Κυριακή, 30 Αυγούστου 2009

Οι μέρες που έρκουνται τζιαι τα μιλίμετρα

Πάει έφυεν το συνέδριο. Πρόσω ολοταχώς για τα επόμενα. Λοιπόν, έχουμε και λέμε. Έχω τρεις μέρες να φτιάξω το σπιτάκι μου και το δωματιάκι μου, να το περιποιηθώ. Θα το κάμω να μυρίζει τέχνη και μεσόγειο και λίγη τρέλλα με χρώμα.

Επίσης τούντες τρεις μέρες θα έχω να πάω σε πάρτυς για να αποχαιρετίσω φίλους.

Την Τρίτη πάω Λονδίνο διότι Πέμπτη είναι η πρώτη μου εγχείρηση, δεξιού άνω βλεφάρου. Θα έρτει τζιαι ο τζιύρης μου. Θα μείνουμε στην ανιψιά μου. Το Σάββατο ίσως έρτω με τον παπά μου Μπράιτον, να δει το σπίτι μου, νοουμένου ότι έννα θωρώ κάτιτίς (μάλλον έννα θωρώ όμως).

Μετά που την επέμβαση, μόλις αννοίξει το μάτι, θα αρκέψω θκιέβασμα να αρκέψω να πρόετοιμάζουμε για την ύλη που έννα διδάσκω. Τζιαι επίσης για την έρευνα μου. Ως τες 17 που έννα κάμω την άλλη επέμβαση, στο δεξί μάτι.

Μετά θα μεινίσκει μια, για Χριστούγεννα μάλλον. Τζείνη ένναν πιο μεγάλη τζιαι αισθητικά πιο σημαντική.

Ένιξέρω ήνταλως έννα εν τα μμάθκια μου μετά που τούντες επεμβάσεις. Δεν έχω ιδέα. Εννα πετύχουν; Έννα σιηροττερέψουν; Ποιός ξέρει;

Έννα εν καλλύττερα στο ενδιάμεσο στάδιο ώσπου να κάμω την τελυταία ή εννά φαίνουνται γελοία τζιαι μισοδότζιη; Πόννα κάμω το έννα μάτι, ώσπου να κάμω το άλλο, εννάν πολλά διαφορετικά τα μμάθκια μου; Εννά παρουσιάζουμαι οξά έννα είμαι πιο παραθκιάνταλος; Και τα λοιπά και τα λοιπά.

Εν έχω ιδέα. Τώρα να δούμεν ίνναμπου να φκει που τούντην ιστορία. Ανυπομονώ να τελειώσει. Εν περίεργο όμως.

Ξέρω ότι σε λλίες μέρες έννα ξαναλλάξει η φάτσα μου, τζιαι δεν ξέρω πώς θα είναι ακριβώς. Εν μια περίεργη αναμονή, για κάτι που μπορεί να έσιει ακόμα τζιαι τρομαχτικό αντίχτυπο, ή τζιαι καθόλου. Δεν έχω ιδέα. Πρόκειται για μμάθκια όμως. Μισό μιλίμετρο να μετακινηθεί οτιδηποτε που το κάθε μμάτι τζιαι αλλάσσει ούλλη η ισορροπία του προσώπου.

Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2009

Επήα καλά

Επαρουσίασα, επήα καλά. Ήμουν άνετος τζιαι αεράτος. Αλλά, να σας πω την αλήθκεια, έσιει πολλούς καλούς τζιαι καλές φιλοσόφους τζιαι φιλοσοφίνες, έμαθα πολλά πράματα τζιαι ερωτεύτηκα το νου πολλών ανθρώπων σε τούντο συνέδριο.

Ειδικά γυναίκες, πανέξυπνες, γιαμ γιαμμμμμ!!! I like!

Παρόλον το δέος, είχα σου ένα αέραν τζιαι τουπέ την ώραν που εμιλούσα....πώς σου φαίνεσται εσκέφτηκα, θκυό ππαρά θκυόν κότσσιρος που είμαι. Εντάξει, δεν ήμουν και υπερόπτης, απλά συγκροτημένος.

