Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2009

Περι χυδαιότητας ο λόγος (πούττος, βίλλος κλπ)

Ορισμένα άτομα νομίζουν είμαι χυδαίος. Γιατί; Επειδή αναφέρω συχνά τα γεννητικά όργανα τάχα ή γενικά μιλώ για τες βιολογικές ανάγκες, που εν κοινή συνισταμένη ούλλων μας (παρεμπιπτόντως δηλαδή, διότι ορισμένοι φαίνεται ξιάννουν το, ξιάννουν ότι τες μισές ώρες της ζωής τους σιέζουν, κλάννουν, κατουρούν, ξικακκατίζουν, γαμιούνται, παίζουν μούτσιο ή βάλλουν δάχτυλο, χύνουν, ξιτιμάζουν, βέχχουν, φτύννουν, θωρούν περίοδο, και λοιπά και λοιπά). Ωωω μα τι μεγάλον πρόβλημαν α; Αντί να λαλώ αφοδεύω λαλω σιέζω. Αντί να λαλώ πορδίζω ή αερίζομαι λαλώ κλάννω. Τζιαι μάλιστα γελώ άμαν τα λαλώ, όπως το σάτυρο. Αντί να λαλώ ουρώ λαλώ κατουρώ. Αντί να λαλώ καθαρίζω τη μύτη μου, λαλώ ξικακκατίζω. Αντί να λαλώ κάνω έρωτα λαλώ γαμιούμαι. Αντί να λαλώ αυτοϊκανοποιούμαι, λαλώ παίζω μούτσιο τζιαι βάλλω δάχτυλο. Αντί να λαλώ έρχομαι σε οργασμό λαλώ χύνω. Αντί να λαλώ βρίζω λαλώ ξιτιμάζω. Αντί να λαλώ αδιαθεσία λαλώ περίοδος. Αντί να λαλώ γκέυ λαλώ ππούστης, ή ακόμα ππουσλαμάς. Αντί να λαλώ μουνί τζιαι πέος λαλώ πούττος τζιαι βίλλος. Ωωω τι τρομερό ε; Καλά είμαι τέλεια άξεστος, είμαι ακαλλιέργητος, είμαι χυδαιότατος, είμαι ρεμάλι. Που αντί να ΜΕΝ ΤΑ ΑΝΑΦΕΡΝΩ ΚΑΝ τούντα πράματα, αντί να τα αντιπαρέρχομαι, επιμένω να τα αναφέρνω με τέτοιο χυδαίο τρόπο! Ω μοντιέ!

Νομίζω εν τζιαιρός κάποιοι να μεγαλώσουν τζιαι να ξυπνήσουν. Τζιαι να μιλούν όπως σκέφτουνται. ΑΝ σκέφτουνται δηλαδή.

Έννεν εμένα που μισάτε ρε. Ξυπνάτε. Έννεν εμέναν που θεωρείτε χυδαίο. ΞΥΠΝΑΤΕ. Εν την ίδιαν τη ζωή που αποκαλείτε χυδαία. Μόνοι σας απορρίπτετε τη ζωή.

Κανεί με τες μύξες σας. Κανεί με τα δήθεν σας, τες φοβίες σας. Νομίζεις είμαι ακαλλιέργητος;

Μα εγώ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ εμεγάλωσα με Μότσαρτ, Τσαϊκόβσκυ, Βιβάλντι, Μπετόβεν, Ελύτη, Γκάτσο, Χατζηδάκι. Ευτυχώς οι αναγνώστες του μπλογκ μου συμπεριλαμβάνουν τη μάνα μου τζιαι τον αρφό μου. Τζιαι αν λαλώ ψέμματα έννα πεταχτούν να το πουν. Εν κρύφκουμαι πίσω που πούποτε, ούτε υποκρίνουμαι ότι είμαι κάποιος άλλος, ή κάτι άλλο. Τζιαι συνεχίζω με τούτους, παθιασμένα: Κάθε Κυριακή πρωί ακούω Τσαϊκόβσκυ, που μωρόν. Ακούω συχνά τον Χατζηδάκι...ΝΝΑΙ, τον Χατζηδάκι που εσύ βαρκιέσαι να ακούσεις, τζείνον. Ξέρεις γιατί τον βαρκιέσαι; Επειδή εν έσιεις παιδεία μάνα μου, ούτε ευαίσθητη είσαι όπως λαλείς ότι είσαι. ΕΣΥ κόρη μαννή (εννοείται ότι έχω συγκεκριμένο άτομο στο μυαλό), που μας παίζεις την ευαίσθητη (ενώ κατακρίβειαν εν είσαι παραπάνω ευαίσθητη που μένα, εν καθυστερημένη τζιαι αδύναμη που είσαι) ουδέποτε ακούεις, ούτε κλασσική μουσική ούτε Ελύτην απήγγειλες, ούτε τίποτε. Αφού τάχατες τούτοι αντιπροσωπεύουν ό,τι πιο αβρό υπάρχει, ίνταλως γίνεται τζιαι τούτοι αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της δικής ΜΟΥ ζωής, αλλά όι της δικής ΣΟΥ; (Για να μεν αναφέρω καν δηλαδή τη φιλοσοφία...)

Ξέρεις κάτι;

Πήαιννε γαμήθου. Μα ούτε καν για γαμήσιν εν κάμνεις. Τζιαι θέλεις μου τζιαι έρωτες, αθεόφοβη...

Τζιαιρός να ξεχωρίσουν επιτέλους οι άντρες που τα αγοράκια, τζιαι οι γυναίκες που τα κοριτσάκια.

