Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2009

Ώρες-ώρες...

...έχω την εντύπωσην ότι η «δουλειά» του Κυπραίου -δηλ. το πιο «δυνατόν» του προσόν- στο οποίο εν μεγάλο ταλέντο- ένι να κατηγορεί τους άλλους για το πόσον «μη-αυθεντικοί» ένι, πόσο «δήθεν» ένι, βρίσκοντας τα ψεγάδια του τζιαι τες αντιφάσεις του.


Πράμαν που βαρκούμαι πολλά τελευταίως.

Αλλά, κάμνω το τζιαι εγώ φαίνεσται μου.

Το ίδιο σκατόν είμαι.

Επειδή...

Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2009

άτιτλο

«Αυτή τη γνώμη έχω κι εγώ» αποκρίθηκε ο ταξιδιώτης• «αλλά ένα πράγμα ανάμεσα σε άλλα δε μ’ αρέσει στους πλανόδιους ιππότες: όταν πάνε να μπουν σε μια μεγάλη κι επικίνδυνη περιπέτεια, όπου υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να χάσουν τη ζωή τους, δε θυμούνται ποτέ, τη στιγμή που μπαίνουν, να αποταθούν στο Θεό, όπως είναι υποχρεωμένος να κάνει κάθε χριστιανός σε παρόμοιους κινδύνους, αλλά, αντίθετα, στρέφονται στις δέσποινές τους με τέτοιο πάθος και τέτοια αφοσίωση, σαν να’ ταν αυτές ο Θεός τους, πράγμα που, κατά τη γνώμη μου, μυρίζει λίγο παγανισμό».

«Κύριε» απάντησε ο Δον Κιχώτης, «δεν μπορεί να γίνει αλλιώς, κι ο πλανόδιος ιππότης που δε θα’ κανε έτσι, θα την πάθαινε και θα έπεφτε σε άσχημο λάθος. Είναι αποδεκτό ως συνήθεια και έθιμο στην πλανόδια ιπποσύνη, όταν ο πλανόδιος ιππότης είναι έτοιμος για κάποιο μεγάλο στρατιωτικό ανδραγάθημα, να κάνει σαν να έχει την κυρά του εκεί μπροστά, να στρέφει τα μάτια του προς αυτήν γλυκά κι ερωτικά, λες και της ζητά, με τη μεσολάβησή της, να τον ευνοήσει και να τον υπερασπιστεί στην αμφίβολης έκβασης σύγκρουση που πάει να ριψοκινδυνέψει. Και μάλιστα, ακόμη κι αν δεν τον ακούει κανένας, είναι υποχρεωμένος να πει μερικές λέξεις μεσ’ απ’ τα δόντια του, για να απευθυνθεί σ’αυτήν με όλη του την καρδιά –κι έχουμε άπειρα σχετικά παραδείγματα στις ιστορίες. Ωστόσο, δεν πρέπει να νομίσουμε ότι οι ιππότες δεν απευθύνονται στο Θεό –τους μένει αρκετός χρόνος και άνεση να το κάνουν στη διάρκεια της δουλειάς τους».

«Παρ’ όλ’ αυτά» αποκρίθηκε ο ταξιδιώτης, «έχω ακόμη κάποια αμφιβολία. Έχω διαβάσει πολλές φορές ότι δύο πλανόδιοι ιππότες πιάνονται στα λόγια, η μια κουβέντα φέρνει την άλλη και καταλήγουν να ζεσταθούν και να οργιστούν• ύστερα κάνουν πίσω με τα άλογά τους παίρνοντας κάμποση απόσταση, κι αμέσως μετά, δίχως χρονοτριβή, ορμούν καλπάζοντας ο ένας πάνω στον άλλον• και πριν ανταμωθούν, απευθύνονται στις ερωμένες τους. Κι αυτό που συμβαίνει συνήθως σε μια τέτοια συνάντηση, είναι να αναποδογυρίζεται ο ένας πίσω απ’ τα καπούλια του αλόγου του και να πέφτει κάτω τρυπημένος πέρα για πέρα από το δόρυ του αντιπάλου του• κι ο άλλος, αν δεν πιαστεί γερά απ’ τη χαίτη του αλόγου του, θα βρεθεί κι αυτός στο χώμα. Δεν καταλαβαίνω λοιπόν πώς μπορεί να βρει το χρόνο εκείνος που σκοτώνεται ν’ απευθυνθεί στο Θεό, μέσα σε μια τόσο γρήγορη εξέλιξη των γεγονότων. Επομένως, θα’ ταν προτιμότερο να χρησιμοποιούσε τα λόγια που είπε καθώς έτρεχε στη δέσποινά του, για να εκπληρώσει το καθήκον και το χρέος του ως πιστός χριστιανός. Κι αυτό ακόμη περισσότερο γιατί, κατά τη γνώμη μου, δεν έχουν όλοι οι πλανόδιοι ιππότες ερωμένες για να αποταθούν σ’ αυτές, αφού τελικά δεν μπορεί να είναι όλοι ερωτευμένοι».