Στην τελευταίαν ομιλίαν εσυμφωνήσαμεν με το Ρομπ να μεν πάμεν. Εκουραστήκαμεν. Έννα πάμε στην πόλη να πιούμε μπύρες τζιαι να γαμήσουμε πουτάνες, νιώθωντας νικητές που ολοκλήρωσαν τον στόχον τους τζιαι πρέπει να γιορτάσουν. Σαν ξημαρισμένοι ναύτες που ξεμπαρκάρουν σε ξένο λιμάνι τζιαι δοκιμάζουν τα ούλλα τα καλά της πόλης, συμπεριλαμβανομένου των γυναικών της.

(Εντάξει εν θα γαμήσουμε πουτάνες, απλά είχα ανάγκη να πω μαλακία διότι τη μαλακία έσιει την ανάγκη το σύστημα μου, το οποίο εκαταπιέστηκε που την πολλή ακαδημαϊκή φιλοσοφία. Μπύραν έννα πιούμεν όμως).

Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2009

Στο συνέδριο

Ήρτα στο συνέδριο στο Κάρντιφ στην Ουαλλία. Τωρά εν το διάλειμμα το μεσημεριανό για μάσαν.

Είμαι λυμένος που την κούρασην τζιαι όμως πρέπει να πάω να ακούσω φιλοσοφίες. Εντάξει έννεν άσσιημα. Πολλοί φιλόσοφοι συνάμενοι που ούλλον τον κόσμο. Έσιει τζιαι ωραίες γκόμενες-φιλοσοφίνες...πώς σου φαίνεσται, να μας προκύψει τζιαι έρωτας που τζιαμέ που τον έχουμεν σιεσμένον...!

Εσηκώθηκα που τες 5 το πρωίν, ήρτεν ο Ρομπ έπιασε με τζιαι οδηγήσαμεν...μια φάουσαν ώρες. Ελπίζω το απόγευμα να αποσκιρτήσω που τες τελευταίες ομιλίες, να πάω να κορτατζιάσω νάκκο, για να αντέξω πόψε το δείπνον. Καμμιάν εκατοστήν φιλόσοφοι συνάμενοι σεέναν τόπο- priceless!

Αύριον παρουσιάζω εγώ. Εν έχω καθόλου άγχος τζιαι αρέσκει μου που είμαι έτσι άνετος.

Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2009

Αστεία φοητσιάρικο

Το πιο αστεία φοητσιάρικο πράμα για μένα είναι άμαν μιλώ με μια γυναίκα τζιαι υπενθυμίζει με για κάτι που είπα παλιά, το οποίον εν θυμούμαι καθόλου εγώ, τζιαι αποδεικνύει ότι μόλις έππεσα σε αντίφαση! Η στιγμή καρτερίας που μεσολαβεί μεταξύ της φράσης "Να σου υπενθυμίσω τι είπες ακριβώς", τζιαι των λέξεων που ακολουθούν, που είναι δικές μου, είναι όλα τα λεφτά! Να μεν αθθυμάσαι καθόλου τι είπες, τζιαι να περιμένεις να ακούσεις τι είπες που κάποιον άλλον που ανασύρει κομμάτι του παλιού σου εαυτού ως εκδίκηση! Και βρέθεσαι αντιμέτωπος με τον εαυτό σου στην ουσία! Άυτό θα πει: Immanent Criticism!!!!