(Υ.Γ. Το πιο αστείο ξέρετε ποιόν ένι; Που ορισμένες μυξοπαρθένες "κουλτουριάρες" άμαν ακούουν το όνομα Φρόυντ, ψυχανάλυση και λοιπά, νιώθουν και πολύ κουλτουριάρες και καλλιεργημένες. Εκατάλαβετε το ότι ο Φρόυντ εμίλαν ούλλην την ώρα για το βίλλον; Φρόυντ; Εμπειρίκος; Blanchot; Picasso; Bataille;...κλπ κλπ).

(Υ.Γ2: Απόσπασμα από το βιογραφικό σημείωμα του Μότσαρντ στην Wikipedia: "He enjoyed billiards and dancing (see: Mozart and dance), and kept pets: a canary, a starling, a dog, and also a horse for recreational riding.[68] Particularly in his youth, Mozart had a striking fondness for scatological humor (not so unusual in his time), which is preserved in his many surviving letters, notably those written to his cousin Maria Anna Thekla Mozart around 1777–1778, but also in his correspondence with his sister Nannerl and his parents.[69] Mozart even wrote scatological music, the canon "Leck mich im Arsch" (literally "Lick me in the arse", sometimes idiomatically translated "Kiss my arse" or "Get stuffed") K. 231.).

(Υ.Γ3: Στην προηγούμενην ανάρτηση έγραψα για τη γκόμενα ότι "εντζίζαμεν ο ένας του άλλου σε ερωτικά σημεία". Αν έγραφα "έπιαννε μου το βίλλο μου", αλλάσσει η ουσία;)

Επιλογή

Γίνονται τόσα πολλά πράματα πλέον στη ζωή μου που εν μπορώ να γράψω για ούλλα, τζιαι εν δύσκολο να επιλέξω τι να πω.

Συνοπτικά:

-Κάτι σημαντικό εν το ότι ετσακκώθηκα με τη συγκάτοικο μου. Μάνι-μάνι,εννα ρωτήσει κάποιος; Νναι, μάνι-μάνι.

Νομίζω ότι εν καθυστερημένη να σας πω την αλήθκεια. Εν ένα φοητσιασμένον ον, που εν χαλαρώννει, ούλλον γαμημένες ανασφάλειες, ούλλον αναστολές, όχι ιδιαίτερα έξυπνη, που ερμηνέφκει τα ούλλα με έναν τρόπο διαστρεβλωτικό που με φέρνει σε δύσκολη θέση. Νομίζει ότι πιέζω την, ότι πειράζω την υπερβολικά τζιαι εν της αφήννω προσωπικό χώρο, τζιαι διάφορες μαλακίες. Φοάται με μίσιη μου, τζιαι εν νιώθει άνετα μαζί μου.

Έννα παίξω άμυνα να της περάσει. Αν δεν της περάσει, να φύει, να πάει στο καλό διότι βαρκούμαι τες μαλακίες τζιαι τα ππουσλίκκια, ειδικά τα κλάματα τζιαι τα δράματα που βασίζουνται σε φαντασιοπληξίες ενός αδύναμου μυαλού.

Οι εγχειρήσεις μου επήαν καλά. Άνάρρωσα σχεδόν πλήρως. Την Τρίτη κόφκω ραφές τζιαι τέλος.

Αύριον έχω ραντεβού με τον προφεσόρο που εν υπεύθυος του μαθήματος που έννα διδάσκω. Εν σηκώνει αστεία ο τύπος. Εμπνέει πολλύ σεβασμό, εν καθηγητάρας με πολλές γνώσεις τζιαι εν χαρίζει κάστανο (κάμνει κριτική εύστοχη πάντα τζιαι αν καταλάβει ότι λαλείς μαλακίες έννα σε γαμήσει).

Άρα σήμμερα θκιέβασμα.

Έσασα το σπίτιν, εκαθάρισα το, εκάμαμεν τζιαι ένα τεράστιο ππάρτυ που ήταν μεγάλη επιτυχία. Ως τζιαι ζωντανή μουσική είχαμεν. Επαίξαν για καμιάν ώρα κάτι φίλοι μας.
Εγνώρισα πολλές γκόμενες, έκαμα τζιαι κάτι με μιαν άγνωστη, ήταν λλίο σουρρεάλ η φάση αφού ως τζιαι μια παρέα αγνώστων που επερνούσαν πόξω ήρτασιν. Εκατέληξα με μιαν της παρέας, μιτσιάν, πανέμορφην, με εξωτικό πρόσωπο, ήταν τρομερά ερωτική στιγμή, αναπάντεχη, χωρίς πολλά-πολλά, ακαριαία ερωτική χημεία, όπως τα έργα.
Όι εν εκάμαμεν σεξ, αν τζιαι έθελα πολλά. Τζιαι τζείνη έθελεν. Αλλά, καθώς εχορέφκαμεν αισθησιακά τζιαι εντζίζαμεν ο ένας του άλλου σε ερωτικά σημεία, τζιαι οι ανάσες μας ενώννουνταν, επαναλάμβανεν με εμφανή ψυχολογική δυσκολία λόγω ίμερου "είσαι πολλά όμορφος θέλω σε, θέλω σε, αλλά έχω φίλο, έχω φίλο, έχω φίλο δεν μπορώ..."
Νομίζω ήμασταν τζιαι οι θκυό ερωτευμένοι για λλίην ώρα.

Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2009

Το τραγούδιν της παραλίας

Κόρη Κριστίν, αθθυμάσαι που σου το τραγουδούσα στήν παραλίαν στον Πωμόν το καλοτζιαίριν;; Παραλίιιιιιιιιια


Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2009

Τωρά γυρεύκουμε στόκκο

Τάχα ήταν να σάσουμεν το σπίτι σήμμερα- να βάλουμεν τα ράφκια.

