Κάτι δεκάλεπτα πολύ περίεργα, με συμπυκνωμένα απερίγπρατρα συναισθήματα, αλλόκοτα. Σκορπισμένα (μα εξαιρετικά σπάνια) σε τριάντα ολόκληρα χρόνια. Το μόνο που θυμάμαι είναι να είμαι μόνος σε ένα καλοκαιρινό υπνοδωμάτιο, και να θορώ με υποτονικό, στιγμιοτυπικά νηφάλιο, εντυπωσιασμό, τες χαραμάδες της φτερωτής επιφάνειας του άσπρου ξύλινου ερμαριού. Μάλλον γεμάτου ρούχα.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου