επειδή για να το εξηγήσω πρέπει να ξεφύγω που την προχειρότητα, τζιαι απαγορεύεται σε τούτο το μπλογκ)! Χαχα!

-----



Τελικά ανακάλυψα τζιαι τι είναι τα "ιστολόγια" για ορισμένους από εμάς: είναι εκεί όπου συσσωρεύεται όλη η περιττή φαιά ουσία, που κάμνει τη ζωή πολλά δύσκολη τζιαι τη συνείδηση προβληματική. Είναι οι ιστοί όπου μεγαλώνουν δυσανάλογα οι αυτο-συνειδήσεις, σαν ανεξέλεγκτοι κακοήθεις ιστοί που τρέφουνται που τους υγιείς, τζιαι καταστρέφουν τους. Καρκίνος του πνεύματος ένα πράμα. (Εντελώς Νιτσεϊκό αυτό).

Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2009

πνάσε κουμπάρε

Χαλάρωσε άθρωπε μου. Πνάσε νάκκο.Πόσην πίεση να βάλεις του εαυτού σου.

Βάλε-βάλε πίεση με τες φαντασιώσεις σου, εκόλλησες πας σε ένα πράμα, έπρησες τους ούλλους, έχασες που την ποιότητα σου, την αξιοπρέπεια σου, εκαταπίεσες καλά-καλά, κανεί σιόρ.

Χαλάρωσε να πνάσουν ούλλοι πόλα-σέλα.

Η ζωή σου εν καλή. Συγκεντρώθου πας σε τζείνον που έσιεις, όι πας σε τζείνον που εν έσιεις. Αφού μια χαρά τα καταφέρνεις, ήντα εματσούκωσες τζιαι εκόλλησες τζιαι εμίτσιανες τον εαυτό σου τζιαι ανάγκασες τζιαι άλλους να μιτσιάνουν.

Είσαστεν;

ΡΕ ΠΑΙΘΚΙΑ!

Είσαστε να δώκουμε Κυπριακή Υπηκοότητα σε θκιακόσιες σιλιάες φτωχούς Ελλαδίτες, έτσι στα μουλλωχτά λλίον πριν την τελευταία δημογραφική καταμέτρηση πριν τη λύση; Τζιαι να μεν το πούμεν τους Τ/κ, να μείνουν χάσκοντας!


Να τους βάλουμεν ούλλους να μείνουν μες σε τουρκοκυπριακές περιουσίες, τζιαι ύστερα να τους πούμε σόρυ εν μπορούμε να τους θκιώξουμεν εν κρίμα, είναι ανθρωπιστικό το ζήτημα, έννεν κρίμα να τους πέψουμε πίσω στη σκατόχωραν τους να πεινούν τζιαι να βασανίζουνται;

Είσαστεν μέσα; Είσαστεν; α; α;


Άν δε γουστάρετε όμως, αν σας ακούετε πολλά εθνικιστικόν, μπορούμε να δώκουμε την υπηκοότητα σε άπορους Κούρδους πρόσφυγες, πουτζείνους που τους ασσιχτήρισαν οι Τούρτζιοι που την Τουρκία! Έτσι έννα βοηθήσουμε πραγματικά αθρώπους που έχουν ανάγκη, τζιαι εν θα μπορεί κανένας να πει τίποτε, ούτε ότι είμαστεν εθνικιστές, ούτε κοινωνικά αναίσθητοι! Τζιαι να πούμε την τελευταία στιγμή: επ, μα η αναλογία των υπουργών στο Υπουργικό πρέπει να αλλάξει, σόρρυ εν εμετρούσαμεν καλά, είμαστεν πολλά πιο πολλοί από ό,τι ενομίσαμεν, τζιαι τελικά εν τζιαι οι Κούρδοι άλλο μια κοινότητα, τζιαι πρέπει να έχουν τουλάχιστον θκυό υπουργούς δικούς τους!

Τζιαμέ να δεις πόσο χάσκοντα έννα μείνουν οι Τούρτζιοι, τζιαι πόσες τσούννες έννα φκάλουν!

Κανεί ολάν!