Επήα να το παίξω μάστρος. Το ύφος έχω το, αλλά την τέγνην έντην κατέχω κόμα. Έκαμα τα πούττους. (Η μάνα μου θυμώννει όποτε λαλώ "έκαμα τα πούττους", εννοώντας έκαμα τα σκατά, επειδή, όπως λαλεί, ο πούττος εν καλόν πράμαν. Έσιει κάποιο ππόιντ δεν λέω).

Λοιπόν. Το πρωίν επήα να γοράσω τραπανάκι. Επήα σε ένα μαχαζίν με μαστόρους, τζιαι τζείνοι επέψαν με αλλού. Η μαλακία η μεγάλη εν ότι, τωρά που έγινα τριάντα χρονών, το λεξιλόγιο των μαστόρων στα κυπριακά έμαθα το, αλλά τα γέρημα πρέπει να συνεννοηθώ στα εγγλέζικα. Εσιέξιξι. Έφα μιαν ώρα να τους εξηγήσω ότι έθελα αρίδες. Πρέπει να ενομίσαν ότι είμαι καθυστερημένος.

Τολοιπόν, επήα να γοράσω το τραπανάκιν. Εσυνεννοηθήκαμεν τάχα. "Θέλεις το ασύρματον ή ενσύρματον"; Εν με πειράζει είπα του, δείξε μου τζιαι που τα θκυό.

"Θέλεις το με drilling action, οξά δίχα;". Εν με πειράζει, είπα, δείξε τζιαι που τα θκυό. (Εσκέφτηκα ότι οι τοίσιοι μας εν φτανότοισιοι γυψοσανίδα, άρα εν χρειάζουμαι κατανάγκην drilling action).

Έφερεν τα έδειξεν μου τα. Εθκιάλεξα το πιο φτηνό: 30 λίρες. Ενσύρματο, με drilling action.

"Έσιει ποούλλα μέσα;", αρωτώ τον. "Ναι" απαντά ο κκερχανές.

Αννοίω το, εν είσιεν με αρίδες, με μούττες κατασαβιθκιού μέσα. "Έξτρα τζείνα" λαλεί μου ο χάσκας. Ε καλά ρε μαλάκα, γιατί εν μου είπες εν έξτρα την ώραν που σε αρώτησα αν έσιει "ποούλλα" μέσα; Τι εννοώ με το "ποούλλα"; Κέτσιαπ, μαγιονέζα, σαλάτα;

Άτε. Τζιαμέ έφα μιαν ώραν να του εξηγήσω ότι έθελα αρίδες. "Γουοτ ντου γιου κκολ δις θιν λογκ θιγκ δατ γκόους ίντου δε ντριλλ εντ νταζ δε ντρίλλιγκ;" Εν εκαταλάββαινεν ο γάθαρος. Ένεφκα, έκαμνα όπως τον καθυστερημένον. Τελικά, μετά που κανένα πεντάλεπτο αμφότερης πνευματικής καθυστέρησης με χαρακτηριστικές χειρονομίες, εκατάλαβεν. Αλλό έναν τριαντάλιρον τούτα.

Ετέλεψα που τζιαμέ τζιαι επήα στο δημαρχείο να κανονίσω κάτι με τους φόρους. Κανέναν μισάωρον εποσπάστηκα τζιαι που τζιαμέ. Μετά επήα έφα ένα χοντ-ντογκ. Μετά έβαλα μπρος για το πανεπιστήμιο, να πάω στο γιατρό. Είχα ραντεβού η ώρα 3μιση. Εν επρόλαβα. Άρκησα ΠΕΝΤΕ λεπτά. Ε μα άρκησες λαλεί μου η κυρία. (Άτε ολάν τζιαι κανεί, εσκέφτηκα). Τελικά, τάχα εδέχτηκεν με. Εν είσιεν κανέναν άλλον εν τω μεταξύν. Απλά έθελε να μου κάμει τα ττεμπίσια της, τζείνα που κάμνει η κάθε μαλακισμένη που έσιει εξουσία πάνω σου τζιαι έσιει απωθημένα επειδή ο άντρας της εγάμησεν την σίλιες φορές όπως το γάδαρο χωρίς ποττέ να ενδιαφερτεί αν ετέλειωσεν τζιαι τζείνη-κάθεται τζιαι χύνει όπως το βλάκα τζιαι μετά ποτζειμάται. Τζιαι έτσι πκιερώννουμεν την εμείς την επόμενη μέρα, επειδή αρκήσαμεν πέντε λεπτά. (Εντάξει, είπα τα τζιαι εξεθύμανα).

Μπαίννω μέσα, θωρεί με η γιάτρενα τζιαι σιέζει πάνω της τζιαι αρωτά με με ανησυχίαν: ΆΠΑΝΑΪΑ ΜΟΥ ΗΝΝΑΜΠΟΥ ΕΠΑΘΕΣ". Τούτη είδεν το μμάτι μου το εγχειρισμένο τζιαι ενόμιζεν εδέραν με. Είπα της μεν ανησυχείς εν εγχείρηση. Μπλα μπλα μπλα. Εγώ απλά έθελα συνταγή για θυροξίνη που μου έλειψε. Έδωκεν μου, τζιαι έφυα. ΄

Μετά έκαμα διάφορα άλλα που εν χωρίς ουσία, βαρκούμαι να τα γράψω. (Νναι, σαν να μου τζιαι τα προηγούμενα που έγραψα είχαν πολλήν ουσίαν).