Τρίτη, 25 Αυγούστου 2009

Ευχαριστώ

Αντί για «αντίο», ήθελα να πω στη Χ.Σ. ένα ευχαριστώ που βρέθηκε στο δρόμο μου σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή. Πιστεύω ότι ήταν μοιραίο να βρεθεί ο συγκεκριμένος άνθρωπος σε μια κρίσιμη καμπή της ζωής μου. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος, έστω κι αν συναλλάχθηκα μαζί του με «αρρωστημένο» (κατά την ίδια) τρόπο, με βοήθησε με την αντίδρασή του να βγω από μια βαθύτατη κρίση με τρόπο μοναδικό. Με βοήθησε να ανανεώσω μέσα μου βαθύτατα πράγματα. Δεν θέλω να ακουστεί σαν να και «χρησιμοποίησα» αυτό τον άνθρωπο για ιδίους σκοπούς, διότι δεν το έκανα. Μάλιστα, το αντίθετο έγινε: η επιρροή ήρθε αναπάντεχα.

Ο τρόπος με τον οποίο με μεταχειρίστηκε ήταν πράγματι σκληρός, όμως δεν νομίζω να μπορούσε να γίνει κάτι διαφορετικό, το οποίο να απέβαινε σε τόσο χρήσιμη κατάληξη για μένα. Με ώθησε να βγω από το παλιό δέρμα μου, με τον πιο οικονομικό -υπό τες περιστάσεις- τρόπο.

Τους τελευταίους 4-5 μήνες πέρασα μια μεγάλη κρίση, η οποία ορισμένες φορές εμφανιζόταν πιο ξεκάθαρα, κι άλλες υφείρπε χωρίς να εμφανίζεται ως κρίση. Μα στην ουσία αυτό ήταν: μια βαθύτατη κρίση, η οποία επηρέασε όλους τους ιστούς της γνώσης μου, την αυτογνωσία μου, τη φιλοσοφική συνείδησή μου, την έκφρασή μου, τα συναισθήματά μου, τους τρόπους μου, τη γλώσσα μου.

Ευχαριστώ, λοιπόν. Καλή τύχη εύχομαι. Όταν πας Μπράιτον, πήγαινε στα North Laines να δεις τι ωραία που είναι. Εκεί διαμένω πλέον.

Σου αφιερώνω το ερχόμενο λογοτεχνικό κείμενο των Παρασημειώσεων, το οποίο -για μένα-
αποτελεί άρτο αυτών των ζυμώσεων. Τον πρώτο μου άρτο λοιπόν σου προσφέρω, μάλλον φιλικά, ίσως για πρώτη φορά με τέτοια φιλία. Για τελευταία φορά σου προσφέρω κάτι, για κάτι ακούσιο που έκανες, και που εξίσου ακούσια θα δεχτείς. Αλλά αρκετή (χ)ώρα καταναλώθηκε από τα ακούσια- ας κάνουμε τόπο για τα εκούσια, που είναι πάντα πιο δίκαια.

Υ.Γ. Συλλυπητήρια για τη γιαγιά...

Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2009

Πέρα

Τελικά, δεν μπορώ να το κρατήσω άλλο ή να το αναβάλω άλλο. Από ό,τι φαίνεται, διάγω μια φάση που πρέπει να σπάσω τη γλώσσα μου, να φέρω τες λέξεις σε κατά μέτωπο σύγκρουση, σαν νοηματικά προτόνια που συγκρούονται μέσα στον επιταχυντή, τζιαι να υπερβώ την υφιστάμενή μου γλώσσα, ανακαλύπτοντας την ασυμμετρία μεταξύ νοηματικής ύλης και αντιύλης. Ήγγικεν η ώρα. Σαν ανάγκη αυθυπέρβασης, σαν πήδημα που πρέπει να κάμω για να σωθώ, αφού άλλωσπως είμαι καταδικασμένος να καώ. Καλώς ήρτες στιγμή. Εκαρτέρουν σε έσιει τζιαιρό, αλλά ένιξερα πότε ήταν να έρτεις ως ανάγκη. Τζιαι ήρτες, με καυτή αφορμή...

Τρίτη, 18 Αυγούστου 2009

Ecce Homo

Ολέθρια λάθη φέρνουν όλεθρο.

Τις πταίει; Εγώ.

Τις οίδε; Αυτή.

Ecce Homo λέω, και παραδίδω τον εαυτό μου, χωρίς να μπορώ να νίψω πλέον τας χείρας μου.