Ο Ρομπ εν εφάνηκε. Ούτε καν απαντά το τηλέφωνο. Εύγλωττο σημάδι! Δεν θα έρτει στην Ουαλλία και τέλος! Πρέπει να κλείσω ξενοδοχεία και μαλακίες. Εντάξει εν θα είμαι τέλεια μόνος μου, ευτυχώς εννά έχει κι άλλους που το ντιπάρτμεντ. Απλά βαρκούμαι τους εγγλέζους που ένιξερω, ειδικά τους σπασίκλες που φορούν γυαλιά σαν εμέναν τζιαι καθούμαστεν τζιαμέ τζιαι είτε λαλούμεν εξυπνάδες είτε "φιλοσοφικά αστεία" (μαλακίες του άλλου κόσμου- έτσι ώρες δικαιολογώ τους τζείνους που νεκατσιούν τη φιλοσοφία τζιαι περιπαίζουν τους φιλοσόφους). Εν τους καταλάβω τους εγγλέζους ίνταλως σκέφτουνται τζιαι εν πάντα δύσκολη η επικοινωνία μου μαζίν τους. Με τη μόνη που επικοινωνώ εύκολα εν με την Τουρκάλλα που έχουμε κοινή γλώσσα σώματος τζιαι νοοτροπία, τζιαι κοντινά θέματα (κάμνει Νίτσε τζιαι Λέβινας τζείνη).

Πρέπει να διορθώσω το γραπτό εν τω μεταξύν τζιαι να το στείλω της Τάνιας στό Βερολίνο να το δει και να κάμει εισηγήσεις. Καρτερά τζείνη. Γερμανίδα γάμησέ τα: είπα της "θα το στείλω τούντην εφτομάδα" τζιαι καρτερά το να το παραλάβει όπως της είπα. Ιδιοτροπεύκει άμαν αρκώ να κάμω κάτι τζιαι σύρνει σπόντες (όι πως αρκώ τζιαι πολλά δηλαδή, αλλά εντάξει δεν είμαι τζιαι ο πιο συνεπής).

Βαρκούμαι πάρα πολλά όμως τούντες μέρες. Εντάξει άμαν κάτσω τζιαι αρκέψω θκιέβασμα απορροφούμαι τζιαι προχωρώ. Αλλά ώσπου να απορροφηθώ τζιαι να "μπω" στο κείμενο του Χάιντεγγερ (εν πολλά πολύπλοκος, τεχνικός τζιαι συμπυκνωμένος ο γέριμος), τρώω τη μισήν ημέραν. Γυρίζει μου άμαν η φιλοσοφία εν η καθημερινότητα μου. Άσε που εν τζιαι περίεργο. Πόση φιλοσοφία σιόρ να αντέξει ένας πελλοκυπραίος; Κανεί ολάν!

Ε μα έννα σπάσω;

Ο μακαρίτης ο θείος μου ο Κούλλης ελαλούσε μας "Ή θα κλάσω ή θα σκάσω". Και έκλανε (εννοείται).

Με την ίδια λογική κάμνω τούτο το μπλογκ. Έννα σπάσω;

Πανάθεμά με, άρκησα ώσπου να το κάμω. Πρέπει να συναντηθώ με τον Ρομπ για γεύμα, ακόμα έννα λουθώ. Έννα με καρτερά ως συνήθως. Ε μα αφού έθελα να δημιουργήσω καινούριο μπλογκ πάραυτα, φταίω;

Εγώ έθελα να βρεθούμε εν τω μεταξύ. Άρκεψε τζιαι κάμνει μου κούτζια για το συνέδριο του Αυγούστου στην Ουαλλία, επειδή εν θα παρουσιάσει ο ίδιος εν τον συμφέρει να έρτει μαζί μου. Εντάξει καταλαβαίνω τον, αλλά εν θέλω να πάω μόνος μου να παρουσιάσω, θέλω παρέα. Εμένα έννα μου τα πληρώσει το πανεπιστήμιο βέβαια, τζείνου όι. Αλλά αφού είχαμε συμφωνήσει να πάμε παρέα ανεξαρτήτως ποιός παρουσίαζε.

Τέσπα.