Τέλοσπάντων, έφτασα έσσω. (Εν τω μεταξύν έσιει μέρες να θκιεβάσω, τζιαι πρέπει να συνεχίσω θκιέβασμα. Τούντες μέρες θκιεβάζω κάτι για Ηθική, Utilitarianism, John Stuart Mill, επίσης δεοντολογία του Καντ, Peter Singer και λοιπά. Έννα διδάσκω τούντες μαλακίες τζιαι πρέπει να τα θκιεβάσω καλά).

Λοιπόν, έσσω αππωθήκαμεν με τον Αντόνιο, τάχα έννα σάσουμεν το σπίτιν όπως τους μαστόρους. Τελικά, εκάμαμεν τα πούττους. Εγεμώσαμεν τους τοίχους τρύπες. Τζιαι η κάθε τρύπα σε τοίχον, ετρύπησεν τζιαι τον αντρικόν εγωισμόν μας, γίναμεν ράκος, ρεζίλιν μπροστά που την συγκάτοικο μας. (Έπαιζα πολλά τον έξυπνον μάλιστα).

Τελικά, επειδή οι τοίσιοι μας εν γυψοσανίδα, εθκιάλεξα λάθος βίδες, ρόμπλαξ τζιαι σπόντες. Στο τέλος έπιασα τηλέφωνον τον τζύρην μου για οδηγίες. "Trial and error κουμπάρε, μόνον έτσι μαθθαίννεις" είπεν μου ο σοφός ανήρ πατήρ, που εν καλός τεχνίτης.

Αύριον έννα πάω να πιάσω στόκκο να κλείσω τες τρύπες. Τζιαι να δω ήνταλως έννα στερεώσω τα ράφκια πας τούντους παλιότοιχους μου.

Προς τη μάνα μου

Αμανα, είπες Τουρκάλλαν εν θέλεις μίσιη μου να φέρω έσσω. Να παντρευτώ Γερμανίδαν πειράζει σε;

Αρέσκουν μου πολλά τα γέρημα. Οι Γερμανίδες.

(Σημείωση προς φίλους συνιστολόγους: ρε παιθκιά, οι αναγνώστες μου εμένα συμπεριλαμβάνουν τη μάνα μου, τες θκειάες μου, τον τζύρη μου, τον αρφό μου, τζιαι παρέες μου. Δηλαδή, το κοινό μου εν τρομερά εκφοβιστικό, για μένα. Αλλά στ'αρτζίθκια μου. Γράφω σχεδόν ό,τι σκέφτουμαι -εχτός που ορισμένα παράνομα, για να μεν μας συνάξουσιν. Κάποτε-κάποτε τραππηά η μάνα μου τζιαι αφήννει comments σαν ανώνυμη. Εγώ ξέρω ποιά εμπόνι βέβαια. Έτσι, είπα να την αρωτήσω ευθέως τωρά, αν την πειράζουν οι Γερμανίδες, να δούμεν τι έσιει να μας πει. Έθελα να ρωτήσω όμως: έσιετε τζιαι εσείς όμως έτσι πρόβλημα; Θκιεβάζουν σας τζιαι εσάς οι τζυρούες σας, μανάες σας κλπ; Προχτές έγραψα ας πούμεν ότι επήα να κάμω καφκάν με ένα εγγλέζον, τζιαι είπεν μου την ο αρφός μου κανονικά, διότι εθκιέβασεν το, τζιαι εμουρμούραν επειδή ήμουν με εγχειρισμένο μμάτι. Έσιει δίκαιο βέβαια. Αλλά ήνναμπου να κάμω; Έτο γράφω ό,τι θέλω να γράφω τζιαι μετά αντιμετωπίζω τες συνέπειες. Που είχα κατάθλιψην τζιαι έγραψα το, πάλε το ίδιο. Εθκιέβαζεν τα ούλλη η οικογένεια τζιαι εμουρμούραν. Ε μα έννα σιέσω πάνω μου; Γράφω την αλήθκειαν τζιαι κανεί. Ας αντιμετωπίσουμεν ούλλοι τες συνέπειες της αλήθκειας. Έννεν; Φυσικά η μαλακία εν ότι εν μπορώ να γράψω πολλά πράματα για τη μάνα μου, ή τον αρφό μου, ή τον τζύρην μου, ή τη θκειά μου, αλλά ούτως ή άλλως έντζιε υπάρχει τίποτε ιδιαίτερο που θέλω να γράψω εναντίον τους, εννοώ κάτι ακραίο, άρα έννεν τζιαι μεγάλος περιορισμός).

(Καμιά φορά γράφω τζιαι ψέματα, μαλακίες να περνά η ώρα. Τζιαμέ να δείτε χάζιν!).


Κατακρίβειαν, τωρά που το ξανασκέφτουμαι, ίσως να είμαι εγώ πιο εκφοβιστικός που τούντους αναγνώστες μου...χμμμ...ίσως μπορώ να ελέγχω την οικογένειαν μου που με θκιεβάζει. Ας κάμουμεν ένα πείραμα λοιπόν.

Προς μάνα: Άμανα, γιατί εχώρισες με τον τζύρη μου; Ποιός έφταιεν;
Προς αρφόν: Ρε αθθυμάσαι που σου εκατούρησα μες το στόμα;
Προς θεία Γ: Κόρη αθθυμάσαι που σου είπα να μεν κινήσεις αγωγήν τζείντους ππεζεβέγκηες σαν λείπεις που τη χώρα διότι έννα τα κάμεις σκατά, αλλά εσέναν εν άκουεν η κκελλέ σου, τζιαι τωρά βουράς τζιαι ένιφτάννεις;



Μίσιη μου, εν τω μεταξύ!