Αυτάς τας χείρας, που αντί να παραδίνουν σε αυτήν τον εαυτό μου, με καλοσύνη, παρέδιναν τα χθαμαλά κουφάρια του εγωισμού μου, ξανά και ξανά και ξανά. Τρεις φορές.


"Αν δεν ήμουν η μάνα σου", είπε η μάνα μου, "θα σε ερωτευόμουν για το μυαλό σου. Μα θα σε χώριζα για την πελλάρα σου". Η μάνα μου με λυπήθηκε. Όχι επειδή υποφέρω. Μα επειδή φταίω.

Χτες άκουσα τα εξ αμάξης. Μπήκε το μαχαίρι καλά στο κόκκαλο -πρώτη φορά τόσο βαθιά. Βαθιά πληγώθηκε η επιδερμικότητά μου.

Και τώρα;

Μόνο μια ευχή μπορω να κάνω.

Έυχομαι μια μέρα να μπορέσω να σου δώσω κάτι καλό. Αυτό που σήμερα δεν μπορώ. Και να μην αναζητώ από σένα αυτό που δεν μπορείς να δώσεις.

Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2009

Δεν

Διαπίστωση: δύσκολα συγκεντρώνομαι στα Καλά Καθούμενα. Λίγο η παλιοδιάθεση, λίγο οι πολλοί γνωστοί που διακόπτουν- δεν γίνεται η δουλειά. Πώς τα καταφέρνει ο Σατανάς και συγκεντρώνεται εδώ, ένας Θεός ξέρει.

Δεν με βλέπω να ξανάρχομαι για διάβασμα ή γράψιμο εδώ.

Κυριακή, 9 Αυγούστου 2009

Περαστικός

Δύσκολοι καιροί για πρίγκηπες

Συναισθηματική υπερφόρτωση, σε βαθμό κακουργήματος- ψυχοηλεκτροσόκ

Χημικές ζυμώσεις άνευ προηγουμένου

Ενεργοποιημένος ο αρμός κάθε διαθέσιμου αισθήματος

Γενική αναδιάρθρωση

Σύγχυση -στον υπερθετικό

Η φιλοσοφία αγνοείται, μα στον ορίζοντα κάτι επωφελείται

Χειρωνακτική εργασία με το ζόρι- μπογιατίσματα και τέτοια

Κομμένη όρεξη

Το απόγευμα περιμένω τον Μπατάιγ

Περπατώ και σκουντουφλώ- ιδεοληπτικά

Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2009

Χάσιμο χρόνου

"Κάποιοι έχουν ανάγκη να με ακούσουν, άλλοι έχουν ανάγκη να με διαβάσουν, άλλοι έχουν ανάγκη να τους ακούσω, κι άλλοι να τους διαβάσω.

Δεν μπορώ να ικανοποιήσω καμιά ανάγκη τώρα. Δεν μπορώ να διαβάσω τζιαι να εκτιμήσω τίποτε που μου μπήετε μες τα μούτρα. Εχτός αννέν ΚΑΛΟγραμμένο. Με τους αυστηρόττερους όρους όμως. Δεν έχω καμιά διάθεση για απλοχεριά. Είμαι ιδιότροπος τζιαι αυστηρότατος.

Υπάρχουν μόνο κάποια άτομα που εξαιρούνται. Η Σαπικόθο τζιαι η Γιούλη. Εψές επέρασα χρόνο τζιαι μες τες δύο. Αγαπούν με τζιαι οι δύο, όχι για το τι φαίνουμαι. Όχι το μυαλό μου όπως φαίνεται πόξω, ή όπως φαίνεται στην "περαστική ματιά", ή τη ματιά του flaneur, ή ξερωγώ ποιού άλλου περαστικού είδους.

