Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2010

Αυτο-διόρθωση

(Που τούτα που έννα γράψω δαμαί, εξηγείται τζιαι γιατί εκτιμώ τόσον πολλά τη φιλοσοφία του Χέγκελ, που έθεσε τες βάσεις για την ανάπτυξη της κριτικής ως διαλεκτικής αυτοκριτικής. Ούλλα ξεκινούν που μιαν στοιχειώδη τζιαι κορυφαία ικανότητα της συνείδησης: να αναγνωρίζει που μόνη της τα λάθη της, να αυτο-διορθώνεται τζιαι να αναβαθμίζεται. Τα κριτήρια του σωστού τζιαι το λάθους εν ήδη κτήμαν της).


Τες τελευταίες θκυό εφτομάδες εσυνειδητοποίησα ότι η κρίση μου για κάποια συγκεκριμένα πράγματα ήταν λάθος. Έππεσα έξω στην κρίση μου, με επακόλουθο τες λανθασμένες πράξεις μου, με κάποια άτομα. Πρόκειται για τρεις-τέσσερεις γυναίκες.
Μετά που ανάλυση υποσεινήδητην, η οποία έγινεν χωρίς να το καταλάβω, εξύπνησα ένα πρωί τζιαι είχα που μέσα μου κ α τ α λ ά β ε ι τα λάθη μου. Αλλά, δεν είχα καταλάβει τα λάθη μου μόνον, ως ανεξάρτητα συμβάντα, αλλά εκατάλαβα τζιαι τη συστηματική σύνδεσήν τους, δια της αντανάκλασης. Τζιαι εκατάλαβα ότι το πρόβλημα ήταν ολόκληρος ο τρόπος που επροσέγγιζα τζιαι αντιλαμβάννουμουν τες γυναίκες σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο. Ήταν ολόκληρος λάθος.


Τωρά που το εσυνηδειτοποίησα, εχάρηκα κάπως (παρόλον που νιώθω τζιαι λλίες τύψεις) τζιαι προσπαθώ να το διορθώσω.

Εν κατακλέιδι: Εμείς οι άντρες, άμαν μας αρέσκει μια γυναίκα τζιαι θέλουμε απλά να τη γαμήσουμε (ενδιαφερόμαστε εμφανισιακά για λλόου της, επιφανειακά ερωτικά), αλλά ένιξέρουμε πολλά πράματα για τζείντη γυναίκα, τείνουμε να προβάλλουμε χαρακτηριστικά πάνω τους που στην πραγματικότητα εν υπάρχουν.

Αυτά. Εν θα σας πω τίποτε παραπάνω διότι πρώτον βαρκούμαι τζιαι δεύτερον εν απρεπές.

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2010

Τρεις μέρες κλινήρης

...να οικουρώ. Ππουστοαρρώστια γαμώτο, επέλλανε με. Ούλλα τα παλιοσυμπτώματα με τη σειρά: κόκκαλα, πονοκέφαλος, πυρετός, μύξες, λαιμός.

Εκόψαν πίσω οι δουλειές μας. Άτε τωρά βουρ να τες προλάβουμεν.

Έσιει τζιαι καλόν τζιαιρό έξω τα γέρημα...

Είδα τζιαι κάτι περιέργα φοητσιάρικα όνειρα παναγία μου.

Είδα έναν ότι έκαμνα σίξτυνάιν με μια γκόμενα. Σαν το εκάμναμεν η γκόμενα εμεταμορφώθηκεν σε κουφήν: εκαταβρόχθησεν το πουλλί μου, εδάκκασεν τη βάση του τζιαι έχυσε μου δηλητήριο, ενώ η ουρά της ετυλίετουν γυρόν που το λαιμό μου τζιαι έπνιεν με.

Ε ναι, εσκότωσεν με.

(Νομίζω επέθανα ενώ εκσπερμάτωνα).

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2010

Άρδην

Που τα σήμμερα αλλάσσει άρδην ο τρόπος ζωής μου.

Μόνον τζιαι μόνον που ένα λόγο: εβάωσα το φέισμπουκ.

Στο φέισμπουκ έχω 796 φίλους (μετρημένους). Σχεδόν ούλλους ξέρω τους. Με τον κόσμο κρατώ επαφή, είμαι λαλίστατος. Το φέισμπουκ χρησιμοποιώ το πολλά. Κρατώ επαφή με φίλους [έχω πολλούς φίλους ανά το παγκόσμιο, αφού έζησα σε διάφορους τόπους τζιαι χώρες], αλληλογραφώ, αστειέφκω, βάλλω άρθρα, θκιεβάζω άρθρα, και λοιπά και λοιπά.


Αλλά που τα σήμμερα αλλάξαν τα πράματα.

Πλέον η ζωή μου θα περιστρέφεται γύρω που τον φυσικό τόπο που βρίσκουμαι. Το ίδιον τζιαι οι κοινωνικές μου ανάγκες. Θα ικανοποιούνται δαμαί. Εν κάτι που εξίασα ίνταλως γίνεται. Έννα το θυμηθώ σύντομα. Θα το επανακτήσω.

Ε ν τ ο π ι ό τ η τ α. Η πολυπόθητη.


Πρέπει κανείς να απελευθερωθεί προς αυτήν. Έτσι θέλω να κάμω.




Όπως ο Thoreau επήε μες στο δάσος. Έτσι τζιαι εγώ εβάωσα το φέισμπουκ τζιαι προσγειώννουμαι καλλύττερα στον τόπον που είμαι.

Τζιαι θα δώκω της έρευνας με τα φκια τα πέτσενα (όπως λαλεί τζιαι ο τζύρης μου).

Οι αλλαγές εν μεγάλες, τζιαι έχουν πολλά νοήματα τζιαι προσωπικό βάρος, αλλά βαρκούμαι να τα αναλύσω τωρά. Πάντως, οι φίλοι μου τωρά τζιαι να πάει εννάν παραπάνω συνάδελφοι φιλόσοφοι, καθηγητές, διδακτορικοί κλπ...τούτης της κλίκκας τελοσπάντων, εκαταλάβετε...γυαλλακοπίμπιλλοι.

Μπορεί να βαώσω τζιαι τα μπλογκς. Τώρα να δούμεν.