Θενξ

"Πήγαινέ με όπου θέλεις ταξιτζή"

"Πήγαινέ με όπου θέλεις, ταξιτζή,
μαύρες ώρες και πικρές περνάω.
Ψάξε να βρεις μιαν ερημιά
να μην ακούω φωνή καμιά,
τη νύχτα αυτή πονάω.

Πριν από λίγο χώρισα, δεν έχω πού να πάω
πριν από λίγο χώρισα και σαν τρελός γυρνάω.
Πήγαινέ με όπου θέλεις, ταξιτζή"...


Ο κάθε άντρας που σέβεται το αντριλλίκκιν του πρέπει άμα χωρίζει να πίννει να μεθκιά τζιαι να λαλεί μαλακίες τζιαι αμπελοφιλοσοφίες για τη ζωή με το φίλον του που εν τζιαμέ να του συμπαρασταθεί.

Έτσι εκάμαμεν εψές. Εχώρισεν ο συγκάτοικος μου.

Ήρτεν εψές η ώρα εφτά έσσω, λαλεί μου "πάμεν να πιούμεν μπύρα Κρις" (στα εγγλέζικα: λετς γκόου φορ ε μπίαρ Κρις).

Λαλώ του ρε εν 7 η ώρα ακόμα, κάτσε να καθαρίσω λλίον το σπίτι (ήταν της πουτάνας λόγω δικών μου ξένων) τζιαι μετά πάμεν.

Λαλεί μου, "όι πάμεν τωρά". Οκ πάμεν.

Καθοδόν είπε μου το νέον, ότι εχώρισεν με την κάφκαν του. Αααα, εσκέφτηκα. Εκατάλαβα ήνταλως έννα περάσουμε.

Ε τζιαι επήαμεν σε θκυό μπυραρίες, εκαταλήξαμεν μεθυσμένοι. Εν είχα όρεξη να πιώ ούτε να πολλομιλώ, αλλά υπό τες περιστάσεις εν είχα επιλογή.


Εψές εγνώρισα τζιαι μια Γερμανίδα, σκέττος έρωτας. Έχω αδυναμία στες Γερμανίδες, έτσι να το ξέρετε. Ένιξερω γιατί. Γενικά, λόγω γλώσσας τζιαι νοοτροπίας.

Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2009

Η Κρυστάλ μου

Εν 2 η ώρα. Η ώρα πέντε φέφκουν που το Μπράιτον για πάντα. Το Γιώρκον έννα τον ξαναδώ στην Κύπρο. Εν του λαλώ "γεια".

Τη Κρυστάλ όμως, ίσως να μεν την ξαναδω ποττέ. Ξέρει το.

Ήμασταν αγκαλιασμένοι για δέκα λεπτά. Η Κρυστάλ μου εσπάραζε που το κλάμα μες στην αγκαλιά μου, εφιλούσα την στο μέτωπο τζιαι στο υγρό μάγουλο πνιμένο στα δάκρυα.

Έκλαψα τζιαι εγώ. Έσπασα μέσα μου μέσα σε δευτερόλεπτα, έκρουσα έγινα μαύρος μέσα μου, ωρίμασε ολόκληρος περσινός χρόνος μέσα μου σε δέκα λεπτά.

Είπε μου έννα γράφει στο μπλογκ της τζιαι στα εγγλέζικα, μόνο τζιαι μόνο για να τα θκιεβάζω εγώ.

Κρυσταλλίτα μου, έννα σε πεθυμήσω. Κρυσταλλίτα μου, είσαι υπέροχη, είσαι μοναδική. Πονώ που χωρίζουν οι δρόμοι μας. Πονώ που πονείς τόσο, αγάπη μου, υπερευαίσθητη, πελλή μου, υπερενεργητική μου, χαρισματική μου ομιλήτρια, με το πάθος σου, το ταμπεραμέντο σου, τη σπιρτάδα σου, την έμπνευσή σου, τα αναρίθμητα χαρίσματά σου.

Έχω σε μέσα στην καρθκιά μου βαθκιά.

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2009

Ναι

Νναι, είμαι εγώ τζείνος που τραππηά όπως τον πελλοβούζουνον πάνω στη φωτογραφία. Παρμένη στην παραλία του Μπράιτον. Πίσω μου η Ισπανίδα πρώην γκόμενα με την οποία έσπασα ρεκόρ μικρότερης σχέσης (εφκήκαμε για θκυόμιση μέρες), αν εξαιρεθούν τα one-night stands.

(Περι εγχείρησης ο λόγος: ευχαριστώ όλους τους φίλους για τα καλά λόγια τζιαι τες ευχές σας. Είμαι καλά. Έφκαλα τη γάζα. Πονώ νάκκον, το μμάτιν εν σσιηλλοραμμένον όπως το μμάτι του Φράνκενσταϊν, καταπρησμένον, αλλά έννα επουλώσει σιγά-σιγά, νόου γουόρρις).

Εν τω μεταξύν στη φωτογραφία φαίνεται σαν να τζιαι έχω σκεμπούαν, αλλά εν ψεύτικη, εβάλαμεν την μετά με το photoshop. Στην πραγματικότητα έχω six-pack.

Μμάθκια και τα τοιαύτα

Το δεξί μμάτι ετέλειωσε. Εν ωραίο μμάτι. Έβαλε με να του κάμνω ασκήσεις ο χειρουργός, να τραβώ το βλέφαρο κάτω τρεις φορές τη μέρα, τωρά που επουλώννει ακόμα, για να μεν αποτραβηχτεί άλλο μέσα.