Με τη Γιούλη επήαμε για δείπνο. Εσυζητήσαμε για πολιτικά. Άρχισα τζιαι κατανοώ την όλο τζιαι καλλύττερα. Η Γιούλη έννεν κανένα κοπελλουρούι. Έσιει μεγάλη πείρα στο Κυπριακό, έσιει ανταλλαγές με πολλούς, ξέρει τους σχεδόν ούλλους, ακόμα και με τους συμβούλους του Ντάουνερ, ξέρει τον Ταλάτ, κλπ κλπ. Συζητούμε κοινωνική θεωρία τζιαι μπορεί να έρτει ο νους της να με έβρει σε οποιοδήποτε σημείο. Νιώθω άνετα μαζίν της. Τζιαι νιώθω ότι εκτιμά με. Εν φοούμαι ότι έννα με εκπλήξει με άσσιημο τρόπο.

Η Σαπικόθο εν η καλλύτερη μου φίλη τζιαι ο πιο κοντινός μου άνθρωπος, τωρά που έχω ανάγκη που αγνή αγάπη τζιαι ωριμότητα. Μιλά μου τζιαι μιλώ της, τζιαι ξέρει ότι μπορεί να μεν είμαι τζιαμέ 100%, αλλά εν την πειράζει. Αγκαλιάζει με χωρίς να εν ανάγκη να είμαι 100% τζιαμέ. Αλλά τζείνη μπορεί τζιαι συσσωρεύκει το πιο μεγάλο ποσοστό του εαυτού μου, τζιαμέ που άλλοι αποτυγχάνουν να συσσωρεύσουν πέραν του 20% μου. Οι άλλοι, τούντες μέρες εν καταδικασμένοι σε μιτσιότερα ποσοστά, αναλόγως. Ορισμένοι εν υπάρχουν σχεδόν καθόλου. Ορισμένοι προκαλούν μου αναγούλα. Εν θέλω να ακούσω τίποτε που έχουν να πουν.

(Δεν μιλώ για τες μπλογκερ-φίλες μου).

Ειδικά τα πολύπλοκα κοινωνικά, εν τα θέλω. Εν έχω ενέργεια, ούτε για ανούσιες κουβέντες, ούτε για ανούσιες σιωπές. Εν είμαι σε θέση να αξιολογήσω τίποτε, ούτε να σκεφτώ πέραν του προφανούς.

Εμάθαμε να διούμε πολλή σημασία σε βλακείες. Να τρώμεν τες ώρες μας σε έμμεσους κοινωνικούς κωδικούς, να μιλούμε αχρειάστα. Να διούμε credit τζιαμέ που εν υπάρχει πραγματικός λόγος, αλλά για αλλότριους σκοπούς. Υστεροβουλίες, κρυψιβουλίες κλπ. Εν με ενδιαφέρουν. Να κάθεσαι δίπλα μου τζιαι να μου λαλείς πελλάρες; Εν το θέλω. Να κάθεσαι δίπλα μου τζιαι να μεν μου μιλάς; Καλλύττερα. Αν δεν έσιεις τίποτε να μου πεις, ή αν το μόνο που έσιεις να μου πεις εν αρνητικό, ή αν σου προκαλώ αναγούλες, καλλύττερα να μεν μου μιλάς διότι ούτε εγώ θέλω. Μια χαρά έτσι σκέδιο. Εν χάννει κανένας που το χρόνον του.

Τούντες μέρες έχω μηδενική ανοχή στες πελλάρες τζιαι στες ανώριμες αντιδράσεις τζιαι συμπεριφορές. Εν έχουμε περιθώριο για έτσι πράματα, εν το καταλάβετε; Έννα πεθάνουμε, έννα εξαφανιστούμε σε κάποια φάση. Μπορεί πόψε. Εν το καταλάβετε;

Είμαι πολλά απο-γοητευμένος που τον κόσμο. Υποφέρω που ανυπόφορα πράματα. Εν το καταλάβετε;"

-Γράμμα από ένα φίλο

Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2009

Μέρες βούλιαζα. Τώρα για τα καλά μέσα, στο βάθος της.

Κατάθλιψη.