«Αυτό δεν μπορεί να γίνει» απάντησε ο Δον Κιχώτης. «Δεν υπάρχουν πλανόδιοι ιππότες δίχως δέσποινες, διότι κάτι τέτοιο είναι τόσο φυσικό γι’ αυτούς, όσο είναι φυσικό για τον ουρανό να έχει άστρα. Και βέβαια, δεν υπάρχει ιστορία όπου ο πλανόδιος ιππότης δεν είναι ερωτευμένος• μα κι αν ακόμη παρουσιαζόταν κάποιος δίχως τον έρωτά του, θα έπαυε αμέσως να θεωρείται νόμιμος ιππότης, θα’ ταν νόθος, κάποιος που τρύπωσε στο κάστρο της λεγόμενης ιπποσύνης όχι απ’ την πόρτα αλλά κάτω από το τείχος, σαν κάνας κλέφτης ή ληστής».

«Κι όμως» είπε ο ταξιδιώτης, «μου φαίνεται –αν η μνήμη μου δε με γελά- ότι έχω διαβάσει πως ο Δον Γκαλαόρ, ο αδελφός του γενναίου Αμάδη του Γαλάτη, δεν είχε ποτέ δική του ερωμένη ν’ αποταθεί• ωστόσο, δεν τον εκτιμούσαν λιγότερο γι’ αυτό, και στάθηκε ένας πολύ ανδρείος και ξακουστός ιππότης».

Σ’ αυτό απάντησε ο Δον Κιχώτης μας:
«Κύριε, ένα χελιδόνι μόνο δε φέρνει την άνοιξη. Άλλωστε, γνωρίζω ότι ο ιππότης αυτός ήταν κρυφά πολύ ερωτευμένος, χώρια που η συνήθειά του να ερωτοτροπεί με όλες όσες του άρεσαν ήταν φυσικό του χούι που δεν μπορούσε να κόψει. Κοντολογίς, πάντως, είναι απολύτως βέβαιο ότι είχε μία μόνο, την είχε κάνει κυρά της θέλησής του κι απευθυνόταν σ’ αυτήν πολύ συχνά και πολύ κρυφά, επειδή ήθελε να περνά για πολύ κρυφός ιππότης».

(Δον Κιχώτης, Μιγκελ ντε Θερβάντες, Εκδόσεις «Γράμματα», σελ: 123-125).

Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2009

Το πιο ευτυχές

Το πιο ευτυχές πράμα που μου συνέβηκε στην Κύπρο ως τωρά, εν που είδα τα νέα μωρά της οικογένειας. Έναν αγοράκι που έχουμεν, της ανιψιάς μου, ο οποίος ατάχτεψε, αλλά τζιόλας άρκεψε να μιλά! Μα τι τεράστιο αναπτυξιακό, ανθρώπινο, άλμα, άμαν αρκέψει το αθρωπούι σου να μιλά! Εν σαν μια δεύτερη γέννηση. Εν η γέννηση της συνείδησης του.


Τζιαι το άλλο το μωρό, κοριτσάκι, της άλλης μου ανιψιάς, το νεογέννητο, που άρκεψε τζιαι αποκτά προσωπούιν όμορφο, τζιαι άρκεψεν τζιαι αντιδρά. Εχτές εβάστουν την μπροστά που τον καθρέφτην τζιαι εσυνειδητοποιούσεν ότι ήταν ο εαυτός της, τζιαι εχοροππήδαν όπως την πελλήν, χαχα!

Εκάμαμεν συφωνία με τον αρφό μου, να μεν πάει να κάμει PhD. Να κάτσει Κύπρον, να κάμει κοπελλούθκια, να σιερούμαστεν, τζιαι έννα τον υποστηρίξουμεν ούλλοι οικονομικά. Καλή φάση έννεν;

Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2009

Άμαν νευριάζει το πλάσμα..

...αννοίει το στόμαν του εν βρασμώ ψυχής τζιαι ξιτιμάζει όπως το γάδαρο. Ήνναμπον να κάμουμεν...εν το κουσούριν μας.