Το σχήμα του μμαθκιού μου άλλαξε (πάλε). Είπε μου το τζιαι η μάνα μου σήμμερα πρωί-πρωί.

Εν περίεργο πράμα να αλλάσσει το σχήμα των μμαθκιών σου (εξαναείπα το, αλλά επαναλαμβάνω το με κίνδυνο να με πείτε πρήχτη, επειδή εν πράγματι περίεργη εμπειρία τζιαι σημαντική).

Το άλλον εν κλειστόν ακόμα πίσω που γάζες. Ετράβησα πολλύν πόνο με τζείνο. Πάντα με το αριστερό μου, σε ό,τι εγχείρηση έκαμα, ετράβησα παραπάνω ταλαιπωρία τζιαι πόνο. Εν πιο άρρωστο που μέσα, οι μυς του που μέσα εν ταούλλιν, έσιει περιορισμένη κίνηση. Για να κατεβάσει το βλέφαρον αναγκάστηκεν ο χειρουργός να κόψει σχεδόν ούλλον το μυν (ή ξερωγώ τι εν τζείνον που κόφκει)...είπε μου ότι εν εμπορούσεν να το κατεβάσει άλλο διότι υπάρχει κίνδυνος να ππέσει το βλέφαρο.

Τωρά περιμένουμεν τζιαι θωρούμεν το αποτέλεσμα, κάμνουμεν αξιολόγηση σε 4 εφτομάδες τζα αποφασίζουμεν αν ετελειώσαμεν ή αν θέλουμε επανορθωτικές ή ακόμα τζιαι ανύψωση του κάτω βλεφάρου.

Χονδρικά μιλώντας εγώ είμαι πολλά ευχαριστημένος, τα ερωτήματα αφορούν τες λεπτομέρειες.

Τωρά είμαστεν Μπράιτον. Ήρταμεν με τη μάνα μου τζιαι τον παππού μου εχτές το απόγευμα.

Για το τι γίνεται με τον παππού μου έννα τα γράψω με λεπτομέρεια αλλά ένιξερω αν θα τα δημοσιεύσω. Εν πολλά τζιαι βαθκιά.

Σε λλίον έννα φκάλω τη γάζαν του άλλου. Ανησυχώ λλίον άμπα τζιαι έχω αιμορραγίαν πάλε. Είπαμε να πάμε στο Boots πρώτα να πιάσουμε αποστειρωμένες γάζες σε περίπτωση που έχω αιμορραγία να την σταματήσω (εν απλό: ασκείς πίεση στην πληγή ώσπου να σταματήσει).

Αυτό το ιατρικό update!

Κατά τα άλλα, κάμνω πολλύ χάζι με τη μάνα μου!

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2009

Τρία μηνύματα του τζυουρού μου

Επειδή αύριον εν η εγχείριση καρτερώ κάμποσα τηλεφωνήματα οικογενειακά τζιαι φιλικά, με ευχές για ανάρρωση κλπ. Σε μια φάση έπιασα τρία μηνύματα στο μόπαϊλ, συνεχόμενα. "Ου γαμώτα", εσκέφτηκα, "αρκέψαμεν".

Αννοίω το μόπαϊλ θορώ, τζιαι τα τρία που τον τζύρη μου. "Μάνα μου ρε, ανησυχεί πολλά ο παπάς μου τζιαι επαράκαμεν το..."

Αννοίω τα, ήταν τζιαι τα τρία το ίδιο μήνυμα. Το εξής: "Τhe guys forgot to switch off the extractor fan which to my worst fears is noisy".

Χμμμ ίνναμπου γίνεται δαμαί; Αρκέψαν τα σενάρια μες τον δημοσιογραφικο-ντετεκτιβικό νου μου (παρανοϊκό κατακρίβειαν)!

Άμπα τζιαι που την ανησυχίαν του εσυχχύστηκεν; Τζιαι προσπαθεί να μου δείξει ότι ανησυχεί με πλάγιον τρόπον;

Άμπα τζιαι κάτι προσπαθεί να μου πει για να μεν καταλάβουν οι άλλοι; Αλλά τι; Τι σημαίνουν τούτοι οι κωδικοί;

Μετά εσκέφτηκα: άμπα τζιαι εν μυστικό μήνυμα προορισμένο για κανέναν άλλον;

Άμπα τζιαι ο τζύρης μου εν έμπορας ναρκωτικών τζιαι εν μήνυμα κωδικοποιημένο; (Τούντο σενάριο ενθουσίασε με για κάποια δευτερόλεπτα. Έδωσε τρομερή νοηματική ανάταση στη ζωή μου, με σύγκορμα ρίγη ενθουσιασμού λόγω αδρεναλίνης, αφού έχω αδυναμία στο εμπόριο ναρκωτικών).

Μετά εσκέφτηκα άμπα τζιαι έκαμεν κάφκα τζιαι ήταν μήνυμα προς την κάφκαν του;

Τελικά έπιασα τον τηλέφωνον.

"Άπαπα, ήνναμπον τούντα μηνύματα που μου έστειλες σιορ; Τρεις φορές μάλιστα".

"Ά έπιαστα; Εμάχουμουν να πέψω μήνυμα του γείτονα που έσιει το εστιατόριο, εξιάσαν αναμμένον τον εξαεριστήρα τζιαι εν τζοιμούμαι, τζιαι κατά λάθος έπεψα σου το εσένα".


Θενξ φορ λίσενιγκ

Αλλό λλίην υπομονήν...