Μες στην οικοδομή

Εχτές όλο το απόγευμα φιλοσοφικό συμπόσιο. 'Ηταν ωραία. Γνωριμίες ατόμων- διανοητική επένδυση μέλλοντος (κυρίως).

Εψές ως αργά Νιου Ντιβίζιον. Αλκοόλ, καλή παρέα.

Σήμερα από το πρωί στην οικοδομή- να τραβώ σύρματα μες τες σωλήνες, για πέντε ώρες. Θέλω να κάμω εμετό που την κούραση. Βρωμώ χτιτΖΙΟΝ. (Νιου ΝτιβιΖΙΟΝ). Επιάσετε το; α; α;

(Είμαι μπερδεμένος. Έχω κατάθλιψη, δεν ανέχομαι τες επαναλήψεις. Βαρκούμαι να ακούω την άποψη του άλλου άμα είναι τυποποιημένη, και ειδικά άμα την ξέρω τη δομή της άποψης σε βάθος, τη δομή της ιδέας που ο άλλος προσπαθεί με ύφος να μου επικοινωνήσει, αλλά αυτός/αυτή δεν το ξέρει πόσο προβλέψιμος είναι για μένα και ούτε κάνει τον κόπο να με ρωτήσει τι ξέρω. Βαρκούμαι τους σχεδόν ούλλους, θέλω πρόκληση. Θέλω πρόκληση. Καλή πρόκληση. Εψές υπήρξε κάτι).

Βρωμώ χτιτΖΙΟΝ (Νιου ΝτιβιΖΙΟΝ).

-Η πιο μεγάλη πρόκληση για μένα σήμερα εν τα ένστιχτα μου. Αυτό σημαίνει πολλά και μπορεί να ερμηνευθεί ποικιλοτρόπως. Ακόμα και η ερμηνεία αυτού του πράγματος είναι μέρος της πρόκλησης.

Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2009

Φανταστική εισαγωγή στην θεωρία της φιλοσοφικής σκέψης

-«Πείτε μου, τι πρόβλημα έχετε κύριε Τάδε».

-«Κυρία Τάδε...μπλα μπλα μπλα».

Δέκα λεπτά λιγοστών ανταλλαγών- διάγνωση και συνταγή.

«Χάπια της Χαράς» και «χάπια των παρορμήσεων».

-«Το αρχικό πρόβλημα είναι οι διαθέσεις και οι παρορμήσεις, κύριε Τάδε».


-«Κυρία Τάδε! Συμφωνώ! Έχετε πετύχει διάνα! Είναι το πρόβλημα της έρευνάς μου!

Υπαρξιακές διαθέσεις: Angst και Boredom!»

-«Ναι, το είπαμε ότι η ψυχιατρική και η φιλοσοφία είναι συγγενικές επιστήμες, κύριε Τάδε».

-«Κυρία Τάδε, σας ευχαριστώ! Λύθηκε το πρόβλημα! Αντί φιλοσοφική έρευνα: φάρμακα!

Πρόζακ όχι Πλάτωνας!

Επιτέλους μπορώ να επιστρέψω στα ηλεκτρολογικά!»

-«Μα δεν χρειάζεται κύριε Τάδε να διακόψετε την καριέρα σας στη φιλοσοφία. Με τα φάρμακα θα συνεχίσετε, εν πλήρει διαυγεία. Απλά δεν θα είναι πλέον τόσο προσωπικά, αλλά αποστασιοποιημένα».

-«ΓΙΟΥΠΙΙΙΙΙ! Επιτέλους θα γίνω ένας ικανός θεωρητικός! Ένας αποστασιοποιημένος αναλυτικός»!

-«Κύριε Τάδε. Κομμένα τα παθιασμένα Γιούπι. Τα πάθη σας είναι το πρόβλημα»

-«Α;»

Τρίτη, 4 Αυγούστου 2009

Happy Birthday

Όλοι οι καλοί, πιστοί, του φίλοι ήταν έξω στη βεράντα και διασκέδαζαν. Η μάνα του περνούσε από πίσω μας -δεν την προσέξαμε αμέσως- με την τούρτα και τα κεράκια αναμμένα. Δεν είχε σχεδόν καμία σημασία για μένα και για αυτόν. Ή μάλλον: η σημασία ήταν ειρωνικά τραγικότατη.