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2009

Σύππριοτ Ντριμ- Μιαν πίττα, μιαν πίππα, τζιαι άλλα συναφή...

ΓΙΟΥΠΙ! Εγκρίθηκεν η πρόταση μου που τη διοίκηση του πανεπιστημίου! Θα οργανώσω διήμερο (αντί μονοήμερο) συνέδριο φαινομενολογίας, με κύριους ομιλητές θκυό πολλά γνωστούς φιλοσόφους! Γιούχουυυ!

Ωραία. Κλείω τη χρονιά έχοντας εκπληρώσει τους κύριους μου στόχους! Φτου-φτου-φτου!

(Κάμνω όπως το μωρόν, ξέρω το)!

Είμαι Κύπρον, έσσω του τζιυρού μου. Κάθουμαι δίπλα που το αναμμένο τζάκι τζιαι θορώ παλιά ταινία με τον Χάρισον Φόρντ. Πριν λλίον έφα μιαν πίττα σουβλάκια τζιαι ήπια μιαν κοκα-κόλα τσακρίν. Ωχχχχο!

Αν είσιεν τζιαι μιαν ωραίαν γκόμενα να μου έκαμνε μιαν πίππαν πόψε, ήταν να εν η ολοκλήρωση του Κυπριακού Ονείρου! Αμέρικκαν Ντριμ τζιαι πελλάρες...Σαν την Κύπρον ένεσιει!

Ekatafera ta

Nai kyries kai kyrioi. Ekatafera ta tshiai irta sto aerodromio tshiai ekama check-in egkaira. EimAi sto Gatwick, se ena computer tou aerodromiou (gi'afto ta "greeklish").

Agapite kypriake lae:

E, E, E, RKOUMAI, E, E, E, RKOUMAI, E, E, E, RKOUMAI!!!

Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2009

Ασυμφωνία χαρακτήρων

Όσοι με βρίσκουν ηλίθιο, γούστο τους καπέλο τους. Δεν με ενοχλεί. Όχι επειδή έχω μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου. Αλλά επειδή είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου και ξέρω ότι μπορεί να είμαι ηλίθιος για κάποιους. Αναπόφευκτα, ο καθένας είναι ηλίθιος για κάποιον άλλον. Τούτον εν ανθρώπινο- πολλά ανθρώπινο. (Αν έμαθα κάτι που το Νίτσε, ίσως εν τούτη την ανθρώπινη ηλιθιότητά μου).

Ναι. Είμαι ο ηλίθιος κάποιου άλλου. Ο καθένας είναι ένας ηλίθιος για κάποιον άλλον.

Ας το χωνέψουμε και να πάμε παρακάτω. Μην κολλούμε ο ένας στον άλλον.

Για κάποιους είμαι ένας κακός φιλόσοφος, ένας ξιππασμένος, ένας δήθεν, ένας μαλάκας, ένας ηλίθιος, ένας υπερόπτης, ένα θύμα των προσχημάτων και των πτυχίων μου.

Λοιπόν. Ό,τι μπορώ κάμνω. Αν δεν αρέσκει τούτο που είμαι, σόρυ ένιμπορω να κάμω κάτι άλλο.


Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2009

Έργα και ημέρες

Διορθώννω διορθώννω διορθώννω...εβαρέθηκα. Πόσες εκθέσεις να θκιεβάσω προσεκτικά που έχουν τον ίδιο τίτλο; Τζιαι που η διαφορά στον βαθμό παίζεται στες λεπτομέρειες;

Την Τρίτη διδάσκω Χάιντεγγερ. Εχάρηκα. Εν το τελαυταίο σεμινάριο. Επιτέλους διδάσκω κάτι που ξέρω πολλά καλά.

Άρεσε μου ο τρόπος που τον επαρουσίασε τον Χάιντεγγερ εχτές ο καθηγητής στη διάλεξη. Τζιαι εκατάλαβα πολλά πράματα, που θα σας απαριθμήσω δαμαί.

Πρώτον: Ο καθηγητής τούτος εν της αναλυτικής σχολής της φιλοσοφίας. (Εγώ είμαι της ηπειρωτικής). Πριν να με προσλάβει, είσιεν με ρωτήσει αν μπορώ να αντεπεξέλθω σε αναλυτικό τρόπο διδασκαλίας και σκέψης, τζιαι είχα του πει "ναι", αλλά που μέσα μου ανησυχούσα λλίον. Mετά όμως, κατά τα φαινόμενα, επροσαρμόστηκα πολλά καλά στον αναλυτικό τρόπο του, τζιαι μάλιστα απόλαυσα τον. Τζιαι το περίεργο εν ότι, είχα ξιάσει καν ότι επροσαρμόστηκα σε άλλον τρόπο παρουσίασης. Τόσο πολλά, που ούτε καν ήταν θέμα ανησυχίας για μένα ο τρόπος. Με άλλα λόγια: εγκλιματίστηκα εντελώς. Τωρά το συνειδητοποιώ- αναδρομικά.