Αύριον απόγευμαν εν η δεύτερη βλεφαροπλαστική. Πάνω βλέφαρο αριστερού μαθκιού. Είμαι αισιόδοξος. Άτε να ξιμπερτέφκουμεν...


Το πρωί φτάννει ο παππούς.

Εν ανησυχώ ιδιαίτερα.

Μια ευχάριστη έκπληξη ήταν που μου ευχήθηκε ένας φίλος μου που δεν το επερίμενα, που το φέισμπουκ. Αρέσκει μου πολλά άμα μου εύχεται κάποιος κάτι τζιαι ξέρω ότι εννοεί το...


Θέλω να ξιμπερτέφκα διότι έχω δουλειά. Θέλει φιλοσοφίαν ο νους μου τζιαι τέχνην. Σε πιο γερές δόσεις πλέον. Αναπτύσσω intellectual stamina

Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2009

Καλές μέρες και λίγη δόση απερισκεψίας

Οι μέρες μου εν πολλά καλές. Το οικιακό μου περιβάλλον -για πρώτη φορά στη ζωή μου-εν ωραίο. Έφτιαξα ωραίο σπίτι, γεμάτο τέχνη, γεμάτο πίνακες. Η συγκατοίκηση πάει πολλά καλά- αρχής γενομένης από το γεγονός ότι αφήκαν με να βάλω ό,τι πίνακες θέλω μες το σπίτι χωρίς να διαμαρτυρηθούν- ακόμα τζιαι κάτι φωτογραφίες vintage πορνό έβαλα, με βίλλους, μουνιά, πίππες κλπ. Εν λλίο shocking διότι εν το περιμένεις, αλλά εγώ θεωρώ ότι εν τέχνη- καμιά φορά εν καλά να σιοκκαρίσκεται τζιαι λλίον ο άλλος. Εξάλλου εν αισθησιακές τζιαι υπέροχες, με ωραία σώματα.


Η χημεία μεταξύ των συγκατοίκων εν πολλά καλή- έσιει ενδιαφέρον. Είμαστεν 4 διαφορετικά άτομα.

Η ψυχολογία μου εν πολλά καλή. Πράγματι πρόκειται για νέα αρχή, εις βάθος για μένα, που αρκέφκει που τες λεπτομέρειες τζαιαι επεκτείνεται στες ουσίες. Έκαμα νέ αρκή τζιαι απολαμβάνω τη νέα μου ελευθερία- ελεύθερα επανακαθορίζομαι, ξαναδημιουργώ τον εαυτό μου. Πάει καλά.

Αγάπησα πολλά την περιοχή που μεινίσκω τωρά. Εν γεμάτο τέχνη, ωραίους ανθρώπους της νοοτροπίας "be local, buy local". Γνωρίζω τους γείτονες τζιαι μιλούμε, ο κόσμος εν φιλικός. Βασικά ο λόγος εν διότι τζιαμέ που μεινίσκω τωρά εν οι πιο ωραίες γειτονιές του Μπράιτον στες οποίες κυκλοφορούν οι τόπακες τζιαι όι οι βούρκαροι οι τουρίστες οι Λονδρέζοι, ή άλλοι άσχετοι βάρβαροι.

Αυτά λοιπόν.

Άρκεψα τζιαι θκιεβάζω την ύλη που έννα διδάσκω. Αρέσκει μου η ιδέα ολοένα τζιαι παραπάνω...

Η εγχείριση μου επήεν καλά. Την ερχόμενη Πέμπτη έννα κάμω την άλλην. Έννα έρτει η μάνα μου. Έννα έρτει τζιαι ο παππούς μου. Έθελε να έρτει. Ανυπομονώ να έρτει. Παραπάνω ανυπομονώ για τον παππού μου παρά για το μάτι μου. Θέλω τον να απολαύσει τούντο ταξίδι. Μπορεί να εν το τελευταίον του.

Ο ίδιος έθελε να έρτει να με δει. Έκλαιεν τζιαι έθελε να έρτει. Εν σχεδόν τρομακτικό το πόσο σημαντικό εν τούντο ταξίδι για λλόου του. Τζιαι για λλόου μου. Ντζίζει τες πιο βαθκιές ενδόμυχες χορδές μου τούτη ούλλη η ιστορία. Εν πολλά δύσκολο να αφήσω τούντες χορδές να μιλήσουν δημόσια...


Λοιπόν. Τι άλλο. Αρκετά άλλα. Καταρχάς να πω ότι τούντον τζιαιρόν εν πολλογράφω σε μπλογκς, ούτε μπάινω μες το φέισμπουκ, ούτε θκιεβλαζω τίποτε. Άλλαξα τρόπο ζωής τζιαι απολαμβάνω το άμεσο περιβάλλον μου. Εν έχω την ανάγκη να γράψω τίποτε, ούτε νομίζω έχω κάτι αξιόλογο να γράψω. Άμαν έχω έννα το γράψω (ειδικά στες Παρασημειώσεις μου).

Είμαι ήδη Λονδίνο, με το αγαπημένο μου Κριστινάκι, όπου θα κάτσω μια εφτομάδα, να θωρώ φίλους. Ήμουν τζιαι την προηγούμενη εφτομάδα, που έκαμα το μάτι εγχείριση. Επηα με τον τζύρη μου σε ένα απίθανο μουσείο. Ονομάζεται The Design Museum- συστήνω το ανεπιφύλακτα.

Την Πέμπτη κάμνω εγχείριση το αριστερό μάτι. Υποψιάζομαι ότι τούτες οι εγχειρίσεις αξίζουν πολλά τον κόπο διότι έννα έχουν πολλά καλό αποτέλεσμα στο τέλος- θα φέρουν ξανά μια καλή συμμετρία στα μάτια. Ίδωμεν. (Μετά προσευχής!).