Θα φυσούσε τα κεράκια και θα επισφράγιζε ζωή και θάνατο μαζί, με έναν ακαταλαβίστικο τρόπο.

Στα γενέθλιά μας, σβήνουμε κεριά. Σβήνουμε τα χρόνια που πέρασαν, που έλιωσαν σαν κεριά. Είμαστε "τόσα" κεριά λιωμένα και σβηστά.


Πέντε λεπτά πριν, καθόμασταν έξω και πίναμε και συζητούσαμε. Ζήτησα από τον εορτάζοντα φίλο μου να μου δείξει τα χαρακτικά του Χαμπή που είχαν στον τοίχο και τα οποία μου είχε αναφέρει. Το είχαμε συζητήσει προχτές, αφού μαζί είχαμε πάει στο φεστιβάλ του Χαμπή. Πετάχτηκε πάνω και μου είπε έλα να σου τα δείξω, είναι στο καθιστικό.

Πήγαμε μαζί μέσα και τα βλέπαμε, τα αναλύαμε. Εντελώς απροετοίμαστα -κεραυνός εν αιθρία, για μένα- μου είπε αυτό που τον βασάνιζε.

"Αλέξανδρε, σήμμερα είδα τη θκειά μου για τελευταία φορά. Εν εξαναείδα έτσι πράμα, είμαι πολλά συγχυσμένος. Επαραμορφώθηκεν, έφαεν την ο καρκίνος. Θέλω να κλάψω αλλά ένιμπορω, έχασα το νου μου. Ένιμπορω να σταματήσω να το σκέφτουμαι που τζείντην ώραν. Εμπήκα στο δωμάτιο τζιαι εκάρφωσεν τα μμάθκια της πάνω μου. Εν εκατάλαβα αν εσιέρετουν ή αν ελυπάτουν. Έλιωσεν, επαραμορφώθηκεν. Ταΐζουν την με το καλαμάκι. Ήταν μια μάζα μπροστά μου. Ήταν η θκειά μου αλλά εν ήταν η θκειά μου".

Βίαια το θέμα διακόπηκε. Οι άλλοι έξω του φώναζαν να σβήσει τα κεράκια του, με τα στόματα γεμάτα χαμόγελα, όλο χαρά και ενέργεια. Διακόψαμε την κουβέντα πάραυτα, και βγήκαμε έξω.



Σε κλάσματα δευτερολέπτου βρέθηκα αναγκασμένος να τραγουδήσω "Happy birthday to you!!!". Πρώτη φορά το τραγούδησα και ένιωθα την ειρωνία μέσα μου. Όσο παραπάνω τραγουδούσα, άλλο τόσο η ειρωνία έμπηγε τα δόντια της μέσα μου. Ήταν η τραγικότητα συνυφασμένη μες την ειρωνία της ζωής, και τη βίωνα από κοντά. Εγκλωβίστηκα να τραγουδώ την ίδια την ειρωνία. Και ο εροτάζοντας...

...ο εορτάζοντας


Φύσηξε, ξαναφύσηξε, ξαναφύσηξε στα αναθεματισμένα τα κεριά να σβήσουν.

--------------------

Συγγνώμη που το έγραψα φίλε μου. Ξέρω ότι έννα το θκιεβάσεις. Αλλά νομίζω έπρεπε να το γράψω. Όι μόνο για μένα. Για σένα. Αν μου το ζητήσεις σβήνω το κείμενο. Σε αγαπώ και πονώ μαζί σου.
--------------------

Μόλις δύο ώρες πριν το γεγονός, συζητούσα με την Ελ. για την τραγικότητα της ζωής και το θέατρο. Πληρωμένα απάντησαν οι θεοί και οι δαίμονες.