Εχτές όμως που εδίδαξεν τον Χάιντεγγερ, αθθυμήθηκα τη διαφορά. Διότι ο Χάιντεγγερ εν η ειδικότητα μου, τζιαι ο τρόπος που τον επαρουσίασε ήταν εμφανώς διαφορετικός από τον τρόπο που θα τον επαρουσίαζα εγώ, αυθόρμητα τουλάχιστον. Έτσι, εχτές, εσυνειδητοποίησα άξιππα πόσο καλά επροσαρμόστηκα στον αναλυτικό τρόπο, τζιαι εχάρηκα.

Δεύτερον: Ο καθηγητής τούτος κανονικά θα ήταν (αναμενόμενα δηλαδή) σφοδρά εναντίον του Χάιντεγγερ (διότι κατά τη διάρκεια του τριμήνου, είσιεν μιλήσει αρκετές φορές υποτιμητικά για τους ηπειρωτικούς φιλοσόφους). Όχι μόνο για τον τρόπο που ο Χάιντεγγερ γράφει, αλλά τζιαι για το περιεχόμενο. ΚΑΙ ΟΜΩΣ, έδειξεν τρομερό σεβασμό για τον Χάιντεγγερ. Έπρεπε βέβαια να το προβλέψω, αφού είναι ο μόνος φιλόφος στον οποίον αφιερώνει ολόκληρη διάλεξη (!), Λοιπόν, έδειξε μεγάλο σεβασμό, τζιαι άρεσε μου, διότι έδωσε μου έξτρα αυτοπεποίθηση ότι υπάρχει κοινό έδαφος. Άρεσε μου ιδιαίτερα το γεγονός ότι εφάνηκε πόσο πολλά επροσπάθησε για να τον παρουσιάσει δίκαια, τζιαι για να τον συσχετίσει με τους άλλους φιλοσόφους, με τρόπο εύληπτο τζιαι συμμετρικό. Επροσπάθησε να τον τοποθετήσει μέσα στην αλληλουχία των προηγούμενων φιλοσοφικών προβλημάτων τζιαι να δώσει βάση στα επιχειρήματα του Χάιντεγερ. Θυμούμαι όταν ήταν να με προσλάβει με ρώτησε για τον Χάιντεγγερ, τζιαι του είχα πει ότι πιστεύκω ότι ναι μπορεί ο Χάιντεγγερ να διδαχτεί με αναλυτικό τρόπο. Τζιαι τούτον έκαμε ο ίδιος εχτές.

Τρίτον: Εχτίμησα τον αναλυτικό τρόπο. Πιστεύκω ότι έσιει την αξίαν του, τζιαι ότι μπορεί να αναδείξει κάποια πράματα καλλύττερα. Αξίζει κανείς να παρουσιάσει (ή, τουλάχιστον, να προσπαθήσει να παρουσιάσει) τον Χάιντεγγερ αναλυτικά.

Ανυπομονώ να παραδώσω το σεμινάριο μου την Τρίτη. Με τον τρόπο μου όμως...


Εκτός αυτών: έχω αναλάβει να οργανώσω συνέδριο Φαινομενολογίας στο πανεπιστήμιο μου. Για τον Μάη. Υπάρχει μεγάλη περίπτωση να έχω σαν προσκεκλημένο ομιλητή έναν πολλά σημαντικό φιλόσοφο, τον Ρόμπερτ Μπερνασκόνι (Robert Bernasconi), του οποίου τη δουλειά θαυμάζω. Τούτος έγραψε πολλά πάνω στον Χάιντεγγερ, τον Ντεριντά τζιαι τον Λεβινάς. Ίδωμεν.

Α, τζιαι επροσκαλέσαν με τελικά στο Λονδίνο να πάω να κάμω τζείντην ομιλία τζιαι να με πκιερώσουν. Σαρανταπέντε λεπτά, εκατό λίρες. Πώς σου φαινεσταί. Υπάρχει φως στο τούνελ. Έτο που επιβιώνουν τελικά τζιαι οι φιλόσοφοι. Χα!