Γενικά ηρέμησα, αν και είχα τζιαι μια-θκυό εξαιρέσεις την προηγούμενη εφτομάδα. Την Παρασκευήν έκαμα καφκάν μίσιη μου με έναν εγγλέζον μες τη στράτα. Ήμουν μεθυσμένος, ήταν τζιαι τζείνος πρέπει. Εξιτίμασε με χωρίς λόγο, τζιαι ενευρίασα πολλά τζιαι άρκεψα καφκάν. Βασικά εν έγινε τζιαι τίποτε πολλά βίαιο, αν τζιαι ήμουν πανέτοιμος να του μπήξω θκυό ππουνιές μες τα μούτρα. Αλλά άρκεψα φωνές τζιαι μετά εκούντησα τον τζιαι μετά έγινεν το συνήθης χαμός που μπαίνουν μες τη μέσην άλλη τζιαι γυεναίτζιες που φωνάζουν αγχωμένα, τζιαι παρέες που πιάννουν τα σιέρκα σου τζιαι μαλακίες.

Βέβαια παραδέχουμαι ότι είμαι βλάκας. Τζιαι ανώριμος. Ώρες ώρες είμαι ο πιο ώριμος άνθρωπος στον κόσμο, άμανα συζητώ πολιτική ας πούμε ή άμαν συζητώ φιλοσοφία. Αλλά, ώρες ώρες εν σκέφτουμαι καθόλου, λειτουργώ εντελώς ενστικτωδώς. Νευριάζω με το άδικο ή άμαν κάποιος παίζει τον έξυπνο. Απλά νευριάζω. Έννα το βελτιώσω όμως. Εν ένας που τους στόχους μου, να γίνω πιο ήρεμος τζιαι συγκαταβατικός, τζιαι ορθολογικός.

Προψές σε ένα κλαμπ είδα κάτι τζιαι εσιοκκαρίστηκα. Στο Μπράιτον κάθε λλίο σιοκκαρίσκουμαι. Είδα ένα κακάσσιημο Ινδό τραβεστί ντυμένο-βαμμένο γυναικεία. Εφύρτηκα! Επήα τζιαι έφκαλα τον φωτογραφία. Θα την κάμω upload να τη δείτε μόλις έβρω το σύρμα! Αποφάσισα ότι τωρά τζιαι να πάει τούτους ούλλους τους περίεργους έννα τους φκάλλω φωτογραφία! Όπως έφκαλα τον κώλο του τίτσιρου γκέυ μπάρμαν την άλλη φορά Έβαλα τον τζιαι εστρούμπωσε τζιαι έφκαλα τον.

Διερωτάστε ήνταλως τους καταφέρνω τζιαι στέκουνται τζιαι φωτογραφίζω τους; Είναι απλό. Καταχάρς τούτοι ούλλοι εν συνήθως ψωνάρες. Εκμεταλλέφκουμαι το. Υποκρίνουμαι.

Του γκέυ μπάρμαν επήα τζιαι είπα του ότι έσιει τον πιο ωραίο κώλο που είδα ποττέ μου τζιαι έθελα να τον φκάλω φωτογραφία. Τζιαι εδέχτηκε. Εστρούμπωσε μες το κλαμπ μπροστά που ούλλους μπροστά που το μόπαιλ μου.

Ο Ινδός προχτές επήε τζιαι είπα του εν πολλά όμορφος, τζιαι αρέσκει μου τζιαι εψιλοφλέρταρα τον. Εμιλήσαμε λλίον τζιαι μετά είπα του να φκάλει φωτογραφία μαζί μου!

Γαμώτο ήντα παλιοχαρακτήρας είμαι τελικά α;!

Αν έσιει Θεόν, πρέπει να με μισά!

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2009

Λονδίνο

Είμαι Λονδίνο. Έκαμα εγχείριση εχτές. Επήεν καλά, κατά το χειρούργο. Το ακριβές αποτέλεσμα έννα φανεί σε καμιά δεκαρκά μέρες. Εταλαιπωρήθηκα. Πρώτα στην εγχείριση, αλλά τζιαι σήμερα. Στην εγχείριση ήμουν όξυπνος. Εκράτησε ανάμιση ώρα. Εδυσκολέφτηκε λλίο ο χειρούργος, εχαμήλωσε το βλέφαρο τέσσερεις φορές. Στην αρκή εν ένιωθα καλά που τον ένωθα να πετσοκόφκει το μάτι μου. Μετά επέρασε μου.

Σήμερα επήα να φκάλω τη γάζα τζιαι είχα αιμορραγία ασταμάτητη. Ο τζιύρης μου τζιαι η ανιψιά μου εσυγχυστήκαν (ήμουν ολογιαίματος), μετά επήαμεν στες Πρώτες Βοήθειες τζιαι εσταματήσαν μου το. Τωρά όλα καλά. Έφκαλα τζιαι φωτογραφία- θα την κάμω upload μόλις μπορέσω, για να καταλάβετε τι εννοώ. (Έβαλα τον παπά μου να με φκάλει φωτογραφία μόλις αφαίρεσα τες γάζες. Στη φάση που με έφκαλλε φωτογραφία εσυνειδητοποιήσαμε ότι είχα αιμορραγία, διότι ώσπου να φκάλει τη φωτογραφική που τη θήκη τζιαι να φωτογραφίσει το μάτι εγέμωσε γιαίματα η φάτσα μου. Άσε...)

Πάω να ππέσω. Αύριο πάω πίσω Μπράιτον.