Κυριακή, 2 Αυγούστου 2009

θκυό πράματα

άσχετα μεταξύν τους.

Το πρώτον εν ότι επήα στο παναΰριν στην Πλατανίσκεια (εν σωστά που το έγραψα;)

Το παναΰριν εδιοργάνωσεν το ο Χαμπής ο Χαράκτης.

Πολλές εμπειρίες και σημαντικές γνωριμίες για μένα μες σε τρεις μέρες.

Θα γράψω για τούτες με λεπτομέρεια μόλις βρω χρόνο.

Πάντως, εψές επήα κατά το τέλος της νύχτας τζιαι ερώτησα το Χαμπήν αν είσιεν καμιά μπύρα, διότι έθελα μπύρα τζιαι το εστιατόριον απέναντι είσιεν κλείσει.

Ο Χαμπής εγέλασεν βέβαια διότι εν επερίμενεν να πάει κάποιος να τον αρωτήσει αν είσιεν μπύρα. Ούτε εγώ το επερίμενα-ούτε το επροσχεδίασα, ήταν αυθόρμητο. Αλλά ήταν μια πολλά καλή ερώτηση τζιαι έννα επιμένω πας τούτον. Εν θα χώννουμε πίσω που το δάχτυλο μου. Έθελα μπύρα, τζιαι ο Χαμπής μπορεί να είσιεν μες το ψυγείο αφού ήταν ο διοργανωτής. Εν είσιεν, είπεν με καλοσύνη τζιαι ωραιότατο χαμόγελο. (Εν τον επίστεψα όμως!).


Το δεύτερον εν ότι, ήθελα να επισημάνω ότι ενώ νομίζουμεν εμείς οι τωρινοί ότι είμαστεν τζιαι πολλά σπουδαίοι τζιαι κουλτουριάρηδες τζιαι διαφορετικοί τάχα, στην πραγματικότητα κάμνουμεν τα ίδια πράματα που εκάμναν τζιαι οι τζυρούες μας τζιαι οι παππούες μας. Το "φεστιβάλ" εν ευφημισμός του "παναϋρκού". Επήαμεν σε παναΰριν. Δεν ήταν τίποτε το περισσότερο τίποτε το λιγότερο από ό,τι εκάμναν οι παλιοί. Απλά αλλάξαν κάποια πράγματα ιστοριολογικά/πραγματολογικά άνευ ουσίας. Η ουσία εν ότι επήαμεν στο παναΰριν τζιαι επεράσαμεν τζιαι πολλά ωραία μάλιστα. Γιατί το αρνούμαστε; Τάχα είμαστεν καλλύττεροι που τους προτινούς, οξά τζείνοι εν σιειρόττεροι; Η κάθε εποχή την ιστορίαν της τιζια τη θεματολογίαν της σιόρ, μα με παρόμοια σχήματα. Το "φεστιβάλ" εν όπως το παναΰριν τζιαι το "κκαφέ" εν όπως τον καφενέν.

διευκρίνιση

Είμαι άξεστος τζιαι χυδαίος τζιαι ιδιόρρυθμος, κάθε μέρα φαίνεται λλίον παραπάνω, ειλικρινά.

Ευτυχώς παναγία μου. Ειδεμή δεν θα είχα μούτρα να σου προσφέρω κανένα ποίημα.





Τι περιμένεις όμως; Αυθεντική ειλικρίνια προσφερμένη σε πορσελάνινο πιάτο, φουά γκρα, μύδια, στρείδια και χαβιάρια; Ξέρει το φουά γκρα να χαϊδέψει;

Ήχο μες στη σιγαλιά

-αφιερωμένο-





Θέαινα του ελληνόλεκτου πελάγου μου

μες στην αναγραμμή και μόνο

στ` αδιαχώριστό σου κίτρινο

αλισβερίσι- ψυχικό,

μες στα πολλά-πολλά

Μισή κουβέντα σου μου έπεσε

αδιόρθωτη λαλιά